Simplex.
Psalmus 119.
Ad Dóminum cum tribulárer clamávi: * et exaudívit me.
2 Dómine líbera ánimam meam a lábiis iníquis, * et a lingua dolósa.
3 Quid detur tibi, aut quid apponátur tibi * ad linguam dolósam?
4 Sagíttæ poténtis acútæ, * cum carbónibus desolatóriis.
5 Heu mihi, quia incolátus meus prolongátus est: † habitávi cum habitántibus Cedar: * multum íncola fuit ánima mea.
6 Cum his, qui odérunt pacem, eram pacíficus: * cum loquébar illis, impugnábant me gratis.
Zu dem Herrn rufe ich, wenn ich in Trübsal bin, * und Er erhöret mich.
2 Herr, erlöse meine Seele von ungerechten Lippen * und von trügerischen Zungen!
3 Was gibt man dir, * oder was ist dein Lohn für eine trügerische Zunge?
4 Scharfe Pfeile eines Gewaltigen * und brennende Kohlen.
5 Wehe mir, das meine Pilgerschaft so lange dauert, dass ich wohne unter den Einwohnern Kedars! * Lange ist meine Seele ein Fremdling gewesen.
6 Mit denen, die den Frieden hassen, bin ich friedlich; * wenn ich mit ihnen rede, erheben sie Streit wider mich, ohne Ursache.
Psalmus 120.
Levávi óculos meos in montes, * unde véniet auxílium mihi.
2 Auxílium meum a Dómino, * qui fecit cœlum et terram.
3 Non det in commotiónem pedem tuum: * neque dormítet qui custódit te.
4 Ecce non dormitábit neque dórmiet, * qui custódit Israël.
5 Dóminus custódit te, Dóminus protéctio tua, * super manum déxteram tuam.
6 Per diem sol non uret te: * neque luna per noctem.
7 Dóminus custódit te ab omni malo: * custódiat ánimam tuam Dóminus.
8 Dóminus custódiat intróitum tuum, et éxitum tuum: * ex hoc nunc, et usque in sǽculum.
Ich hebe meine Augen zu den Bergen, * von welchen mir Hilfe kommt.
2 Meine Hilfe ist von dem Herrn, * der Himmel und Erde erschaffen hat.
3 Er lässt nicht wanken deinen Fuß; * er schläft nicht, der dich behütet.
4 Siehe, er schlummert und schläft nicht, * der Israel behütet.
5 Der Herr behütet dich; der Herr ist dein Schirm, * über deiner rechten Hand.
6 Des Tags wird die Sonne nicht brennen, * noch der Mond des Nachts.
7 Der Herr behüte dich vor allem Bösen; * der Herr behüte deine Seele.
8 Der Herr behüte deinen Eingang und deinen Ausgang * von nun an bis in Ewigkeit.
Psalmus 121.
Lætátus sum in his, quæ dicta sunt mihi: * in domum Dómini íbimus.
2 Stantes erant pedes nostri, * in átriis tuis Jerúsalem.
3 Jerúsalem, quæ ædificátur ut cívitas: * cujus participátio ejus in idípsum.
4 Illuc enim ascendérunt tribus, tribus Dómini: * testimónium Israël ad confiténdum nómini Dómini.
5 Quia illic sedérunt sedes in judício, * sedes super domum David.
6 Rogáte quæ ad pacem sunt Jerúsalem: * et abundántia diligéntibus te:
7 Fiat pax in virtúte tua: * et abundántia in túrribus tuis.
8 Propter fratres meos, et próximos meos, * loquébar pacem de te.
9 Propter domum Dómini Dei nostri, * quæsívi bona tibi.
Ich freue mich, wenn man zu mir sagt: * Lasset uns gehen zum Hause des Herrn!
2 Es stehen unsere Füße * in deinen Vorhöfen, Jerusalem!
3 Jerusalem ist gebaut wie eine Stadt, * die sich zur Gemeinschaft zusammenfügt.
4 Da wallen die Stämme hinauf, die Stämme des Herrn, * nach dem Zeugnisse Israels, den Namen des Herrn zu loben.
5 Denn da stehen die Stühle zum Gerichte, * die Stühle über das Haus Davids.
6 Wünschet Jerusalem, was zum Frieden ist; * Überfluss sei denen, die dich lieben!
7 Es werde Friede in deiner Kraft, * und Überfluss in deinen Türmen!
8 Um meiner Brüder und meiner Nächsten willen * wünsche ich dir Frieden.
9 Um des Hauses des Herrn, unseres Gottes, willen * wünsche ich dir Gutes.
Psalmus 122.
Ad te levávi óculos meos, * qui hábitas in cœlis.
2 Ecce sicut óculi servórum, * in mánibus dominórum suórum,
3 Sicut óculi ancíllæ in mánibus dóminæ suæ: * ita óculi nostri ad Dóminum Deum nostrum donec misereátur nostri.
4 Miserére nostri Dómine, miserére nostri: * quia multum repléti sumus despectióne:
5 Quia multum repléta est ánima nostra: * oppróbrium abundántibus, et despéctio supérbis.
Zu Dir erhebe ich meine Augen, * der Du wohnest im Himmel!
2 Siehe, wie der Knechte Augen * auf ihrer Herren Hände,
3 Wie der Magd Augen auf ihrer Gebieterin Hände: * also schauen unsere Augen auf den Herrn, unseren Gott, bis Er sich wieder erbarmet.
4 Erbarme Dich unser, o Herr, erbarme Dich unser; * denn wir sind übervoll von Verachtung.
5 Übervoll ist unsere Seele; * zur Schmach sind wir den Reichen und zur Verachtung den Stolzen.
Psalmus 123.
Nisi quia Dóminus erat in nobis, dicat nunc Israël: * nisi quia Dóminus erat in nobis,
2 Cum exsúrgerent hómines in nos, * forte vivos deglutíssent nos:
3 Cum irascerétur furor eórum in nos, * fórsitan aqua absorbuísset nos.
4 Torréntem pertransívit ánima nostra: * fórsitan pertransísset ánima nostra aquam intolerábilem.
5 Benedíctus Dóminus * qui non dedit nos, in captiónem déntibus eórum.
6 Anima nostra sicut passer erépta est * de láqueo venántium:
7 Láqueus contrítus est, * et nos liberáti sumus.
8 Adjutórium nostrum in nómine Dómini, * qui fecit cœlum et terram.
Réquiem ætérnam * dona eis Dómine.
Et lux perpétua * lúceat eis.
Wäre nicht der Herr bei uns gewesen, also sage nun Israel, * wäre nicht der Herr bei uns gewesen;
2 Da die Menschen sich wider uns erhoben, * vielleicht hätten sie uns lebendig verschlungen.
3 Da ihr Zorn wider uns entbrannte, * vielleicht hätte uns das Wasser verschlungen.
4 Da unsere Seele durch einen Strom gegangen, * wäre sie vielleicht durch unerträgliche Wasser gegangen.
5 Gebenedeit sei der Herr, * der uns nicht zum Raube gab ihren Zähnen.
6 Unsere Seele ist entronnen * wie ein Vogel dem Stricke der Jäger.
7 Der Strick ist zerrissen, * und wir wurden erlöst.
8 Unsere Hilfe ist im Namen des Herrn, * der Himmel und Erde erschaffen hat.
Herr gib ihnen * die ewige Ruhe.
Und das ewige Licht * leuchte ihnen.
Flexis genibus.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. A porta ínferi.
℟. Erue Dómine ánimas eórum.
℣. Requiéscant in pace.
℟. Amen.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.
Oremus.
Absólve, quǽsumus Dómine, ánimas famulórum famularúmque tuárum, et ómnium fidélium defunctórum, ab omni vínculo delictórum: ut in resurrectiónis glória inter sanctos et eléctos tuos resuscitásti respírent.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.
Durch Christus unseren Herrn.
Psalmus 124.
Qui confídunt in Dómino, sicut mons Sion: * non commovébitur in ætérnum, qui hábitat in Jerúsalem.
2 Montes in circúitu ejus: † et Dóminus in circúitu pópuli sui, * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
3 Quia non relínquet Dóminus virgam peccatórum super sortem justórum: * ut non exténdant justi ad iniquitátem manus suas.
4 Bénefac Dómine bonis, * et rectis corde.
5 Declinántes autem in obligatiónes addúcet Dóminus cum operántibus iniquitátem: * pax super Israël.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Die auf den Herrn vertrauen, sind wie der Berg Sion; * es wanket nicht in Ewigkeit, wer wohnet zu Jerusalem.
2 Ringsherum sind Berge, * und der Herr rings um Sein Volk, von nun an bis in Ewigkeit.
3 Denn der Herr wird nicht liegen lassen die Zuchtrute der Sünder über dem Lose der Gerechten, * auf dass die Gerechten ihre Hände nicht ausstrecken zum Unrecht.
4 Tue Gutes, Herr, den Guten * und denen, die aufrichtigen Herzens sind.
5 Aber die abweichen auf verkehrte Wege, wird der Herr hinführen mit den Übeltätern.* Friede sei über Israel!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 125.
In converténdo Dóminus captivitátem Sion: * facti sumus sicut consoláti:
2 Tunc replétum est gaúdio os nostrum: * et lingua nostra exsultatióne.
3 Tunc dicent inter Gentes: * Magnificávit Dóminus fácere cum eis.
4 Magnificávit Dóminus fácere nobíscum: * facti sumus lætántes.
5 Convérte Dómine captivitátem nostram, * sicut torrens in Austro.
6 Qui séminant in lácrimis, * in exsultatióne metent.
7 Eúntes ibant et flebant, * mitténtes sémina sua.
8 Veniéntes autem vénient cum exsultatióne, * portántes manípulos suos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Als der Herr die Gefangenschaft Sions wendete, * waren wir gleich denen, die Trost haben.
2 Da war unser Mund voll der Freude, * und unsere Zunge voll Jubel.
3 Da sprach man unter den Heiden: * Großes hat an ihnen der Herr getan!
4 Ja, Großes hat an uns der Herrn; * wir sind fröhlich geworden.
5 Wende, o Herr, unsere Gefangenschaft, * wie einen Bach im Mittagslande.
6 Die mit Tränen säen, * werden ernten mit Frohlocken.
7 Sie gehen und weinen * und streuen ihren Samen;
8 Aber sie kommen mit Jubel * und tragen ihre Garben!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 126.
Nisi Dóminus ædificáverit domum, * in vanum laboravérunt qui ædíficant eam.
2 Nisi Dóminus custodíerit civitátem, * frustra vígilat qui custódit eam.
3 Vanum est vobis ante lucem súrgere: * súrgite postquam sedéritis, qui manducátis panem dolóris.
4 Cum déderit diléctis suis somnum: * ecce hæréditas Dómini fílii: merces fructus ventris.
5 Sicut sagíttæ in manu poténtis: * ita fílii excussórum.
6 Beátus vir qui implévit desidérium suum ex ipsis: * non confundétur cum loquétur inimícis suis in porta.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Wenn der Herr das Haus nicht bauet, * so arbeiten die Bauleute umsonst;
2 Wenn der Herr die Stadt nicht behütet * so wachet der Hüter umsonst!
3 Vergeblich stehet ihr vor Tage auf; * stehet immer auf, nachdem ihr nur gesessen seid, die ihr esset das Schmerzensbrot.
4 Während Er Schlaf gibt Seinen Geliebten, * siehe, da erben sie Kinder von dem Herrn; ihr Lohn ist Leibesfrucht.
5 Wie Pfeile in der Hand eines Starken, * also sind die Kinder der Vertriebenen.
6 Selig der Mann, der sein Vertrauen an ihnen erfüllt sieht; * er wird nicht zuschanden, wenn er mit seinen Feinden im Tore spricht.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 127.
Beáti omnes, qui timent Dóminum, * qui ámbulant in viis ejus.
2 Labóres mánuum tuárum quia manducábis: * beátus es, et bene tibi erit.
3 Uxor tua sicut vitis abúndans, * in latéribus domus tuæ.
4 Fílii tui sicut novéllæ olivárum, * in circúitu mensæ tuæ.
5 Ecce sic benedicétur homo, * qui timet Dóminum.
6 Benedícat tibi Dóminus ex Sion: * et vídeas bona Jerúsalem ómnibus diébus vitæ tuæ.
7 Et vídeas fílios filiórum tuórum, * pacem super Israël.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Selig alle, die den Herrn fürchten, * die da wandeln auf Seinen Wegen.
2 Denn von der Arbeit deiner Hände wirst du essen. * Heil dir, es wird dir gut gehen!
3 Dein Weib ist wie ein fruchtbarer Weinstock * an den Wänden deines Hauses;
4 Deine Kinder sind wie Ölbaumpflanzen * um deinen Tisch her.
5 Siehe, also wird der Mann gesegnet, * der den Herrn fürchtet!
6 Der Herr segne dich aus Sion, * und lasse dich sehen das Glück Jerusalems alle Tage deines Lebens.
7 Und lasse dich sehen die Kinder deiner Kinder, * und Frieden über Israel!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 128.
Sæpe expugnavérunt me a juventúte mea, * dicat nunc Israël.
2 Sæpe expugnavérunt me a juventúte mea, * étenim non potuérunt mihi.
3 Supra dorsum meum fabricavérunt peccatóres: * prolongavérunt iniquitátem suam.
4 Dóminus justus concídit cervíces peccatórum: * confundántur et convertántur retrórsum omnes, qui odérunt Sion.
5 Fiant sicut fœnum tectórum: * quod priúsquam evellátur, exáruit:
6 De quo non implévit manum suam qui metit, * et sinum suum qui manípulos cólligit.
7 Et non dixérunt qui præteríbant: Benedíctio Dómini super vos: * benedíximus vobis in nómine Dómini.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Oft drängten sie mich von meiner Jugend auf, * sage nun Israel,
2 Oft drängten sie mich von meiner Jugend auf; * aber sie konnten mir nicht an.
3 Auf meinem Rücken schmiedeten die Sünder, * machten es lang mit ihrer Bosheit.
4 Aber der Herr war gerecht, zerhieb der Sünder Nacken; * es sollen sich schämen und zurückweichen alle, die Sion hassen!
5 Sie sollen werden wie das Gras auf den Dächern, * das welket, ehe man es ausreißt!
6 Mit dem der Schnitter nicht füllet seine Hand, * noch der Garbenbinder seinen Schoß:
7 Und wo die Vorübergehenden nicht sagen: Der Segen des Herrn sei über euch; * wir segnen euch im Namen des Herrn!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Flexis genibus.
Kýrie eléison. Christe eléison. Kýrie eléison.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. Meménto congregatiónis tuæ.
℟. Quam possedísti ab inítio.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.
Oremus.
Deus, cui próprium est miseréri semper et párcere: súscipe deprecatiónem nostram; ut nos, et omnes fámulos tuos, quos delictórum caténa constríngit, miserátio tuæ pietátis cleménter absólvat.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.
Durch Christus unseren Herrn.
Psalmus 129.
De profúndis clamávi ad te Dómine: * Dómine exaúdi vocem meam:
2 Fiant aures tuæ intendéntes, * in vocem deprecatiónis meæ.
3 Si iniquitátes observáveris Dómine: * Dómine quis sustinébit?
4 Quia apud te propitiátio est: * et propter legem tuam sustínui te Dómine.
5 Sustínuit ánima mea in verbo ejus: * sperávit ánima mea in Dómino.
6 A custódia matutína usque ad noctem: * speret Israël in Dómino.
7 Quia apud Dóminum misericórdia: * et copiósa apud eum redémptio.
8 Et ipse rédimet Israël, * ex ómnibus iniquitátibus ejus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Aus den Tiefen rufe ich zu Dir, o Herr; * Herr, erhöre meine Stimme!
2 Lass acht haben Dein Ohr * auf die Stimme meines Flehens!
3 Wenn Du acht haben wolltest auf die Missetaten, o Herr; * Herr, wer könnte bestehen?
4 Aber bei Dir ist Versöhnung, * und um Deines Gesetzes willen harre ich auf Dich, o Herr!
5 Meine Seele harret auf Sein Wort, * meine Seele hoffet auf den Herrn.
6 Von der Morgenwache bis in die Nacht * hofft Israel auf den Herrn.
7 Denn bei dem Herrn ist Barmherzigkeit, * und bei Ihm ist überreiche Erlösung.
8 Und Er wird Israel erlösen * von allen seinen Sünden.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 130.
Dómine non est exaltátum cor meum: * neque eláti sunt óculi mei.
2 Neque ambulávi in magnis: * neque in mirabílibus super me.
3 Si non humíliter sentiébam: * sed exaltávi ánimam meam:
4 Sicut ablactátus est super matre sua, * ita retribútio in ánima mea.
5 Speret Israël in Dómino, * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, mein Herz ist nicht erhaben, * nicht hochmütig sind meine Augen.
2 Nicht bin ich gewandelt in großen, nicht in wunderlichen Dingen, * die über mir sind.
3 Wenn ich nicht demütig gesinnt war, * sondern erhoben habe meine Seele:
4 Gleich einem entwöhnten Kinde an seiner Mutter * ist meiner Seele Lohn.
5 Es hoffe Israel auf den Herrn, * von nun an bis in Ewigkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 131.
Meménto Dómine David, * et omnis mansuetúdinis ejus.
2 Sicut jurávit Dómino, * votum vovit Deo Jacob:
3 Si introíero in tabernáculum domus meæ, * si ascéndero in lectum strati mei:
4 Si dédero somnum óculis meis, * et pálpebris meis dormitatiónem:
5 Et réquiem tempóribus meis: donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Deo Jacob.
6 Ecce audívimus eam in Ephrata: * invénimus eam in campis silvæ.
7 Introíbimus in tabernáculum ejus: * adorábimus in loco, ubi stetérunt pedes ejus.
8 Surge Dómine in réquiem tuam, * tu et arca sanctificatiónis tuæ.
9 Sacerdótes tui induántur justítiam: * et sancti tui exsúltent.
10 Propter David servum tuum, * non avértas fáciem Christi tui.
11 Jurávit Dóminus David veritátem, et non frustrábitur eam: * de fructu ventris tui ponam super sedem tuam.
12 Si custodíerint fílii tui testaméntum meum, * et testimónia mea hæc, quæ docébo eos:
13 Et fílii eórum usque in sǽculum, * sedébunt super sedem tuam.
14 Quóniam elégit Dóminus Sion: * elégit eam in habitatiónem sibi.
15 Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi: * hic habitábo quóniam elégi eam.
16 Víduam ejus benedícens benedícam: * paúperes ejus saturábo pánibus.
17 Sacerdótes ejus índuam salutári: * et sancti ejus exsultatióne exsultábunt.
18 Illuc prodúcam cornu David, * parávi lucérnam Christo meo.
19 Inimícos ejus índuam confusióne: * super ipsum autem efflorébit sanctificátio mea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Gedenke, Herr, an David * und an alle seine Sanftmut!
2 Wie er geschworen dem Herrn, * ein Gelübde gelobte dem Gotte Jakobs.
3 Ich will nicht gehen ins Gezelt meines Hauses; * noch besteigen das Lager meines Bettes;
4 Ich will keinen Schlaf auf meine Augen, * auf meine Augenlider keinen Schlummer,
5 Und auf meinen Schläfen keine Ruhe, bis ich eine Stätte gefunden für den Herrn, * eine Wohnung für den Gott Jakobs.
6 Siehe, wir hörten von ihr in Ephrata; * wir fanden sie im Waldfelde!
7 Lasset uns eingehen in sein Zelt, * anbeten an dem Orte, wo seine Füße stehen!
8 Erhebe Dich, Herr, zu Deiner Ruhe, * Du und die Lade Deiner Heiligung!
9 Lass Deine Priester antun Gerechtigkeit, * und Deine Heiligen frohlocken!
10 Um Davids, Deines Knechtes, willen * weise nicht ab das Angesicht Deines Gesalbten!
11 Der Herr schwur David Wahrheit, und er wird davon nicht abgehen; * „Von deines Leibes Frucht will ich setzen auf deinen Thron!“
12 „Wenn deine Söhne Meinen Bund halten, * und diese Meine Zeugnisse, die Ich sie lehre,“
13 „So sollen auch ihre Söhne für und für * sitzen auf deinem Throne.“
14 Ja, der Herr hat Sion erwählet, * hat es erwählet zu Seiner Wohnung.
15 „Das ist Meine Ruhe ewiglich; hier will Ich wohnen; * denn Ich habe sie erkoren.“
16 „Seine Witwen will Ich segnen, * die Armen sättigen mit Brot;“
17 „Seine Priester will Ich kleiden mit Heil; * und seine Heiligen sollen frohlockend jubeln.“
18 „Dort will Ich aufkommen lassen das Horn Davids, * bereiten eine Leuchte Meinem Gesalbten.“
19 „Seine Feinde will Ich kleiden mit Schande; * über ihm aber wird aufblühen Meine Heiligung.“
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 132.
Ecce quam bonum, et quam jucúndum * habitáre fratres in unum:
2 Sicut unguéntum in cápite, * quod descéndit in barbam, barbam Aaron,
3 Quod descéndit in oram vestiménti ejus: * sicut ros Hermon, qui descéndit in montem Sion.
4 Quóniam illic mandávit Dóminus benedictiónem, * et vitam usque in sǽculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Siehe, wie gut und wie lieblich ist es, * wenn Brüder beisammen wohnen in Eintracht.
2 Es ist wie die Salbe auf dem Haupte, * die herabfließt in den Bart, den Bart Aarons;
3 Die herabfließt auf den Saum seines Kleides; * es ist wie der Tau des Hermon, der herabfällt auf den Berg Sion.
4 Denn dorthin sendet der Herr Segen * und Leben bis in Ewigkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Psalmus 133.
Ecce nunc benedícite Dóminum, * omnes servi Dómini:
2 Qui statis in domo Dómini, * in átriis domus Dei nostri,
3 In nóctibus extóllite manus vestras in sancta, * et benedícite Dóminum.
4 Benedícat te Dóminus ex Sion, * qui fecit cœlum et terram.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Wohlan, jetzt preiset den Herrn, * alle Diener des Herrn!
2 Die ihr stehet im Hause des Herrn, * in den Vorhöfen des Hauses unseres Gottes!
3 Erhebet des Nachts eure Hände zum Heiligtume * und preiset den Herrn!
4 Der Herr segne dich aus Sion, * der Himmel und Erde erschaffen hat!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Flexis genibus.
Kýrie eléison. Christe eléison. Kýrie eléison.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. Salvos fac servos tuos.
℟. Deus meus sperántes in te.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.
Oremus.
Præténde Dómine fámulis et famulábus tuis déxteram cœléstis auxílii: ut te toto corde perquírant, et quæ digne póstulant, cónsequi mereántur.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.
Durch Christus unseren Herrn.
Dicuntur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.
Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.
Deinde clara voce:
℣. Dómine, †︎ lábia mea apéries.
℟. Et os meum annuntiábit laudem tuam.
℣. Herr, † öffne meine Lippen.
℟. Damit mein Mund Dein Lob verkünde.
℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Laus tibi Dómine, Rex ætérnæ glóriæ.
Gott, auf meine Hilfe habe acht.
Herr, eile mir zu helfen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit und in Ewigkeit. Amen. Lob sei Dir, Herr, König der ewigen Herrlichkeit.
In manu tua Dómine * Omnes fines terræ.
In manu tua Dómine * Omnes fines terræ.
Psalmus 94.
Veníte, exsultémus Dómino, jubilémus Deo salutári nostro: præoccupémus fáciem ejus in confessióne, et in psalmis jubilémus ei.
Kommet, lasset uns dem Herrn frohlocken, jubeln Gott, unserem Heile. Lasset uns früh mit Lobpreis vor Sein Angesicht treten, und mit Psalmen Ihm jubeln!
In manu tua Dómine * Omnes fines terræ.
Quóniam Deus magnus Dóminus, et Rex magnus super omnes deos: quóniam non repéllet Dóminus plebem suam, quia in manu ejus sunt omnes fines terræ, et altitúdines móntium ipse cónspicit.
Denn ein großer Gott ist der Herr und ein großer König über alle Götter. Denn in Seiner Hand sind alle Grenzen der Erde und die Höhen der Berge sind Sein.
Quóniam ipsíus est mare, et ipse fecit illud, et áridam fundavérunt manus ejus: (Flexis genibus) veníte adorémus, et procidámus ante Deum: plorémus coram Dómino, qui fecit nos, quia ipse est Dóminus Deus noster: nos autem pópulus ejus, et oves páscuæ ejus.
Sein ist das Meer, Er hat es geschaffen, und das Festland haben Seine Hände gebildet. Kommet, lasset uns anbeten und niederfallen, und weinen vor dem Herrn, der uns erschaffen hat. Denn Er ist der Herr, unser Gott, und wir sind das Volk Seiner Weide und die Schafe Seiner Hand.
In manu tua Dómine * Omnes fines terræ.
Hódie si vocem ejus audiéritis, nolíte obduráre corda vestra, sicut in exacerbatióne secúndum diem tentatiónis in desérto: ubi tentavérunt me patres vestri, probavérunt et vidérunt ópera mea.
Heute, wenn ihr Seine Stimme höret, verhärtet eure Herzen nicht, wie bei der Reizung am Tage der Versuchung in der Wüste, wo Mich versuchten eure Väter, Mich prüften, und doch sahen Meine Werke!
Quadragínta annis próximus fui generatióni huic, et dixi, Semper hi errant corde: ipsi vero non cognovérunt vias meas, quibus jurávi in ira mea, si introíbunt in réquiem meam.
Vierzig Jahre hatte Ich Verdruss an diesem Geschlechte und sprach: Stets irren sie im Herzen! Und sie haben Meine Wege nicht erkannt, so schwur Ich in meinem Zorne: Sie sollen nicht eingehen in Meine Ruhe.
In manu tua Dómine * Omnes fines terræ.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui sancto. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne und dem Heiligen Geiste.
Omnes fines terræ.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit und in Ewigkeit. Amen.
In manu tua Dómine * Omnes fines terræ.
Rerum Creátor óptime,
Rectórque noster áspice:
Nos a quiéte nóxia
Mersos sopóre líbera.
Te, sancte Christe, póscimus,
Ignósce culpis ómnibus:
Ad confiténdum súrgimus,
Morásque noctis rúmpimus.
Mentes manúsque tóllimus,
Prophéta sicut nóctibus
Nobis geréndum prǽcipit,
Paulúsque gestis cénsuit.
Vides malum quod fécimus:
Occúlta nostra pándimus:
Preces geméntes fúndimus,
Dimítte quod peccávimus.
Præsta, Pater piíssime,
Patríque compar Unice,
Cum Spíritu Paráclito
Regnans per omne sǽculum.
Psalmus 52.
Dixit insípiens in corde suo: * Non est Deus.
2 Corrúpti sunt, et abominábiles facti sunt in iniquitátibus: * non est qui fáciat bonum.
3 Dóminus de cœlo prospéxit super fílios hóminum: * ut vídeat si est intélligens, aut requírens Deum.
4 Omnes declinavérunt, simul inútiles facti sunt: * non est qui fáciat bonum, non est usque ad unum.
5 Nonne scient omnes qui operántur iniquitátem, * qui dévorant plebem meam ut cibum panis?
6 Deum non invocavérunt: * illic trepidavérunt timóre, ubi non erat timor.
7 Quóniam Deus dissipávit ossa eórum qui homínibus placent: * confúsi sunt, quóniam Deus sprevit eos.
8 Quis dabit ex Sion salutáre Israël? * cum convérterit Deus captivitátem plebis suæ, exsultábit Jacob, et lætábitur Israël.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Psalmus 54.
Exaúdi Deus oratiónem meam, et ne despéxeris deprecatiónem meam: * inténde mihi, et exaúdi me.
2 Contristátus sum in exercitatióne mea: * et conturbátus sum a voce inimíci, et a tribulatióne peccatóris.
3 Quóniam declinavérunt in me iniquitátes: * et in ira molésti erant mihi.
4 Cor meum conturbátum est in me: * et formído mortis cécidit super me.
5 Timor et tremor venérunt super me: * et contexérunt me ténebræ.
6 Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut colúmbæ, * et volábo, et requiéscam?
7 Ecce elongávi fúgiens: * et mansi in solitúdine.
8 Exspectábam eum, qui salvum me fecit * a pusillanimitáte spíritus et tempestáte.
9 Præcípita Dómine, dívide linguas eórum: * quóniam vidi iniquitátem et contradictiónem in civitáte.
10 Die ac nocte circúmdabit eam super muros ejus iníquitas: * et labor in médio ejus, et injustítia.
11 Et non defécit de platéis ejus * usúra, et dolus.
12 Quóniam si inimícus meus maledixísset mihi, * sustinuíssem útique.
13 Et si is, qui óderat me, super me magna locútus fuísset: * abscondíssem me fórsitan ab eo.
14 Tu vero homo unánimis: * dux meus, et notus meus.
15 Qui simul mecum dulces capiébas cibos: * in domo Dei ambulávimus cum consénsu.
16 Véniat mors super illos: * et descéndant in inférnum vivéntes:
17 Quóniam nequítiæ in habitáculis eórum: * in médio eórum.
18 Ego autem ad Deum clamávi: * et Dóminus salvábit me.
19 Véspere, et mane, et merídie narrábo et annuntiábo: * et exaúdiet vocem meam.
20 Rédimet in pace ánimam meam ab his, qui appropínquant mihi: * quóniam inter multos erant mecum.
21 Exaúdiet Deus, et humiliábit illos, * qui est ante sǽcula.
22 Non enim est illis commutátio, et non timuérunt Deum: * exténdit manum suam in retribuéndo.
23 Contaminavérunt testaméntum ejus, divísi sunt ab ira vultus ejus: * et appropinquávit cor illíus.
24 Mollíti sunt sermónes ejus super óleum: * et ipsi sunt jácula.
25 Jacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet: * non dabit in ætérnum fluctuatiónem justo.
26 Tu vero Deus dedúces eos, * in púteum intéritus.
27 Viri sánguinum, et dolósi non dimidiábunt dies suos: * ego autem sperábo in te Dómine.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Avértit Dóminus captivitátem plebis suæ.
Psalmus 55.
Miserére mei Deus, quóniam conculcávit me homo: * tota die impúgnans tribulávit me.
2 Conculcavérunt me inimíci mei tota die: * quóniam multi bellántes advérsum me.
3 Ab altitúdine diéi timébo: * ego vero in te sperábo.
4 In Deo laudábo sermónes meos, in Deo sperávi: * non timébo quid fáciat mihi caro.
5 Tota die verba mea exsecrabántur: * advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum.
6 Inhabitábunt et abscóndent: * ipsi calcáneum meum observábunt.
7 Sicut sustinuérunt ánimam meam, pro níhilo salvos fácies illos: * in ira pópulos confrínges.
8 Deus, vitam meam annuntiávi tibi: * posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo,
9 Sicut et in promissióne tua: * tunc converténtur inimíci mei retrórsum:
10 In quacúmque die invocávero te: * ecce cognóvi quóniam Deus meus es.
11 In Deo laudábo verbum, in Dómino laudábo sermónem: * in Deo sperávi, non timébo quid fáciat mihi homo.
12 In me sunt Deus vota tua, * quæ reddam, laudatiónes tibi.
13 Quóniam eripuísti ánimam meam de morte, et pedes meos de lapsu: * ut pláceam coram Deo in lúmine vivéntium.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Psalmus 56.
Miserére mei Deus, miserére mei: * quóniam in te confídit ánima mea.
2 Et in umbra alárum tuárum sperábo, * donec tránseat iníquitas.
3 Clamábo ad Deum altíssimum: * Deum qui benefécit mihi.
4 Misit de cœlo, et liberávit me: * dedit in oppróbrium conculcántes me.
5 Misit Deus misericórdiam suam, et veritátem suam, * et erípuit ánimam meam de médio catulórum leónum: dormívi conturbátus.
6 Fílii hóminum dentes eórum arma et sagíttæ: * et lingua eórum gládius acútus.
7 Exaltáre super cœlos Deus: * et in omnem terram glória tua.
8 Láqueum paravérunt pédibus meis: * et incurvavérunt ánimam meam.
9 Fodérunt ante fáciem meam fóveam: * et incidérunt in eam.
10 Parátum cor meum Deus, parátum cor meum: * cantábo, et psalmum dicam.
11 Exsúrge glória mea, exsúrge psaltérium et cíthara: * exsúrgam dilúculo.
12 Confitébor tibi in pópulis Dómine: * et psalmum dicam tibi in Géntibus:
13 Quóniam magnificáta est usque ad cœlos misericórdia tua, * et usque ad nubes véritas tua.
14 Exaltáre super cœlos Deus: * et super omnem terram glória tua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Quóniam in te confídit ánima mea.
Psalmus 57.
Si vere útique justítiam loquímini: * recta judicáte fílii hóminum.
2 Etenim in corde iniquitátes operámini: * in terra injustítias manus vestræ concínnant.
3 Alienáti sunt peccatóres a vulva, erravérunt ab útero: * locúti sunt falsa.
4 Furor illis secúndum similitúdinem serpéntis: * sicut áspidis surdæ, et obturántis aures suas:
5 Quæ non exaúdiet vocem incantántium: * et venéfici incantántis sapiénter.
6 Deus cónteret dentes eórum in ore ipsórum: * molas leónum confrínget Dóminus.
7 Ad níhilum devénient tamquam aqua decúrrens: * inténdit arcum suum donec infirméntur.
8 Sicut cera, quæ fluit, auferéntur: * supercécidit ignis, et non vidérunt solem.
9 Priúsquam intellígerent spinæ vestræ rhamnum: * sicut vivéntes, sic in ira absórbet eos.
10 Lætábitur justus cum víderit vindíctam: * manus suas lavábit in sánguine peccatóris.
11 Et dicet homo: Si útique est fructus justo: * útique est Deus júdicans eos in terra.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Psalmus 58.
Eripe me de inimícis meis Deus meus: * et ab insurgéntibus in me líbera me.
2 Eripe me de operántibus iniquitátem: * et de viris sánguinum salva me.
3 Quia ecce cepérunt ánimam meam: * irruérunt in me fortes.
4 Neque iníquitas mea, neque peccátum meum Dómine: * sine iniquitáte cucúrri, et diréxi.
5 Exsúrge in occúrsum meum, et vide: * et tu Dómine Deus virtútum, Deus Israël,
6 Inténde ad visitándas omnes Gentes: * non misereáris ómnibus, qui operántur iniquitátem.
7 Converténtur ad vésperam: et famem patiéntur ut canes, * et circuíbunt civitátem.
8 Ecce loquéntur in ore suo, et gládius in lábiis eórum: * quóniam quis audívit?
9 Et tu Dómine deridébis eos: * ad níhilum dedúces omnes Gentes.
10 Fortitúdinem meam ad te custódiam, quia Deus suscéptor meus es: * Deus meus, misericórdia ejus prævéniet me.
11 Deus osténdet mihi super inimícos meos, ne occídas eos: * nequándo obliviscántur pópuli mei.
12 Dispérge illos in virtúte tua: * et depóne eos protéctor meus Dómine:
13 Delíctum oris eórum, sermónem labiórum ipsórum: * et comprehendántur in supérbia sua.
14 Et de exsecratióne et mendácio annuntiabúntur in consummatióne: * in ira consummatiónis, et non erunt.
15 Et scient quia Deus dominábitur Jacob: * et fínium terræ.
16 Converténtur ad vésperam et famem patiéntur ut canes: * et circuíbunt civitátem.
17 Ipsi dispergéntur ad manducándum: * si vero non fúerint saturáti et murmurábunt.
18 Ego autem cantábo fortitúdinem tuam: * et exsultábo mane misericórdiam tuam.
19 Quia factus es suscéptor meus, * et refúgium meum, in die tribulatiónis meæ.
20 Adjútor meus tibi psallam, quia Deus suscéptor meus es: * Deus meus misericórdia mea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Justa judicáte fílii hóminum.
Psalmus 59.
Deus repulísti nos, et destruxísti nos: * irátus es, et misértus es nobis.
2 Commovísti terram, et conturbásti eam: * sana contritiónes ejus, quia commóta est.
3 Ostendísti pópulo tuo dura: * potásti nos vino compunctiónis.
4 Dedísti metuéntibus te significatiónem: * ut fúgiant a fácie arcus:
5 Ut liberéntur dilécti tui: * salvum fac déxtera tua, et exaúdi me.
6 Deus locútus est in sancto suo: * Lætábor, et partíbor Síchimam: et convállem tabernaculórum metíbor.
7 Meus est Gálaad, et meus est Manásses: * et Ephraïm fortitúdo cápitis mei.
8 Juda rex meus: * Moab olla spei meæ.
9 In Idumǽam exténdam calceaméntum meum: * mihi alienígenæ súbditi sunt.
10 Quis dedúcet me in civitátem munítam: * quis dedúcet me usque in Idumǽam?
11 Nonne tu Deus, qui repulísti nos: * et non egrediéris Deus in virtútibus nostris?
12 Da nobis auxílium de tribulatióne: * quia vana salus hóminis.
13 In Deo faciémus virtútem: * et ipse ad níhilum dedúcet tribulántes nos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Psalmus 60.
Exaúdi Deus deprecatiónem meam: * inténde oratióni meæ.
2 A fínibus terræ ad te clamávi: * dum anxiarétur cor meum, in petra exaltásti me.
3 Deduxísti me, quia factus es spes mea: * turris fortitúdinis a fácie inimíci.
4 Inhabitábo in tabernáculo tuo in sǽcula: * prótegar in velaménto alárum tuárum.
5 Quóniam tu Deus meus exaudísti oratiónem meam: * dedísti hæreditátem timéntibus nomen tuum.
6 Dies super dies regis adjícies: * annos ejus usque in diem generatiónis et generatiónis.
7 Pérmanet in ætérnum in conspéctu Dei: * misericórdiam et veritátem ejus quis requíret?
8 Sic psalmum dicam nómini tuo in sǽculum sǽculi: * ut reddam vota mea de die in diem.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Da nobis Dómine auxílium de tribulatióne.
Psalmus 61.
Nonne Deo subjécta erit ánima mea? * ab ipso enim salutáre meum.
2 Nam et ipse Deus meus, et salutáris meus: * suscéptor meus, non movébor ámplius.
3 Quoúsque irrúitis in hóminem? * interfícitis univérsi vos: tamquam paríeti inclináto et macériæ depúlsæ?
4 Verúmtamen prétium meum cogitavérunt repéllere, cucúrri in siti: * ore suo benedicébant, et corde suo maledicébant.
5 Verúmtamen Deo subjécta esto ánima mea: * quóniam ab ipso patiéntia mea.
6 Quia ipse Deus meus, et salvátor meus: * adjútor meus, non emigrábo.
7 In Deo salutáre meum, et glória mea: * Deus auxílii mei, et spes mea in Deo est.
8 Speráte in eo omnis congregátio pópuli, effúndite coram illo corda vestra: * Deus adjútor noster in ætérnum.
9 Verúmtamen vani fílii hóminum, mendáces fílii hóminum in statéris: * ut decípiant ipsi de vanitáte in idípsum.
10 Nolíte speráre in iniquitáte, et rapínas nolíte concupíscere: * divítiæ si áffluant, nolíte cor appónere.
11 Semel locútus est Deus, duo hæc audívi, quia potéstas Dei est, et tibi Dómine misericórdia: * quia tu reddes unicuíque juxta ópera sua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Psalmus 63.
Exaúdi Deus oratiónem meam cum déprecor: * a timóre inimíci éripe ánimam meam.
2 Protexísti me a convéntu malignántium: * a multitúdine operántium iniquitátem.
3 Quia exacuérunt ut gládium linguas suas: * intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.
4 Súbito sagittábunt eum, et non timébunt: * firmavérunt sibi sermónem nequam.
5 Narravérunt ut abscónderent láqueos: * dixérunt: Quis vidébit eos?
6 Scrutáti sunt iniquitátes: * defecérunt scrutántes scrutínio.
7 Accédet homo ad cor altum: * et exaltábitur Deus.
8 Sagíttæ parvulórum factæ sunt plagæ eórum: * et infirmátæ sunt contra eos linguæ eórum.
9 Conturbáti sunt omnes qui vidébant eos: * et tímuit omnis homo.
10 Et annuntiavérunt ópera Dei, * et facta ejus intellexérunt.
11 Lætábitur justus in Dómino, et sperábit in eo, * et laudabúntur omnes recti corde.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Nonne Deo subjécta erit ánima mea?
Psalmus 65.
Jubiláte Deo omnis terra, psalmum dícite nómini ejus: * date glóriam laudi ejus.
2 Dícite Deo, quam terribília sunt ópera tua Dómine! * in multitúdine virtútis tuæ mentiéntur tibi inimíci tui.
3 Omnis terra adóret te, et psallat tibi: * psalmum dicat nómini tuo.
4 Veníte, et vidéte ópera Dei: * terríbilis in consíliis super fílios hóminum.
5 Qui convértit mare in áridam, in flúmine pertransíbunt pede: * ibi lætábimur in ipso.
6 Qui dominátur in virtúte sua in ætérnum, óculi ejus super Gentes respíciunt: * qui exásperant non exalténtur in semetípsis.
7 Benedícite Gentes Deum nostrum: * et audítam fácite vocem laudis ejus,
8 Qui pósuit ánimam meam ad vitam: * et non dedit in commotiónem pedes meos.
9 Quóniam probásti nos Deus: * igne nos examinásti, sicut examinátur argéntum.
10 Induxísti nos in láqueum, posuísti tribulatiónes in dorso nostro: * imposuísti hómines super cápita nostra.
11 Transívimus per ignem et aquam: * et eduxísti nos in refrigérium.
12 Introíbo in domum tuam in holocaústis: * reddam tibi vota mea, quæ distinxérunt lábia mea.
13 Et locútum est os meum, * in tribulatióne mea.
14 Holocaústa medulláta ófferam tibi cum incénso aríetum: * ófferam tibi boves cum hircis.
15 Veníte, audíte, et narrábo, omnes qui timétis Deum, * quanta fecit ánimæ meæ.
16 Ad ipsum ore meo clamávi, * et exaltávi sub lingua mea.
17 Iniquitátem si aspéxi in corde meo, * non exaúdiet Dóminus.
18 Proptérea exaudívit Deus, * et atténdit voci deprecatiónis meæ.
19 Benedíctus Deus, * qui non amóvit oratiónem meam, et misericórdiam suam a me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Psalmus 67.
Exsúrgat Deus, et dissipéntur inimíci ejus, * et fúgiant qui odérunt eum, a fácie ejus.
2 Sicut déficit fumus, defíciant: * sicut fluit cera a fácie ignis, sic péreant peccatóres a fácie Dei.
3 Et justi epuléntur, et exsúltent in conspéctu Dei: * et delecténtur in lætítia.
4 Cantáte Deo, psalmum dícite nómini ejus: * iter fácite ei, qui ascéndit super occásum: (Fit reverentia) Dóminus nomen illi.
5 Exsultáte in conspéctu ejus: * turbabúntur a fácie ejus, patris orphanórum, et júdicis viduárum.
6 Deus in loco sancto suo: * Deus qui inhabitáre facit uníus moris in domo:
7 Qui edúcit vinctos in fortitúdine: * simíliter eos qui exásperant, qui hábitant in sepúlchris.
8 Deus, cum egrederéris in conspéctu pópuli tui, * cum pertransíres in desérto:
9 Terra mota est, étenim cœli distillavérunt a fácie Dei Sínai, * a fácie Dei Israël.
10 Plúviam voluntáriam segregábis Deus hæreditáti tuæ: * et infirmáta est, tu vero perfecísti eam.
11 Animália tua habitábunt in ea: * parásti in dulcédine tua paúperi Deus.
12 Dóminus dabit verbum evangelizántibus, * virtúte multa.
13 Rex virtútum dilécti dilécti: * et speciéi domus divídere spólia.
14 Si dormiátis inter médios cleros, pennæ colúmbæ deargentátæ, * et posterióra dorsi ejus in pallóre auri.
15 Dum discérnit cœléstis reges super eam, nive dealbabúntur in Selmon: * mons Dei, mons pinguis.
16 Mons coagulátus, mons pinguis: * ut quid suspicámini montes coagulátos?
17 Mons, in quo beneplácitum est Deo habitáre in eo: * étenim Dóminus habitábit in finem.
18 Currus Dei decem míllibus múltiplex, míllia lætántium: * Dóminus in eis in Sina in sancto.
19 Ascendísti in altum, cepísti captivitátem: * accepísti dona in homínibus:
20 Etenim non credéntes, * inhabitáre Dóminum Deum.
21 Benedíctus Dóminus die quotídie: * prósperum iter fáciet nobis Deus salutárium nostrórum.
22 Deus noster, Deus salvos faciéndi: * et Dómini Dómini éxitus mortis.
23 Verúmtamen Deus confrínget cápita inimicórum suórum: * vérticem capílli perambulántium in delíctis suis.
24 Dixit Dóminus: Ex Basan convértam, * convértam in profúndum maris:
25 Ut intingátur pes tuus in sánguine: * lingua canum tuórum inimícis, ab ipso.
26 Vidérunt ingréssus tuos Deus, * ingréssus Dei mei: Regis mei qui est in sancto.
27 Prævenérunt príncipes conjúncti psalléntibus, * in médio juvenculárum tympanistriárum.
28 In ecclésiis benedícite Deo Dómino, * de fóntibus Israël.
29 Ibi Bénjamin adolescéntulus, * in mentis excéssu.
30 Príncipes Juda, duces eórum: * príncipes Zábulon, príncipes Néphtali.
31 Manda Deus virtúti tuæ: * confírma hoc Deus, quod operátus es in nobis.
32 A templo tuo in Jerúsalem, * tibi ófferent reges múnera.
33 Increpa feras arúndinis, congregátio taurórum in vaccis populórum: * ut exclúdant eos, qui probáti sunt argénto.
34 Díssipa Gentes, quæ bella volunt: vénient legáti ex Ægýpto: * Æthiópia prævéniet manus ejus Deo.
35 Regna terræ, cantáte Deo: * psállite Dómino.
36 Psállite Deo, qui ascéndit super cœlum cœli, * ad Oriéntem.
37 Ecce dabit voci suæ vocem virtútis, date glóriam Deo super Israël, * magnificéntia ejus, et virtus ejus in núbibus.
38 Mirábilis Deus in sanctis suis, Deus Israël ipse dabit virtútem, et fortitúdinem plebi suæ, * benedíctus Deus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Benedícite Gentes Deum nostrum.
Versiculus.
℣. Deus vitam meam annuntiávi tibi.
℟. Posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
A vínculis peccatórum nostrórum * absólvat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
Von den Fesseln unserer Sünden * erlöse uns der allmächtige und barmherzige Herr.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Evangélica léctio * sit nobis salus et protéctio.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Die Lesung des Evangeliums * sei unser Heil und Schutz.
Léctio sancti Evangélii secúndum Matthǽum.
Matth. 6. b.
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Cum jejunátis, nolíte fíeri sicut hypócritæ, tristes. Et réliqua.
Homilía sancti Augustíni Epíscopi.
Lib. 2. de Serm. Domini in monte, cap. 12. tom. 4.
Maniféstum est, his præcéptis omnem nostram intentiónem in interióra gaúdia dírigi: ne foris quæréntes mercédem, huic sǽculo conformémur, et amittámus promissiónem tanto solidióris atque firmióris, quanto interióris beatitúdinis, qua nos elégit Deus confórmes fíeri imáginis Fílii sui. In hoc autem capítulo máxime adverténdum est, non in solo rerum corporeárum nitóre atque pompa, sed étiam in ipsis sórdibus luctuósis esse posse jactántiam; et eo periculosiórem, quo sub nómine servitútis Dei décipit.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium I.
Jube, domne, benedícere.
Divínum auxílium * máneat semper nobíscum.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Die göttliche Hilfe * bleibe allezeit mit uns.
Qui ergo immoderáto cultu córporis atque vestítu, vel ceterárum rerum nitóre præfúlget, fácile convíncitur rebus ipsis, pompárum sǽculi esse sectátor, nec quemquam fallit dolósa imágine sanctitátis. Qui autem in professióne Christianitátis, inusitáto squalóre ac sórdibus inténtos in se óculos hóminum facit, cum id voluntáte fáciat, non necessitáte patiátur: ex céteris ejus opéribus potest cónjici, utrum hoc contémptu supérflui cultus, an ambitióne áliqua fáciat: quia et sub ovína pelle cavéndos lupos Dóminus præcépit: Sed ex frúctibus, inquit, eórum cognoscétis eos. ¶ Cum enim cœ́perint alíquibus tentatiónibus ea ipsa scílicet illis súbtrahi, vel negári, quæ isto velámine vel consecúti sunt, vel cónsequi cúpiunt: tunc necésse est ut appáreat, utrum lupus in ovína pelle sit, an ovis in sua. Non tamen proptérea ornátu supérfluo debet aspéctus hóminum mulcére Christiánus, quia illum parcum hábitum ac necessárium étiam simulatóres sǽpius usúrpant, ut incaútos decípiant: quia et illæ oves non debent pelles suas depónere, si aliquándo eis lupi se cóntegant.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium II.
Jube, domne, benedícere.
Ad societátem cívium supernórum * perdúcat nos Rex Angelórum.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
In die Gemeinschaft der himmlischen Scharen * führe uns der König der Engel.
S. Simeonis Ep. et Mart.
Símeon, fílius Cléophæ, post Jacóbum próximus Jerosólymis ordinátus epíscopus, Trajáno imperatóre apud Atticum consulárem est accusátus, quod Christiánus esset, et Christi propínquus. Comprehendebántur enim omnes eo témpore, quicúmque ex génere David orti essent. Quare multis cruciátus torméntis, eódem passiónis génere, quod Salvátor noster subíerat, affícitur, mirántibus ómnibus, quod homo ætáte conféctus (erat enim centum et vigínti annórum) acerbíssimos crucis dolóres fórtiter constantérque paterétur.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium III.