Die 1 Aprilis 2026.

Feria IV Majoris Hebdomadæ.

Simplex.

Aperi Dómine os meum ad benedicéndum nomen sanctum tuum: munda quoque cor meum ab ómnibus vanis, pervérsis et aliénis cogitatiónibus: intelléctum illúmina, afféctum inflámma, ut digne, atténte ac devóte hoc Offícium recitáre váleam, et exaudíri mérear ante conspéctum divínæ Majestátis tuæ. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
Dómine in unióne illíus divínæ intentiónis, qua ipse in terris laudes Deo persolvísti, has tibi Horas persólvo.

Öffne, Herr, meinen Mund zum Preise Deines heiligen Namens. Reinige auch mein Herz von allen eitlen, verkehrten und fremden Gedanken; erleuchte den Verstand, entzünde das Herz, damit ich würdig, aufmerksam und andächtig dieses Stundengebet verrichte, und Erhörung vor den Augen Deiner göttlichen Majestät zu finden verdiene, durch Christus, unsern Herrn. Amen.
Herr, in Vereinigung mit jener gotteswürdigen Absicht, in der Du selbst auf Erden Gott Lob dargebracht hast, will ich dieses Stundengebet (diese Stundengebete) verrichten.

Psalmi Graduales.

Psalmus 119.

Ad Dóminum cum tribulárer clamávi: * et exaudívit me.
2 Dómine líbera ánimam meam a lábiis iníquis, * et a lingua dolósa.
3 Quid detur tibi, aut quid apponátur tibi * ad linguam dolósam?
4 Sagíttæ poténtis acútæ, * cum carbónibus desolatóriis.
5 Heu mihi, quia incolátus meus prolongátus est: † habitávi cum habitántibus Cedar: * multum íncola fuit ánima mea.
6 Cum his, qui odérunt pacem, eram pacíficus: * cum loquébar illis, impugnábant me gratis.

Zu dem Herrn rufe ich, wenn ich in Trübsal bin, * und Er erhöret mich.
2 Herr, erlöse meine Seele von ungerechten Lippen * und von trügerischen Zungen!
3 Was gibt man dir, * oder was ist dein Lohn für eine trügerische Zunge?
4 Scharfe Pfeile eines Gewaltigen * und brennende Kohlen.
5 Wehe mir, das meine Pilgerschaft so lange dauert, dass ich wohne unter den Einwohnern Kedars! * Lange ist meine Seele ein Fremdling gewesen.
6 Mit denen, die den Frieden hassen, bin ich friedlich; * wenn ich mit ihnen rede, erheben sie Streit wider mich, ohne Ursache.

Psalmus 120.

Levávi óculos meos in montes, * unde véniet auxílium mihi.
2 Auxílium meum a Dómino, * qui fecit cœlum et terram.
3 Non det in commotiónem pedem tuum: * neque dormítet qui custódit te.
4 Ecce non dormitábit neque dórmiet, * qui custódit Israël.
5 Dóminus custódit te, Dóminus protéctio tua, * super manum déxteram tuam.
6 Per diem sol non uret te: * neque luna per noctem.
7 Dóminus custódit te ab omni malo: * custódiat ánimam tuam Dóminus.
8 Dóminus custódiat intróitum tuum, et éxitum tuum: * ex hoc nunc, et usque in sǽculum.

Ich hebe meine Augen zu den Bergen, * von welchen mir Hilfe kommt.
2 Meine Hilfe ist von dem Herrn, * der Himmel und Erde erschaffen hat.
3 Er lässt nicht wanken deinen Fuß; * er schläft nicht, der dich behütet.
4 Siehe, er schlummert und schläft nicht, * der Israel behütet.
5 Der Herr behütet dich; der Herr ist dein Schirm, * über deiner rechten Hand.
6 Des Tags wird die Sonne nicht brennen, * noch der Mond des Nachts.
7 Der Herr behüte dich vor allem Bösen; * der Herr behüte deine Seele.
8 Der Herr behüte deinen Eingang und deinen Ausgang * von nun an bis in Ewigkeit.

Psalmus 121.

Lætátus sum in his, quæ dicta sunt mihi: * in domum Dómini íbimus.
2 Stantes erant pedes nostri, * in átriis tuis Jerúsalem.
3 Jerúsalem, quæ ædificátur ut cívitas: * cujus participátio ejus in idípsum.
4 Illuc enim ascendérunt tribus, tribus Dómini: * testimónium Israël ad confiténdum nómini Dómini.
5 Quia illic sedérunt sedes in judício, * sedes super domum David.
6 Rogáte quæ ad pacem sunt Jerúsalem: * et abundántia diligéntibus te:
7 Fiat pax in virtúte tua: * et abundántia in túrribus tuis.
8 Propter fratres meos, et próximos meos, * loquébar pacem de te.
9 Propter domum Dómini Dei nostri, * quæsívi bona tibi.

Ich freue mich, wenn man zu mir sagt: * Lasset uns gehen zum Hause des Herrn!
2 Es stehen unsere Füße * in deinen Vorhöfen, Jerusalem!
3 Jerusalem ist gebaut wie eine Stadt, * die sich zur Gemeinschaft zusammenfügt.
4 Da wallen die Stämme hinauf, die Stämme des Herrn, * nach dem Zeugnisse Israels, den Namen des Herrn zu loben.
5 Denn da stehen die Stühle zum Gerichte, * die Stühle über das Haus Davids.
6 Wünschet Jerusalem, was zum Frieden ist; * Überfluss sei denen, die dich lieben!
7 Es werde Friede in deiner Kraft, * und Überfluss in deinen Türmen!
8 Um meiner Brüder und meiner Nächsten willen * wünsche ich dir Frieden.
9 Um des Hauses des Herrn, unseres Gottes, willen * wünsche ich dir Gutes.

Psalmus 122.

Ad te levávi óculos meos, * qui hábitas in cœlis.
2 Ecce sicut óculi servórum, * in mánibus dominórum suórum,
3 Sicut óculi ancíllæ in mánibus dóminæ suæ: * ita óculi nostri ad Dóminum Deum nostrum donec misereátur nostri.
4 Miserére nostri Dómine, miserére nostri: * quia multum repléti sumus despectióne:
5 Quia multum repléta est ánima nostra: * oppróbrium abundántibus, et despéctio supérbis.

Zu Dir erhebe ich meine Augen, * der Du wohnest im Himmel!
2 Siehe, wie der Knechte Augen * auf ihrer Herren Hände,
3 Wie der Magd Augen auf ihrer Gebieterin Hände: * also schauen unsere Augen auf den Herrn, unseren Gott, bis Er sich wieder erbarmet.
4 Erbarme Dich unser, o Herr, erbarme Dich unser; * denn wir sind übervoll von Verachtung.
5 Übervoll ist unsere Seele; * zur Schmach sind wir den Reichen und zur Verachtung den Stolzen.

Psalmus 123.

Nisi quia Dóminus erat in nobis, dicat nunc Israël: * nisi quia Dóminus erat in nobis,
2 Cum exsúrgerent hómines in nos, * forte vivos deglutíssent nos:
3 Cum irascerétur furor eórum in nos, * fórsitan aqua absorbuísset nos.
4 Torréntem pertransívit ánima nostra: * fórsitan pertransísset ánima nostra aquam intolerábilem.
5 Benedíctus Dóminus * qui non dedit nos, in captiónem déntibus eórum.
6 Anima nostra sicut passer erépta est * de láqueo venántium:
7 Láqueus contrítus est, * et nos liberáti sumus.
8 Adjutórium nostrum in nómine Dómini, * qui fecit cœlum et terram.
Réquiem ætérnam * dona eis Dómine.
Et lux perpétua * lúceat eis.

Wäre nicht der Herr bei uns gewesen, also sage nun Israel, * wäre nicht der Herr bei uns gewesen;
2 Da die Menschen sich wider uns erhoben, * vielleicht hätten sie uns lebendig verschlungen.
3 Da ihr Zorn wider uns entbrannte, * vielleicht hätte uns das Wasser verschlungen.
4 Da unsere Seele durch einen Strom gegangen, * wäre sie vielleicht durch unerträgliche Wasser gegangen.
5 Gebenedeit sei der Herr, * der uns nicht zum Raube gab ihren Zähnen.
6 Unsere Seele ist entronnen * wie ein Vogel dem Stricke der Jäger.
7 Der Strick ist zerrissen, * und wir wurden erlöst.
8 Unsere Hilfe ist im Namen des Herrn, * der Himmel und Erde erschaffen hat.
Herr gib ihnen * die ewige Ruhe.
Und das ewige Licht * leuchte ihnen.

Flexis genibus.

Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. A porta ínferi.
℟. Erue Dómine ánimas eórum.
℣. Requiéscant in pace.
℟. Amen.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.




℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.

Oremus.
Absólve, quǽsumus Dómine, ánimas famulórum famularúmque tuárum, et ómnium fidélium defunctórum, ab omni vínculo delictórum: ut in resurrectiónis glória inter sanctos et eléctos tuos resuscitásti respírent.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.



Durch Christus unseren Herrn.

Psalmus 124.

Qui confídunt in Dómino, sicut mons Sion: * non commovébitur in ætérnum, qui hábitat in Jerúsalem.
2 Montes in circúitu ejus: † et Dóminus in circúitu pópuli sui, * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
3 Quia non relínquet Dóminus virgam peccatórum super sortem justórum: * ut non exténdant justi ad iniquitátem manus suas.
4 Bénefac Dómine bonis, * et rectis corde.
5 Declinántes autem in obligatiónes addúcet Dóminus cum operántibus iniquitátem: * pax super Israël.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Die auf den Herrn vertrauen, sind wie der Berg Sion; * es wanket nicht in Ewigkeit, wer wohnet zu Jerusalem.
2 Ringsherum sind Berge, * und der Herr rings um Sein Volk, von nun an bis in Ewigkeit.
3 Denn der Herr wird nicht liegen lassen die Zuchtrute der Sünder über dem Lose der Gerechten, * auf dass die Gerechten ihre Hände nicht ausstrecken zum Unrecht.
4 Tue Gutes, Herr, den Guten * und denen, die aufrichtigen Herzens sind.
5 Aber die abweichen auf verkehrte Wege, wird der Herr hinführen mit den Übeltätern.* Friede sei über Israel!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 125.

In converténdo Dóminus captivitátem Sion: * facti sumus sicut consoláti:
2 Tunc replétum est gaúdio os nostrum: * et lingua nostra exsultatióne.
3 Tunc dicent inter Gentes: * Magnificávit Dóminus fácere cum eis.
4 Magnificávit Dóminus fácere nobíscum: * facti sumus lætántes.
5 Convérte Dómine captivitátem nostram, * sicut torrens in Austro.
6 Qui séminant in lácrimis, * in exsultatióne metent.
7 Eúntes ibant et flebant, * mitténtes sémina sua.
8 Veniéntes autem vénient cum exsultatióne, * portántes manípulos suos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Als der Herr die Gefangenschaft Sions wendete, * waren wir gleich denen, die Trost haben.
2 Da war unser Mund voll der Freude, * und unsere Zunge voll Jubel.
3 Da sprach man unter den Heiden: * Großes hat an ihnen der Herr getan!
4 Ja, Großes hat an uns der Herrn; * wir sind fröhlich geworden.
5 Wende, o Herr, unsere Gefangenschaft, * wie einen Bach im Mittagslande.
6 Die mit Tränen säen, * werden ernten mit Frohlocken.
7 Sie gehen und weinen * und streuen ihren Samen;
8 Aber sie kommen mit Jubel * und tragen ihre Garben!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 126.

Nisi Dóminus ædificáverit domum, * in vanum laboravérunt qui ædíficant eam.
2 Nisi Dóminus custodíerit civitátem, * frustra vígilat qui custódit eam.
3 Vanum est vobis ante lucem súrgere: * súrgite postquam sedéritis, qui manducátis panem dolóris.
4 Cum déderit diléctis suis somnum: * ecce hæréditas Dómini fílii: merces fructus ventris.
5 Sicut sagíttæ in manu poténtis: * ita fílii excussórum.
6 Beátus vir qui implévit desidérium suum ex ipsis: * non confundétur cum loquétur inimícis suis in porta.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Wenn der Herr das Haus nicht bauet, * so arbeiten die Bauleute umsonst;
2 Wenn der Herr die Stadt nicht behütet * so wachet der Hüter umsonst!
3 Vergeblich stehet ihr vor Tage auf; * stehet immer auf, nachdem ihr nur gesessen seid, die ihr esset das Schmerzensbrot.
4 Während Er Schlaf gibt Seinen Geliebten, * siehe, da erben sie Kinder von dem Herrn; ihr Lohn ist Leibesfrucht.
5 Wie Pfeile in der Hand eines Starken, * also sind die Kinder der Vertriebenen.
6 Selig der Mann, der sein Vertrauen an ihnen erfüllt sieht; * er wird nicht zuschanden, wenn er mit seinen Feinden im Tore spricht.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 127.

Beáti omnes, qui timent Dóminum, * qui ámbulant in viis ejus.
2 Labóres mánuum tuárum quia manducábis: * beátus es, et bene tibi erit.
3 Uxor tua sicut vitis abúndans, * in latéribus domus tuæ.
4 Fílii tui sicut novéllæ olivárum, * in circúitu mensæ tuæ.
5 Ecce sic benedicétur homo, * qui timet Dóminum.
6 Benedícat tibi Dóminus ex Sion: * et vídeas bona Jerúsalem ómnibus diébus vitæ tuæ.
7 Et vídeas fílios filiórum tuórum, * pacem super Israël.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Selig alle, die den Herrn fürchten, * die da wandeln auf Seinen Wegen.
2 Denn von der Arbeit deiner Hände wirst du essen. * Heil dir, es wird dir gut gehen!
3 Dein Weib ist wie ein fruchtbarer Weinstock * an den Wänden deines Hauses;
4 Deine Kinder sind wie Ölbaumpflanzen * um deinen Tisch her.
5 Siehe, also wird der Mann gesegnet, * der den Herrn fürchtet!
6 Der Herr segne dich aus Sion, * und lasse dich sehen das Glück Jerusalems alle Tage deines Lebens.
7 Und lasse dich sehen die Kinder deiner Kinder, * und Frieden über Israel!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 128.

Sæpe expugnavérunt me a juventúte mea, * dicat nunc Israël.
2 Sæpe expugnavérunt me a juventúte mea, * étenim non potuérunt mihi.
3 Supra dorsum meum fabricavérunt peccatóres: * prolongavérunt iniquitátem suam.
4 Dóminus justus concídit cervíces peccatórum: * confundántur et convertántur retrórsum omnes, qui odérunt Sion.
5 Fiant sicut fœnum tectórum: * quod priúsquam evellátur, exáruit:
6 De quo non implévit manum suam qui metit, * et sinum suum qui manípulos cólligit.
7 Et non dixérunt qui præteríbant: Benedíctio Dómini super vos: * benedíximus vobis in nómine Dómini.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Oft drängten sie mich von meiner Jugend auf, * sage nun Israel,
2 Oft drängten sie mich von meiner Jugend auf; * aber sie konnten mir nicht an.
3 Auf meinem Rücken schmiedeten die Sünder, * machten es lang mit ihrer Bosheit.
4 Aber der Herr war gerecht, zerhieb der Sünder Nacken; * es sollen sich schämen und zurückweichen alle, die Sion hassen!
5 Sie sollen werden wie das Gras auf den Dächern, * das welket, ehe man es ausreißt!
6 Mit dem der Schnitter nicht füllet seine Hand, * noch der Garbenbinder seinen Schoß:
7 Und wo die Vorübergehenden nicht sagen: Der Segen des Herrn sei über euch; * wir segnen euch im Namen des Herrn!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Flexis genibus.

Kýrie eléison. Christe eléison. Kýrie eléison.

Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. Meménto congregatiónis tuæ.
℟. Quam possedísti ab inítio.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.


℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.

Oremus.
Deus, cui próprium est miseréri semper et párcere: súscipe deprecatiónem nostram; ut nos, et omnes fámulos tuos, quos delictórum caténa constríngit, miserátio tuæ pietátis cleménter absólvat.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.



Durch Christus unseren Herrn.

Psalmus 129.

De profúndis clamávi ad te Dómine: * Dómine exaúdi vocem meam:
2 Fiant aures tuæ intendéntes, * in vocem deprecatiónis meæ.
3 Si iniquitátes observáveris Dómine: * Dómine quis sustinébit?
4 Quia apud te propitiátio est: * et propter legem tuam sustínui te Dómine.
5 Sustínuit ánima mea in verbo ejus: * sperávit ánima mea in Dómino.
6 A custódia matutína usque ad noctem: * speret Israël in Dómino.
7 Quia apud Dóminum misericórdia: * et copiósa apud eum redémptio.
8 Et ipse rédimet Israël, * ex ómnibus iniquitátibus ejus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Aus den Tiefen rufe ich zu Dir, o Herr; * Herr, erhöre meine Stimme!
2 Lass acht haben Dein Ohr * auf die Stimme meines Flehens!
3 Wenn Du acht haben wolltest auf die Missetaten, o Herr; * Herr, wer könnte bestehen?
4 Aber bei Dir ist Versöhnung, * und um Deines Gesetzes willen harre ich auf Dich, o Herr!
5 Meine Seele harret auf Sein Wort, * meine Seele hoffet auf den Herrn.
6 Von der Morgenwache bis in die Nacht * hofft Israel auf den Herrn.
7 Denn bei dem Herrn ist Barmherzigkeit, * und bei Ihm ist überreiche Erlösung.
8 Und Er wird Israel erlösen * von allen seinen Sünden.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 130.

Dómine non est exaltátum cor meum: * neque eláti sunt óculi mei.
2 Neque ambulávi in magnis: * neque in mirabílibus super me.
3 Si non humíliter sentiébam: * sed exaltávi ánimam meam:
4 Sicut ablactátus est super matre sua, * ita retribútio in ánima mea.
5 Speret Israël in Dómino, * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Herr, mein Herz ist nicht erhaben, * nicht hochmütig sind meine Augen.
2 Nicht bin ich gewandelt in großen, nicht in wunderlichen Dingen, * die über mir sind.
3 Wenn ich nicht demütig gesinnt war, * sondern erhoben habe meine Seele:
4 Gleich einem entwöhnten Kinde an seiner Mutter * ist meiner Seele Lohn.
5 Es hoffe Israel auf den Herrn, * von nun an bis in Ewigkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 131.

Meménto Dómine David, * et omnis mansuetúdinis ejus.
2 Sicut jurávit Dómino, * votum vovit Deo Jacob:
3 Si introíero in tabernáculum domus meæ, * si ascéndero in lectum strati mei:
4 Si dédero somnum óculis meis, * et pálpebris meis dormitatiónem:
5 Et réquiem tempóribus meis: donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Deo Jacob.
6 Ecce audívimus eam in Ephrata: * invénimus eam in campis silvæ.
7 Introíbimus in tabernáculum ejus: * adorábimus in loco, ubi stetérunt pedes ejus.
8 Surge Dómine in réquiem tuam, * tu et arca sanctificatiónis tuæ.
9 Sacerdótes tui induántur justítiam: * et sancti tui exsúltent.
10 Propter David servum tuum, * non avértas fáciem Christi tui.
11 Jurávit Dóminus David veritátem, et non frustrábitur eam: * de fructu ventris tui ponam super sedem tuam.
12 Si custodíerint fílii tui testaméntum meum, * et testimónia mea hæc, quæ docébo eos:
13 Et fílii eórum usque in sǽculum, * sedébunt super sedem tuam.
14 Quóniam elégit Dóminus Sion: * elégit eam in habitatiónem sibi.
15 Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi: * hic habitábo quóniam elégi eam.
16 Víduam ejus benedícens benedícam: * paúperes ejus saturábo pánibus.
17 Sacerdótes ejus índuam salutári: * et sancti ejus exsultatióne exsultábunt.
18 Illuc prodúcam cornu David, * parávi lucérnam Christo meo.
19 Inimícos ejus índuam confusióne: * super ipsum autem efflorébit sanctificátio mea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Gedenke, Herr, an David * und an alle seine Sanftmut!
2 Wie er geschworen dem Herrn, * ein Gelübde gelobte dem Gotte Jakobs.
3 Ich will nicht gehen ins Gezelt meines Hauses; * noch besteigen das Lager meines Bettes;
4 Ich will keinen Schlaf auf meine Augen, * auf meine Augenlider keinen Schlummer,
5 Und auf meinen Schläfen keine Ruhe, bis ich eine Stätte gefunden für den Herrn, * eine Wohnung für den Gott Jakobs.
6 Siehe, wir hörten von ihr in Ephrata; * wir fanden sie im Waldfelde!
7 Lasset uns eingehen in sein Zelt, * anbeten an dem Orte, wo seine Füße stehen!
8 Erhebe Dich, Herr, zu Deiner Ruhe, * Du und die Lade Deiner Heiligung!
9 Lass Deine Priester antun Gerechtigkeit, * und Deine Heiligen frohlocken!
10 Um Davids, Deines Knechtes, willen * weise nicht ab das Angesicht Deines Gesalbten!
11 Der Herr schwur David Wahrheit, und er wird davon nicht abgehen; * „Von deines Leibes Frucht will ich setzen auf deinen Thron!“
12 „Wenn deine Söhne Meinen Bund halten, * und diese Meine Zeugnisse, die Ich sie lehre,“
13 „So sollen auch ihre Söhne für und für * sitzen auf deinem Throne.“
14 Ja, der Herr hat Sion erwählet, * hat es erwählet zu Seiner Wohnung.
15 „Das ist Meine Ruhe ewiglich; hier will Ich wohnen; * denn Ich habe sie erkoren.“
16 „Seine Witwen will Ich segnen, * die Armen sättigen mit Brot;“
17 „Seine Priester will Ich kleiden mit Heil; * und seine Heiligen sollen frohlockend jubeln.“
18 „Dort will Ich aufkommen lassen das Horn Davids, * bereiten eine Leuchte Meinem Gesalbten.“
19 „Seine Feinde will Ich kleiden mit Schande; * über ihm aber wird aufblühen Meine Heiligung.“
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 132.

Ecce quam bonum, et quam jucúndum * habitáre fratres in unum:
2 Sicut unguéntum in cápite, * quod descéndit in barbam, barbam Aaron,
3 Quod descéndit in oram vestiménti ejus: * sicut ros Hermon, qui descéndit in montem Sion.
4 Quóniam illic mandávit Dóminus benedictiónem, * et vitam usque in sǽculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Siehe, wie gut und wie lieblich ist es, * wenn Brüder beisammen wohnen in Eintracht.
2 Es ist wie die Salbe auf dem Haupte, * die herabfließt in den Bart, den Bart Aarons;
3 Die herabfließt auf den Saum seines Kleides; * es ist wie der Tau des Hermon, der herabfällt auf den Berg Sion.
4 Denn dorthin sendet der Herr Segen * und Leben bis in Ewigkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Psalmus 133.

Ecce nunc benedícite Dóminum, * omnes servi Dómini:
2 Qui statis in domo Dómini, * in átriis domus Dei nostri,
3 In nóctibus extóllite manus vestras in sancta, * et benedícite Dóminum.
4 Benedícat te Dóminus ex Sion, * qui fecit cœlum et terram.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Wohlan, jetzt preiset den Herrn, * alle Diener des Herrn!
2 Die ihr stehet im Hause des Herrn, * in den Vorhöfen des Hauses unseres Gottes!
3 Erhebet des Nachts eure Hände zum Heiligtume * und preiset den Herrn!
4 Der Herr segne dich aus Sion, * der Himmel und Erde erschaffen hat!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Flexis genibus.

Kýrie eléison. Christe eléison. Kýrie eléison.

Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. Salvos fac servos tuos.
℟. Deus meus sperántes in te.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.


℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.

Oremus.
Præténde Dómine fámulis et famulábus tuis déxteram cœléstis auxílii: ut te toto corde perquírant, et quæ digne póstulant, cónsequi mereántur.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.



Durch Christus unseren Herrn.

Ad Matutinum.

Dicuntur secreto.

Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.

Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.

Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.

Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.

Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.

Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.

Deinde clara voce:

℣. Dómine, †︎ lábia mea apéries.
℟. Et os meum annuntiábit laudem tuam.

℣. Herr, † öffne meine Lippen.
℟. Damit mein Mund Dein Lob verkünde.

℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Laus tibi Dómine, Rex ætérnæ glóriæ.

Gott, auf meine Hilfe habe acht.
Herr, eile mir zu helfen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit und in Ewigkeit. Amen. Lob sei Dir, Herr, König der ewigen Herrlichkeit.

Invitatorium.

Hódie si vocem Dómini audiéritis, * Nolíte obduráre corda vestra.

Hódie si vocem Dómini audiéritis, * Nolíte obduráre corda vestra.

Psalmus 94.

Veníte, exsultémus Dómino, jubilémus Deo salutári nostro: præoccupémus fáciem ejus in confessióne, et in psalmis jubilémus ei.

Kommet, lasset uns dem Herrn frohlocken, jubeln Gott, unserem Heile. Lasset uns früh mit Lobpreis vor Sein Angesicht treten, und mit Psalmen Ihm jubeln!

Hódie si vocem Dómini audiéritis, * Nolíte obduráre corda vestra.

Quóniam Deus magnus Dóminus, et Rex magnus super omnes deos: quóniam non repéllet Dóminus plebem suam, quia in manu ejus sunt omnes fines terræ, et altitúdines móntium ipse cónspicit.

Denn ein großer Gott ist der Herr und ein großer König über alle Götter. Denn in Seiner Hand sind alle Grenzen der Erde und die Höhen der Berge sind Sein.

Nolíte obduráre corda vestra.

Quóniam ipsíus est mare, et ipse fecit illud, et áridam fundavérunt manus ejus: (Flexis genibus) veníte adorémus, et procidámus ante Deum: plorémus coram Dómino, qui fecit nos, quia ipse est Dóminus Deus noster: nos autem pópulus ejus, et oves páscuæ ejus.

Sein ist das Meer, Er hat es geschaffen, und das Festland haben Seine Hände gebildet. Kommet, lasset uns anbeten und niederfallen, und weinen vor dem Herrn, der uns erschaffen hat. Denn Er ist der Herr, unser Gott, und wir sind das Volk Seiner Weide und die Schafe Seiner Hand.

Hódie si vocem Dómini audiéritis, * Nolíte obduráre corda vestra.

Sicut in exacerbatióne secúndum diem tentatiónis in desérto: ubi tentavérunt me patres vestri, probavérunt et vidérunt ópera mea.

Heute, wenn ihr Seine Stimme höret, verhärtet eure Herzen nicht, wie bei der Reizung am Tage der Versuchung in der Wüste, wo Mich versuchten eure Väter, Mich prüften, und doch sahen Meine Werke!

Nolíte obduráre corda vestra.

Quadragínta annis próximus fui generatióni huic, et dixi, Semper hi errant corde: ipsi vero non cognovérunt vias meas, quibus jurávi in ira mea, si introíbunt in réquiem meam.

Vierzig Jahre hatte Ich Verdruss an diesem Geschlechte und sprach: Stets irren sie im Herzen! Und sie haben Meine Wege nicht erkannt, so schwur Ich in meinem Zorne: Sie sollen nicht eingehen in Meine Ruhe.

Hódie si vocem Dómini audiéritis, * Nolíte obduráre corda vestra.

Hymnus.

Pange lingua gloriósi
Laúream certáminis,
Et super Crucis trophǽo
Dic triúmphum nóbilem:
Quáliter Redémptor orbis
Immolátus vícerit.






De paréntis protoplásti
Fraude Factor cóndolens,
Quando pomi noxiális
In necem morsu ruit:
Ipse lignum tunc notávit,
Damna ligni ut sólveret.

Hoc opus nostræ salútis
Ordo depopóscerat;
Multifórmis proditóris
Ars ut artem fálleret,
Et medélam ferret inde,
Hostis unde lǽserat.

Quando venit ergo sacri,
Plenitúdo témporis,
Missus est ab arce Patris
Natus, orbis Cónditor;
Atque ventre virgináli
Carne amíctus pródiit.

Vagit infans inter arcta
Cónditus præsépia:
Membra pannis involúta
Virgo Mater álligat:
Et Dei manus pedésque
Stricta cingit fáscia.

Sempitérna sit beátæ
Trinitáti glória,
Æqua Patri, Filióque;
Par decus Paráclito:
Uníus Triníque nomen
Laudet univérsitas.

Amen.

Nocturnus.

Psalmi.

Avértit Dóminus.

Psalmus 52.

Dixit insípiens in corde suo: * Non est Deus.
2 Corrúpti sunt, et abominábiles facti sunt in iniquitátibus: * non est qui fáciat bonum.
3 Dóminus de cœlo prospéxit super fílios hóminum: * ut vídeat si est intélligens, aut requírens Deum.
4 Omnes declinavérunt, simul inútiles facti sunt: * non est qui fáciat bonum, non est usque ad unum.
5 Nonne scient omnes qui operántur iniquitátem, * qui dévorant plebem meam ut cibum panis?
6 Deum non invocavérunt: * illic trepidavérunt timóre, ubi non erat timor.
7 Quóniam Deus dissipávit ossa eórum qui homínibus placent: * confúsi sunt, quóniam Deus sprevit eos.
8 Quis dabit ex Sion salutáre Israël? * cum convérterit Deus captivitátem plebis suæ, exsultábit Jacob, et lætábitur Israël.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.










Psalmus 54.

Exaúdi Deus oratiónem meam, et ne despéxeris deprecatiónem meam: * inténde mihi, et exaúdi me.
2 Contristátus sum in exercitatióne mea: * et conturbátus sum a voce inimíci, et a tribulatióne peccatóris.
3 Quóniam declinavérunt in me iniquitátes: * et in ira molésti erant mihi.
4 Cor meum conturbátum est in me: * et formído mortis cécidit super me.
5 Timor et tremor venérunt super me: * et contexérunt me ténebræ.
6 Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut colúmbæ, * et volábo, et requiéscam?
7 Ecce elongávi fúgiens: * et mansi in solitúdine.
8 Exspectábam eum, qui salvum me fecit * a pusillanimitáte spíritus et tempestáte.
9 Præcípita Dómine, dívide linguas eórum: * quóniam vidi iniquitátem et contradictiónem in civitáte.
10 Die ac nocte circúmdabit eam super muros ejus iníquitas: * et labor in médio ejus, et injustítia.
11 Et non defécit de platéis ejus * usúra, et dolus.
12 Quóniam si inimícus meus maledixísset mihi, * sustinuíssem útique.
13 Et si is, qui óderat me, super me magna locútus fuísset: * abscondíssem me fórsitan ab eo.
14 Tu vero homo unánimis: * dux meus, et notus meus.
15 Qui simul mecum dulces capiébas cibos: * in domo Dei ambulávimus cum consénsu.
16 Véniat mors super illos: * et descéndant in inférnum vivéntes:
17 Quóniam nequítiæ in habitáculis eórum: * in médio eórum.
18 Ego autem ad Deum clamávi: * et Dóminus salvábit me.
19 Véspere, et mane, et merídie narrábo et annuntiábo: * et exaúdiet vocem meam.
20 Rédimet in pace ánimam meam ab his, qui appropínquant mihi: * quóniam inter multos erant mecum.
21 Exaúdiet Deus, et humiliábit illos, * qui est ante sǽcula.
22 Non enim est illis commutátio, et non timuérunt Deum: * exténdit manum suam in retribuéndo.
23 Contaminavérunt testaméntum ejus, divísi sunt ab ira vultus ejus: * et appropinquávit cor illíus.
24 Mollíti sunt sermónes ejus super óleum: * et ipsi sunt jácula.
25 Jacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet: * non dabit in ætérnum fluctuatiónem justo.
26 Tu vero Deus dedúces eos, * in púteum intéritus.
27 Viri sánguinum, et dolósi non dimidiábunt dies suos: * ego autem sperábo in te Dómine.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.





























Avértit Dóminus captivitátem plebis suæ.

Quóniam.

Psalmus 55.

Miserére mei Deus, quóniam conculcávit me homo: * tota die impúgnans tribulávit me.
2 Conculcavérunt me inimíci mei tota die: * quóniam multi bellántes advérsum me.
3 Ab altitúdine diéi timébo: * ego vero in te sperábo.
4 In Deo laudábo sermónes meos, in Deo sperávi: * non timébo quid fáciat mihi caro.
5 Tota die verba mea exsecrabántur: * advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum.
6 Inhabitábunt et abscóndent: * ipsi calcáneum meum observábunt.
7 Sicut sustinuérunt ánimam meam, pro níhilo salvos fácies illos: * in ira pópulos confrínges.
8 Deus, vitam meam annuntiávi tibi: * posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo,
9 Sicut et in promissióne tua: * tunc converténtur inimíci mei retrórsum:
10 In quacúmque die invocávero te: * ecce cognóvi quóniam Deus meus es.
11 In Deo laudábo verbum, in Dómino laudábo sermónem: * in Deo sperávi, non timébo quid fáciat mihi homo.
12 In me sunt Deus vota tua, * quæ reddam, laudatiónes tibi.
13 Quóniam eripuísti ánimam meam de morte, et pedes meos de lapsu: * ut pláceam coram Deo in lúmine vivéntium.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.















Psalmus 56.

Miserére mei Deus, miserére mei: * quóniam in te confídit ánima mea.
2 Et in umbra alárum tuárum sperábo, * donec tránseat iníquitas.
3 Clamábo ad Deum altíssimum: * Deum qui benefécit mihi.
4 Misit de cœlo, et liberávit me: * dedit in oppróbrium conculcántes me.
5 Misit Deus misericórdiam suam, et veritátem suam, * et erípuit ánimam meam de médio catulórum leónum: dormívi conturbátus.
6 Fílii hóminum dentes eórum arma et sagíttæ: * et lingua eórum gládius acútus.
7 Exaltáre super cœlos Deus: * et in omnem terram glória tua.
8 Láqueum paravérunt pédibus meis: * et incurvavérunt ánimam meam.
9 Fodérunt ante fáciem meam fóveam: * et incidérunt in eam.
10 Parátum cor meum Deus, parátum cor meum: * cantábo, et psalmum dicam.
11 Exsúrge glória mea, exsúrge psaltérium et cíthara: * exsúrgam dilúculo.
12 Confitébor tibi in pópulis Dómine: * et psalmum dicam tibi in Géntibus:
13 Quóniam magnificáta est usque ad cœlos misericórdia tua, * et usque ad nubes véritas tua.
14 Exaltáre super cœlos Deus: * et super omnem terram glória tua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
















Quóniam in te confídit ánima mea.

Justa judicáte.

Psalmus 57.

Si vere útique justítiam loquímini: * recta judicáte fílii hóminum.
2 Etenim in corde iniquitátes operámini: * in terra injustítias manus vestræ concínnant.
3 Alienáti sunt peccatóres a vulva, erravérunt ab útero: * locúti sunt falsa.
4 Furor illis secúndum similitúdinem serpéntis: * sicut áspidis surdæ, et obturántis aures suas:
5 Quæ non exaúdiet vocem incantántium: * et venéfici incantántis sapiénter.
6 Deus cónteret dentes eórum in ore ipsórum: * molas leónum confrínget Dóminus.
7 Ad níhilum devénient tamquam aqua decúrrens: * inténdit arcum suum donec infirméntur.
8 Sicut cera, quæ fluit, auferéntur: * supercécidit ignis, et non vidérunt solem.
9 Priúsquam intellígerent spinæ vestræ rhamnum: * sicut vivéntes, sic in ira absórbet eos.
10 Lætábitur justus cum víderit vindíctam: * manus suas lavábit in sánguine peccatóris.
11 Et dicet homo: Si útique est fructus justo: * útique est Deus júdicans eos in terra.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.













Psalmus 58.

Eripe me de inimícis meis Deus meus: * et ab insurgéntibus in me líbera me.
2 Eripe me de operántibus iniquitátem: * et de viris sánguinum salva me.
3 Quia ecce cepérunt ánimam meam: * irruérunt in me fortes.
4 Neque iníquitas mea, neque peccátum meum Dómine: * sine iniquitáte cucúrri, et diréxi.
5 Exsúrge in occúrsum meum, et vide: * et tu Dómine Deus virtútum, Deus Israël,
6 Inténde ad visitándas omnes Gentes: * non misereáris ómnibus, qui operántur iniquitátem.
7 Converténtur ad vésperam: et famem patiéntur ut canes, * et circuíbunt civitátem.
8 Ecce loquéntur in ore suo, et gládius in lábiis eórum: * quóniam quis audívit?
9 Et tu Dómine deridébis eos: * ad níhilum dedúces omnes Gentes.
10 Fortitúdinem meam ad te custódiam, quia Deus suscéptor meus es: * Deus meus, misericórdia ejus prævéniet me.
11 Deus osténdet mihi super inimícos meos, ne occídas eos: * nequándo obliviscántur pópuli mei.
12 Dispérge illos in virtúte tua: * et depóne eos protéctor meus Dómine:
13 Delíctum oris eórum, sermónem labiórum ipsórum: * et comprehendántur in supérbia sua.
14 Et de exsecratióne et mendácio annuntiabúntur in consummatióne: * in ira consummatiónis, et non erunt.
15 Et scient quia Deus dominábitur Jacob: * et fínium terræ.
16 Converténtur ad vésperam et famem patiéntur ut canes: * et circuíbunt civitátem.
17 Ipsi dispergéntur ad manducándum: * si vero non fúerint saturáti et murmurábunt.
18 Ego autem cantábo fortitúdinem tuam: * et exsultábo mane misericórdiam tuam.
19 Quia factus es suscéptor meus, * et refúgium meum, in die tribulatiónis meæ.
20 Adjútor meus tibi psallam, quia Deus suscéptor meus es: * Deus meus misericórdia mea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.






















Justa judicáte fílii hóminum.

Da nobis.

Psalmus 59.

Deus repulísti nos, et destruxísti nos: * irátus es, et misértus es nobis.
2 Commovísti terram, et conturbásti eam: * sana contritiónes ejus, quia commóta est.
3 Ostendísti pópulo tuo dura: * potásti nos vino compunctiónis.
4 Dedísti metuéntibus te significatiónem: * ut fúgiant a fácie arcus:
5 Ut liberéntur dilécti tui: * salvum fac déxtera tua, et exaúdi me.
6 Deus locútus est in sancto suo: * Lætábor, et partíbor Síchimam: et convállem tabernaculórum metíbor.
7 Meus est Gálaad, et meus est Manásses: * et Ephraïm fortitúdo cápitis mei.
8 Juda rex meus: * Moab olla spei meæ.
9 In Idumǽam exténdam calceaméntum meum: * mihi alienígenæ súbditi sunt.
10 Quis dedúcet me in civitátem munítam: * quis dedúcet me usque in Idumǽam?
11 Nonne tu Deus, qui repulísti nos: * et non egrediéris Deus in virtútibus nostris?
12 Da nobis auxílium de tribulatióne: * quia vana salus hóminis.
13 In Deo faciémus virtútem: * et ipse ad níhilum dedúcet tribulántes nos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.















Psalmus 60.

Exaúdi Deus deprecatiónem meam: * inténde oratióni meæ.
2 A fínibus terræ ad te clamávi: * dum anxiarétur cor meum, in petra exaltásti me.
3 Deduxísti me, quia factus es spes mea: * turris fortitúdinis a fácie inimíci.
4 Inhabitábo in tabernáculo tuo in sǽcula: * prótegar in velaménto alárum tuárum.
5 Quóniam tu Deus meus exaudísti oratiónem meam: * dedísti hæreditátem timéntibus nomen tuum.
6 Dies super dies regis adjícies: * annos ejus usque in diem generatiónis et generatiónis.
7 Pérmanet in ætérnum in conspéctu Dei: * misericórdiam et veritátem ejus quis requíret?
8 Sic psalmum dicam nómini tuo in sǽculum sǽculi: * ut reddam vota mea de die in diem.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.










Da nobis Dómine auxílium de tribulatióne.

Nonne Deo.

Psalmus 61.

Nonne Deo subjécta erit ánima mea? * ab ipso enim salutáre meum.
2 Nam et ipse Deus meus, et salutáris meus: * suscéptor meus, non movébor ámplius.
3 Quoúsque irrúitis in hóminem? * interfícitis univérsi vos: tamquam paríeti inclináto et macériæ depúlsæ?
4 Verúmtamen prétium meum cogitavérunt repéllere, cucúrri in siti: * ore suo benedicébant, et corde suo maledicébant.
5 Verúmtamen Deo subjécta esto ánima mea: * quóniam ab ipso patiéntia mea.
6 Quia ipse Deus meus, et salvátor meus: * adjútor meus, non emigrábo.
7 In Deo salutáre meum, et glória mea: * Deus auxílii mei, et spes mea in Deo est.
8 Speráte in eo omnis congregátio pópuli, effúndite coram illo corda vestra: * Deus adjútor noster in ætérnum.
9 Verúmtamen vani fílii hóminum, mendáces fílii hóminum in statéris: * ut decípiant ipsi de vanitáte in idípsum.
10 Nolíte speráre in iniquitáte, et rapínas nolíte concupíscere: * divítiæ si áffluant, nolíte cor appónere.
11 Semel locútus est Deus, duo hæc audívi, quia potéstas Dei est, et tibi Dómine misericórdia: * quia tu reddes unicuíque juxta ópera sua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.













Psalmus 63.

Exaúdi Deus oratiónem meam cum déprecor: * a timóre inimíci éripe ánimam meam.
2 Protexísti me a convéntu malignántium: * a multitúdine operántium iniquitátem.
3 Quia exacuérunt ut gládium linguas suas: * intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.
4 Súbito sagittábunt eum, et non timébunt: * firmavérunt sibi sermónem nequam.
5 Narravérunt ut abscónderent láqueos: * dixérunt: Quis vidébit eos?
6 Scrutáti sunt iniquitátes: * defecérunt scrutántes scrutínio.
7 Accédet homo ad cor altum: * et exaltábitur Deus.
8 Sagíttæ parvulórum factæ sunt plagæ eórum: * et infirmátæ sunt contra eos linguæ eórum.
9 Conturbáti sunt omnes qui vidébant eos: * et tímuit omnis homo.
10 Et annuntiavérunt ópera Dei, * et facta ejus intellexérunt.
11 Lætábitur justus in Dómino, et sperábit in eo, * et laudabúntur omnes recti corde.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.













Nonne Deo subjécta erit ánima mea?

Benedícite.

Psalmus 65.

Jubiláte Deo omnis terra, psalmum dícite nómini ejus: * date glóriam laudi ejus.
2 Dícite Deo, quam terribília sunt ópera tua Dómine! * in multitúdine virtútis tuæ mentiéntur tibi inimíci tui.
3 Omnis terra adóret te, et psallat tibi: * psalmum dicat nómini tuo.
4 Veníte, et vidéte ópera Dei: * terríbilis in consíliis super fílios hóminum.
5 Qui convértit mare in áridam, in flúmine pertransíbunt pede: * ibi lætábimur in ipso.
6 Qui dominátur in virtúte sua in ætérnum, óculi ejus super Gentes respíciunt: * qui exásperant non exalténtur in semetípsis.
7 Benedícite Gentes Deum nostrum: * et audítam fácite vocem laudis ejus,
8 Qui pósuit ánimam meam ad vitam: * et non dedit in commotiónem pedes meos.
9 Quóniam probásti nos Deus: * igne nos examinásti, sicut examinátur argéntum.
10 Induxísti nos in láqueum, posuísti tribulatiónes in dorso nostro: * imposuísti hómines super cápita nostra.
11 Transívimus per ignem et aquam: * et eduxísti nos in refrigérium.
12 Introíbo in domum tuam in holocaústis: * reddam tibi vota mea, quæ distinxérunt lábia mea.
13 Et locútum est os meum, * in tribulatióne mea.
14 Holocaústa medulláta ófferam tibi cum incénso aríetum: * ófferam tibi boves cum hircis.
15 Veníte, audíte, et narrábo, omnes qui timétis Deum, * quanta fecit ánimæ meæ.
16 Ad ipsum ore meo clamávi, * et exaltávi sub lingua mea.
17 Iniquitátem si aspéxi in corde meo, * non exaúdiet Dóminus.
18 Proptérea exaudívit Deus, * et atténdit voci deprecatiónis meæ.
19 Benedíctus Deus, * qui non amóvit oratiónem meam, et misericórdiam suam a me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.





















Psalmus 67.

Exsúrgat Deus, et dissipéntur inimíci ejus, * et fúgiant qui odérunt eum, a fácie ejus.
2 Sicut déficit fumus, defíciant: * sicut fluit cera a fácie ignis, sic péreant peccatóres a fácie Dei.
3 Et justi epuléntur, et exsúltent in conspéctu Dei: * et delecténtur in lætítia.
4 Cantáte Deo, psalmum dícite nómini ejus: * iter fácite ei, qui ascéndit super occásum: (Fit reverentia) Dóminus nomen illi.
5 Exsultáte in conspéctu ejus: * turbabúntur a fácie ejus, patris orphanórum, et júdicis viduárum.
6 Deus in loco sancto suo: * Deus qui inhabitáre facit uníus moris in domo:
7 Qui edúcit vinctos in fortitúdine: * simíliter eos qui exásperant, qui hábitant in sepúlchris.
8 Deus, cum egrederéris in conspéctu pópuli tui, * cum pertransíres in desérto:
9 Terra mota est, étenim cœli distillavérunt a fácie Dei Sínai, * a fácie Dei Israël.
10 Plúviam voluntáriam segregábis Deus hæreditáti tuæ: * et infirmáta est, tu vero perfecísti eam.
11 Animália tua habitábunt in ea: * parásti in dulcédine tua paúperi Deus.
12 Dóminus dabit verbum evangelizántibus, * virtúte multa.
13 Rex virtútum dilécti dilécti: * et speciéi domus divídere spólia.
14 Si dormiátis inter médios cleros, pennæ colúmbæ deargentátæ, * et posterióra dorsi ejus in pallóre auri.
15 Dum discérnit cœléstis reges super eam, nive dealbabúntur in Selmon: * mons Dei, mons pinguis.
16 Mons coagulátus, mons pinguis: * ut quid suspicámini montes coagulátos?
17 Mons, in quo beneplácitum est Deo habitáre in eo: * étenim Dóminus habitábit in finem.
18 Currus Dei decem míllibus múltiplex, míllia lætántium: * Dóminus in eis in Sina in sancto.
19 Ascendísti in altum, cepísti captivitátem: * accepísti dona in homínibus:
20 Etenim non credéntes, * inhabitáre Dóminum Deum.
21 Benedíctus Dóminus die quotídie: * prósperum iter fáciet nobis Deus salutárium nostrórum.
22 Deus noster, Deus salvos faciéndi: * et Dómini Dómini éxitus mortis.
23 Verúmtamen Deus confrínget cápita inimicórum suórum: * vérticem capílli perambulántium in delíctis suis.
24 Dixit Dóminus: Ex Basan convértam, * convértam in profúndum maris:
25 Ut intingátur pes tuus in sánguine: * lingua canum tuórum inimícis, ab ipso.
26 Vidérunt ingréssus tuos Deus, * ingréssus Dei mei: Regis mei qui est in sancto.
27 Prævenérunt príncipes conjúncti psalléntibus, * in médio juvenculárum tympanistriárum.
28 In ecclésiis benedícite Deo Dómino, * de fóntibus Israël.
29 Ibi Bénjamin adolescéntulus, * in mentis excéssu.
30 Príncipes Juda, duces eórum: * príncipes Zábulon, príncipes Néphtali.
31 Manda Deus virtúti tuæ: * confírma hoc Deus, quod operátus es in nobis.
32 A templo tuo in Jerúsalem, * tibi ófferent reges múnera.
33 Increpa feras arúndinis, congregátio taurórum in vaccis populórum: * ut exclúdant eos, qui probáti sunt argénto.
34 Díssipa Gentes, quæ bella volunt: vénient legáti ex Ægýpto: * Æthiópia prævéniet manus ejus Deo.
35 Regna terræ, cantáte Deo: * psállite Dómino.
36 Psállite Deo, qui ascéndit super cœlum cœli, * ad Oriéntem.
37 Ecce dabit voci suæ vocem virtútis, date glóriam Deo super Israël, * magnificéntia ejus, et virtus ejus in núbibus.
38 Mirábilis Deus in sanctis suis, Deus Israël ipse dabit virtútem, et fortitúdinem plebi suæ, * benedíctus Deus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.








































Benedícite Gentes Deum nostrum.

Versiculus.

℣. Ne perdas cum ímpiis Deus ánimam meam.
℟. Et cum viris sánguinum vitam meam.


Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.

Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.

Absolutio.

A vínculis peccatórum nostrórum * absólvat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.

Von den Fesseln unserer Sünden * erlöse uns der allmächtige und barmherzige Herr.
℟. Amen.

Lectio I.

Jube, domne, benedícere.
Ille nos benedícat, * qui sine fine vivit et regnat.
℟. Amen.

Erteile, Herr, den Segen.
Jener möge uns segnen, * der ohne Ende lebt und herrscht.

De Jeremía Prophéta.

Jerem. 17. b.

Exspectátio Israël Dómine: omnes, qui te derelínquunt, confundéntur: recedéntes a te, in terra scribéntur: quóniam dereliquérunt venam aquárum vivéntium Dóminum. Sana me Dómine, et sanábor: salvum me fac, et salvus ero: quóniam laus mea tu es. Ecce ipsi dicunt ad me: Ubi est verbum Dómini? véniat. Et ego non sum turbátus, te pastórem sequens: et diem hóminis non desiderávi, tu scis. Quod egréssum est de lábiis meis, rectum in conspéctu tuo fuit. Non sis tu mihi formídini, spes mea tu in die afflictiónis. Confundántur qui me persequúntur, et non confúndar ego: páveant illi, et non páveam ego: induc super eos diem afflictiónis, et dúplici contritióne cóntere eos.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.


Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.

Responsorium I.

℟. Locúti sunt advérsum me lingua dolósa, et sermónibus ódii circumdedérunt me: pro eo ut me dilígerent, detrahébant mihi: * Ego autem orábam, et exaudísti me Dómine Deus meus.
℣. Et posuérunt advérsum me mala pro bonis, et ódium pro dilectióne mea.
℟. Ego autem orábam, et exaudísti me Dómine Deus meus.



Lectio II.

Jube, domne, benedícere.
Divínum auxílium * máneat semper nobíscum.
℟. Amen.

Erteile, Herr, den Segen.
Die göttliche Hilfe * bleibe allezeit mit uns.

Jerem. 18. b.

Quis audívit tália horribília, quæ fecit nimis virgo Israël? Numquid defíciet de petra agri nix Líbani? aut evélli possunt aquæ erumpéntes frígidæ, et defluéntes? Quia oblítus est mei pópulus meus, frustra libántes, et impingéntes in viis suis, in sémitis sǽculi, ut ambulárent per eas in itínere non trito: ut fíeret terra eórum in desolatiónem, et in síbilum sempitérnum: omnis qui præteríerit per eam obstupéscet, et movébit caput suum. Sicut ventus urens dispérgam eos coram inimíco: dorsum, et non fáciem osténdam eis in die perditiónis eórum. Et dixérunt: Veníte, et cogitémus contra Jeremíam cogitatiónes: non enim períbit lex a sacerdóte, neque consílium a sapiénte, nec sermo a prophéta: veníte, et percutiámus eum lingua, et non attendámus ad univérsos sermónes ejus.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.


Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.

Responsorium II.

℟. Dixérunt ímpii apud se, non recte cogitántes: Circumveniámus justum, quóniam contrárius est opéribus nostris: promíttit se sciéntiam Dei habére, Fílium Dei se nóminat, et gloriátur patrem se habére Deum: * Videámus si sermónes illíus veri sunt: et si est vere Fílius Dei, líberet eum de mánibus nostris: morte turpíssima condemnémus eum.
℣. Tamquam nugáces æstimáti sumus ab illo, et ábstinet se a viis nostris tamquam ab immundítiis: et præfert novíssima justórum.
℟. Videámus si sermónes illíus veri sunt: et si est vere Fílius Dei, líberet eum de mánibus nostris: morte turpíssima condemnémus eum.



Lectio III.

Jube, domne, benedícere.
Ad societátem cívium supernórum * perdúcat nos Rex Angelórum.
℟. Amen.

Erteile, Herr, den Segen.
In die Gemeinschaft der himmlischen Scharen * führe uns der König der Engel.

Atténde Dómine ad me, et audi vocem adversariórum meórum. Numquid rédditur pro bono malum, quia fodérunt fóveam ánimæ meæ? Recordáre quod stéterim in conspéctu tuo, ut lóquerer pro eis bonum, et avérterem indignatiónem tuam ab eis. Proptérea da fílios eórum in famem, et deduc eos in manus gládii: fiant uxóres eórum absque líberis, et víduæ: et viri eárum interficiántur morte: júvenes eórum confodiántur gládio in prǽlio. Audiátur clamor de dómibus eórum: addúces enim super eos latrónem repénte: quia fodérunt fóveam ut cáperent me, et láqueos abscondérunt pédibus meis. Tu autem Dómine scis omne consílium eórum advérsum me in mortem: ne propitiéris iniquitáti eórum, et peccátum eórum a fácie tua non deleátur: fiant corruéntes in conspéctu tuo, in témpore furóris tui abútere eis.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.


Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.

Responsorium III.

℟. Circumdedérunt me viri mendáces: sine causa flagéllis cecidérunt me: * Sed tu Dómine defénsor víndica me.
℣. Quóniam tribulátio próxima est, et non est qui ádjuvet.
℟. Sed tu Dómine defénsor víndica me.
℣. Circumdedérunt me viri mendáces: sine causa flagéllis cecidérunt me:
℟. Sed tu Dómine defénsor víndica me.





Ad Laudes.

Deinde clara voce:

℣. Deus ✠ in adjutórium meum inténde.
℟. Dómine ad adjuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Laus tibi Dómine, Rex ætérnæ glóriæ.

Gott, auf meine Hilfe habe acht.
Herr, eile mir zu helfen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit und in Ewigkeit. Amen. Lob sei Dir, Herr, König der ewigen Herrlichkeit.

Psalmi.

Líbera me.

Psalmus 50.

Miserére mei Deus, * secúndum magnam misericórdiam tuam.
2 Et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, * dele iniquitátem meam.
3 Amplius lava me ab iniquitáte mea: * et a peccáto meo munda me.
4 Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: * et peccátum meum contra me est semper.
5 Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: * ut justificéris in sermónibus tuis, et vincas cum judicáris.
6 Ecce enim in iniquitátibus concéptus sum: * et in peccátis concépit me mater mea.
7 Ecce enim veritátem dilexísti: * incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi.
8 Aspérges me hyssópo, et mundábor: * lavábis me, et super nivem dealbábor.
9 Audítui meo dabis gaúdium et lætítiam: * et exsultábunt ossa humiliáta.
10 Avérte fáciem tuam a peccátis meis: * et omnes iniquitátes meas dele.
11 Cor mundum crea in me Deus: * et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis.
12 Ne projícias me a fácie tua: * et Spíritum sanctum tuum ne aúferas a me.
13 Redde mihi lætítiam salutáris tui: * et spíritu principáli confírma me.
14 Docébo iníquos vias tuas: * et ímpii ad te converténtur.
15 Líbera me de sanguínibus Deus, Deus salútis meæ: * et exsultábit lingua mea justítiam tuam.
16 Dómine, lábia mea apéries: * et os meum annuntiábit laudem tuam.
17 Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: * holocaústis non delectáberis.
18 Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: * cor contrítum, et humiliátum Deus non despícies.
19 Benígne fac Dómine in bona voluntáte tua Sion: * ut ædificéntur muri Jerúsalem.
20 Tunc acceptábis sacrifícium justítiæ, oblatiónes, et holocaústa: * tunc impónent super altáre tuum vítulos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Erbarme Dich meiner, o Gott, * nach Deiner großen Barmherzigkeit!
2 Und nach der Menge Deiner Erbarmnisse * tilge meine Missetat!
3 Gänzlich wasche mich von meiner Ungerechtigkeit, * und von meiner Sünde reinige mich!
4 Denn meine Missetat erkenne ich, * und meine Sünde ist vor mir allezeit!
5 Dir allein habe ich gesündigt und Böses vor Dir getan, * auf dass Du gerecht befunden werdest in Deinen Worten und den Sieg erhältst, wenn man über Dich urteilt.
6 Siehe, denn in Ungerechtigkeit bin ich empfangen, * und in Sünden hat mich empfangen meine Mutter.
7 Siehe, denn die Wahrheit hast Du geliebt, * die heimlichen und verborgenen Dinge Deiner Weisheit mir geoffenbart.
8 Besprenge mich mit Hyssop, so werde ich gereinigt; * wasche mich, so werde ich weißer als der Schnee.
9 Meinem Gehör gib Freude und Wonne, * so werden frohlocken die gedemütigten Gebeine.
10 Wende ab Dein Angesicht von meinen Sünden * und alle meine Missetaten tilge!
11 Ein reines Herz erschaff in mir, o Gott, * und den rechten Geist erneuere in meinem Innern!
12 Verwirf mich nicht von Deinem Angesichte * und Deinen heiligen Geist nimm nicht von mir!
13 Gib mir wieder die Freude Deines Heiles * und mit dem fürstlichen Geiste befestige mich!
14 Ich will lehren die Ungerechten Deine Wege, * und die Gottlosen werden sich zu Dir bekehren.
15 Erlöse mich von den Blutschulden, o Gott, Gott meines Heils, * so wird mit Freuden meine Zunge Deine Gerechtigkeit preisen.
16 Herr, öffne meine Lippen, * und mein Mund wird Dein Lob verkünden.
17 Denn wenn Du Opfer gewollt hättest, hätte ich sie freilich gegeben; * an Brandopfern wirst Du kein Gefallen haben.
18 Ein Opfer vor Gott ist ein betrübter Geist; * ein zerknirschtes und gedemütigtes Herz wirst Du, o Gott, nicht verachten.
19 Tue, Herr, Gnade nach Deinem guten Willen an Sion, * damit die Mauern Jerusalems erbauet werden.
20 Dann wirst Du annehmen das Opfer der Gerechtigkeit, Gaben und Brandopfer; * dann wird man Kälber auf Deinen Altar legen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Líbera me de sanguínibus Deus Deus meus: et exsultábit lingua mea justítiam tuam.

Contumélias.

Psalmus 64.

Te decet hymnus Deus in Sion: * et tibi reddétur votum in Jerúsalem.
2 Exaúdi oratiónem meam: * ad te omnis caro véniet.
3 Verba iniquórum prævaluérunt super nos: * et impietátibus nostris tu propitiáberis.
4 Beátus, quem elegísti, et assumpsísti: * inhabitábit in átriis tuis.
5 Replébimur in bonis domus tuæ: * sanctum est templum tuum, mirábile in æquitáte.
6 Exaúdi nos Deus salutáris noster, * spes ómnium fínium terræ, et in mari longe.
7 Prǽparans montes in virtúte tua, accínctus poténtia: * qui contúrbas profúndum maris sonum flúctuum ejus.
8 Turbabúntur Gentes, et timébunt qui hábitant términos a signis tuis: * éxitus matutíni, et véspere delectábis.
9 Visitásti terram, et inebriásti eam: * multiplicásti locupletáre eam.
10 Flumen Dei replétum est aquis, parásti cibum illórum: * quóniam ita est præparátio ejus.
11 Rivos ejus inébria, multíplica genímina ejus: * in stillicídiis ejus lætábitur gérminans.
12 Benedíces corónæ anni benignitátis tuæ: * et campi tui replebúntur ubertáte.
13 Pinguéscent speciósa desérti: * et exsultatióne colles accingéntur.
14 Indúti sunt aríetes óvium, et valles abundábunt fruménto: * clamábunt, étenim hymnum dicent.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Dir ziemet ein Loblied, Gott, auf Sion, * und Dir zahle man Gelübde in Jerusalem.
2 Erhöre mein Gebet, * zu Dir kommet alles Fleisch.
3 Gottlose Werke überwältigten uns, * aber unserer Missetaten erbarmest Du Dich.
4 Selig ist der, den Du erwählest und annimmst, * er wird wohnen in Deinen Vorhöfen.
5 Wir werden satt werden von den Gütern Deines Hauses, * Dein Tempel ist heilig, wunderbar durch Gerechtigkeit.
6 Erhöre uns Gott, unser Heiland, * du Hoffnung aller Enden der Erde und des Meeres in der Ferne.
7 Du bereitest die Berge in Deiner Kraft, bist umgürtet mit Macht, * Du bewegest den Grund des Meeres, das Brausen seiner Wellen.
8 Es erschrecken die Heiden und die äußersten Bewohner fürchten sich vor Deinen Zeichen; * da, wo ausgehet der Morgen und Abend, spendest Du Freude.
9 Du siehest nach der Erde, und berauschest sie, * machest sie reich überaus.
10 Gottes Strom ist voll des Wassers, Du bereitest ihnen Speise; denn also ist die Einrichtung der Erde.
11 Du tränkest ihre Furchen, vermehrst ihr Gewächs, * an ihren Regentropfen ergötzt sie sich, und sprosst.
12 Du segnest den Umlauf des Jahres mit Deiner Güte, * und Deine Felder werden voll des Segens.
13 Es werden feiste die Triften der Wüste, * und mit Jubel gürten sich die Hügel.
14 Es kleiden sich die Widder und Schafe, * und die Täler haben Überfluss an Korn: Alles rufet, und lobsinget.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Contumélias et terróres passus sum ab eis: et Dóminus mecum est tamquam bellátor fortis.

Ipsi vero.

Psalmus 62.

Deus Deus meus * ad te de luce vígilo.
2 Sitívit in te ánima mea, * quam multiplíciter tibi caro mea.
3 In terra desérta, et ínvia, et inaquósa: * sic in sancto appárui tibi, ut vidérem virtútem tuam, et glóriam tuam.
4 Quóniam mélior est misericórdia tua super vitas: * lábia mea laudábunt te.
5 Sic benedícam te in vita mea: * et in nómine tuo levábo manus meas.
6 Sicut ádipe et pinguédine repleátur ánima mea: * et lábiis exsultatiónis laudábit os meum.
7 Si memor fui tui super stratum meum, in matutínis meditábor in te: * quia fuísti adjútor meus.
8 Et in velaménto alárum tuárum exsultábo, adhǽsit ánima mea post te: * me suscépit déxtera tua.
9 Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ: * tradéntur in manus gládii, partes vúlpium erunt.
10 Rex vero lætábitur in Deo, laudabúntur omnes qui jurant in eo: * quia obstrúctum est os loquéntium iníqua.
Psalmus 66.
1 Deus misereátur nostri, et benedícat nobis: * illúminet vultum suum super nos, et misereátur nostri.
2 Ut cognoscámus in terra viam tuam: * in ómnibus Géntibus salutáre tuum.
3 Confiteántur tibi pópuli Deus: * confiteántur tibi pópuli omnes.
4 Læténtur et exsúltent Gentes: * quóniam júdicas pópulos in æquitáte, et Gentes in terra dírigis.
5 Confiteántur tibi pópuli Deus, confiteántur tibi pópuli omnes: * terra dedit fructum suum.
6 Benedícat nos Deus, Deus noster, benedícat nos Deus: * et métuant eum omnes fines terræ.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

O Gott, mein Gott, * frühe wache ich zu Dir.
2 Meine Seele dürstet nach Dir, * gar sehr nach Dir mein Fleisch.
3 Im wüsten, weglosen und wasserlosen Lande, * so erscheine ich vor Dir, wie im Heiligtume, Deine Kraft und Deine Herrlichkeit zu schauen.
4 Denn besser ist Deine Barmherzigkeit als Leben; * meine Lippen wollen Dich loben.
5 Dann will ich Dich preisen in meinem Leben * und in Deinem Namen aufheben meine Hände.
6 Wie von Mark und Fett sättige meine Seele, * dass mit jubelnden Lippen Dich lobe mein Mund!
7 Gedenke ich Deiner auf meinem Lager, am Morgen sinne ich über Dich; * denn Du bist mein Helfer.
8 Und im Schatten Deiner Flügel will ich jubeln; es hanget meine Seele an Dir; * mich nahm auf Deine Rechte.
9 Sie aber suchen vergebens meine Seele, fahren hinunter in die Tiefen der Erde, * werden hingegeben dem Schwerte, eine Beute der Füchse.
10 Aber der König wird sich freuen in Gott; gepriesen ein jeglicher der bei ihm schwört. * Denn verstopfet wird deren Mund, die Böses reden.

1 Gott erbarme sich unser und segne uns; * Er lasse leuchten Sein Angesicht über uns und erbarme sich unser!
2 Damit wir auf Erden Deinen Weg erkennen,* unter allen Völkern Dein Heil.
3 Es sollen Dich preisen die Völker, o Gott, * Dich preisen alle Völker!
4 Es sollen sich freuen und jubeln die Völker; * denn Du richtest die Völker in Gerechtigkeit und lenkest die Heiden auf Erden.
5 Es sollen Dich preisen die Völker, o Gott, Dich preisen alle Völker! Die Erde wird geben ihre Frucht.
6 Es segne uns Gott, unser Gott, es segne uns Gott, * und es sollen Ihn fürchten alle Enden der Erde!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ.

Omnes inimíci mei.

Canticum Annae.

Exsultávit cor meum in Dómino, * et exaltátum est cornu meum in Deo meo.
2 Dilatátum est os meum super inimícos meos: * quia lætáta sum in salutári tuo.
3 Non est sanctus, ut est Dóminus: neque enim est álius extra te, * et non est fortis sicut Deus noster.
4 Nolíte multiplicáre loqui sublímia, * gloriántes:
5 Recédant vétera de ore vestro: quia Deus scientiárum, Dóminus est, * et ipsi præparántur cogitatiónes.
6 Arcus fórtium superátus est, * et infírmi accíncti sunt róbore.
7 Repléti prius, pro pánibus se locavérunt: * et famélici saturáti sunt.
8 Donec stérilis péperit plúrimos: * et quæ multos habébat fílios, infirmáta est.
9 Dóminus mortíficat et vivíficat, * dedúcit ad ínferos et redúcit.
10 Dóminus paúperem facit et ditat, * humíliat et súblevat.
11 Súscitat de púlvere egénum, * et de stércore élevat paúperem:
12 Ut sédeat cum princípibus, * et sólium glóriæ téneat.
13 Dómini enim sunt cárdines terræ, * et pósuit super eos orbem.
14 Pedes sanctórum suórum servábit, et ímpii in ténebris conticéscent: * quia non in fortitúdine sua roborábitur vir.
15 Dóminum formidábunt adversárii ejus: * et super ipsos in cœlis tonábit:
16 Dóminus judicábit fines terræ, et dabit impérium regi suo, * et sublimábit cornu Christi sui.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Es frohlocket mein Herz im Herrn, * und erhoben ist mein Horn in meinem Gott:
2 Es dehnt sich mein Mund aus über meine Feinde: * denn ich freute mich in Deinem Heile.
3 Niemand ist heilig, wie der Herr: und kein anderer außer Dir, * und niemand ist stark wie unser Gott.
4 Häufet nicht, euch rühmend, * hohe Reden:
5 Es weiche das Alte von eurem Munde; denn ein Gott des Wissens ist der Herr, * und vor Ihm liegen offen die Gedanken.
6 Der Bogen der Starken ward überwunden, * und die Schwachen wurden umgürtet mit Kraft.
7 Die ehemals Satten haben sich um Brot verdungen, * und die Hungrigen sind gesättigt:
8 So hat die Unfruchtbare viele Kinder geboren, * und die viele Kinder hatte, schwach ward.
9 Der Herr tötet und belebet, * führet in die Hölle und zurück.
10 Der Herr machet arm und reich, * erniedriget und erhöhet.
11 Er hebet aus dem Staub den Dürftigen, * erhöhet aus dem Kot den Armen,
12 Dass er sitze bei den Fürsten, * und den Thron der Herrlichkeit einnehme.
13 Denn des Herrn sind die Vesten der Erde, * und Er hat den Erdkreis darauf gegründet.
14 Er wird die Füße Seiner Heiligen behüten, und die Gottlosen in Finsternis verstummen; * denn nicht durch eigene Stärke wird stark der Mensch.
15 Den Herrn werden fürchten Seine Feinde, * und über sie wird Er im Himmel donnern:
16 Der Herr wird richten die Enden der Erde, und überreichen die Herrschaft Seinem Könige, * und erhöhen das Horn Seines Gesalbten.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Omnes inimíci mei audiérunt malum meum: Dómine lætáti sunt, quóniam tu fecísti.

Alliga Dómine.

Psalmus 148.

Laudáte Dóminum de cœlis: * laudáte eum in excélsis.
2 Laudáte eum omnes Angeli ejus: * laudáte eum omnes virtútes ejus.
3 Laudáte eum sol et luna: * laudáte eum omnes stellæ, et lumen.
4 Laudáte eum cœli cœlórum: * et aquæ omnes, quæ super cœlos sunt, laudent nomen Dómini.
5 Quia ipse dixit, et facta sunt: * ipse mandávit, et creáta sunt.
6 Státuit ea in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: * præcéptum pósuit, et non præteríbit.
7 Laudáte Dóminum de terra, * dracónes, et omnes abýssi.
8 Ignis, grando, nix, glácies, spíritus procellárum: * quæ fáciunt verbum ejus:
9 Montes, et omnes colles: * ligna fructífera, et omnes cedri.
10 Béstiæ, et univérsa pécora: * serpéntes, et vólucres pennátæ:
11 Reges terræ, et omnes pópuli: * príncipes, et omnes júdices terræ.
12 Júvenes, et vírgines: senes cum junióribus laudent nomen Dómini: * quia exaltátum est nomen ejus solíus.
13 Conféssio ejus super cœlum, et terram: * et exaltávit cornu pópuli sui.
14 Hymnus ómnibus sanctis ejus: * fíliis Israël, pópulo appropinquánti sibi.
Psalmus 149.
1 Cantáte Dómino cánticum novum: * laus ejus in ecclésia sanctórum.
2 Lætétur Israël in eo, qui fecit eum: * et fílii Sion exsúltent in rege suo.
3 Laudent nomen ejus in choro: * in týmpano, et psaltério psallant ei.
4 Quia beneplácitum est Dómino in pópulo suo: * et exaltábit mansuétos in salútem.
5 Exsultábunt sancti in glória: * lætabúntur in cubílibus suis.
6 Exaltatiónes Dei in gútture eórum: * et gládii ancípites in mánibus eórum:
7 Ad faciéndam vindíctam in natiónibus: * increpatiónes in pópulis.
8 Ad alligándos reges eórum in compédibus: * et nóbiles eórum in mánicis férreis.
9 Ut fáciant in eis judícium conscríptum: * glória hæc est ómnibus sanctis ejus.
Psalmus 150.
1 Laudáte Dóminum in sanctis ejus: * laudáte eum in firmaménto virtútis ejus.
2 Laudáte eum in virtútibus ejus: * laudáte eum secúndum multitúdinem magnitúdinis ejus.
3 Laudáte eum in sono tubæ: * laudáte eum in psaltério, et cíthara.
4 Laudáte eum in týmpano, et choro: * laudáte eum in chordis, et órgano.
5 Laudáte eum in cýmbalis benesonántibus: laudáte eum in cýmbalis jubilatiónis: * omnis spíritus laudet Dóminum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Lobet den Herrn vom Himmel her; * lobet Ihn in den Höhen!
2 Lobet Ihn, alle seine Engel; * lobet Ihn, alle seine Heere!
3 Lobet Ihn, Sonne und Mond, * lobet Ihn, alle leuchtende Sterne!
4 Lobet Ihn, Himmel der Himmel, * und alle Wasser, die über dem Himmel sind, sie sollen loben den Namen des Herrn!
5 Denn Er sprach, und sie sind geworden;* Er befahl, und sie wurden geschaffen.
6 Er stellte sie fest auf immer und ewig; * ein Gebot hat Er gegeben, und es wird nicht vergehen.
7 Lobet den Herrn auf der Erde, * ihr Ungeheuer und alle Tiefen!
8 Feuer, Hagel, Schnee, Eis, Sturmwind, * die Sein Wort ausrichten!
9 Ihr Berge und alle Hügel, * ihr Fruchtbäume und alle Zedern!
10 Ihr wilden Tiere und alles Vieh, * ihr Schlangen und gefiederte Vögel!
11 Ihr Könige der Erde und alle Völker, * ihr Fürsten und alle Richter der Erde!
12 Jünglinge und Jungfrauen, jung und alt, lobet den Namen des Herrn, * denn erhaben ist Sein Name allein!
13 Sein Lob ist über Himmel und Erde, * und Er erhöhet das Horn Seines Volkes.
14 Lobpreis ziemt allen Seinen Heiligen, * den Söhnen Israels, dem Volke, das Ihm nahe ist.

1 Singet dem Herrn ein neues Lied; * sein Lob sei in der Gemeine der Heiligen!
2 Es freue sich Israel in seinem Schöpfer; * die Kinder Sions sollen frohlocken in ihrem Könige!
3 Sie sollen loben Seinen Namen in Chören, * mit Pauken und Harfen Ihm lobsingen!
4 Denn der Herr hat Wohlgefallen an Seinem Volke * und erhöhet die Sanftmütigen zum Heile.
5 Es frohlocken die Heiligen in der Herrlichkeit; * sie freuen sich auf ihren Lagern.
6 Lobpreisungen Gottes sind in ihrer Kehle, * und zweischneidige Schwerter in ihren Händen;
7 Um Rache zu üben unter den Völkern, * Strafe an den Nationen;
8 Um ihre Könige zu binden mit Ketten, * ihre Edeln im eisernen Banden;
9 Um ihnen zu tun nach dem geschriebenen Rechte. * Ruhm ist dies für alle Seine Heiligen!

1 Lobet den Herrn in Seinen Heiligtume; * lobet Ihn in der Feste Seiner Kraft!
2 Lobet Ihn in Seinen Kräften;* lobet Ihn nach Seiner vielfältigen Größe!
3 Lobet Ihn mit Posaunenschall, lobet Ihn mit Harfen und Zithern!
4 Lobet Ihn mit Pauken und Chören, * lobet ihn mit Saiten und Pfeifen!
5 Lobet Ihn mit wohllautenden Cymbeln * lobet ihn mit Freudencymbeln! Alles, was Odem hat, lobe den Herrn!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Alliga Dómine in vínculis natiónes Géntium, et reges eárum in compédibus.

Capitulum, Hymnus & Versiculus.

Capitulum. Jerem. 11. d.

Veníte, mittámus lignum in panem ejus, † et eradámus eum de terra vivéntium, * et nomen ejus non memorétur ámplius.
℟. Deo grátias.


Dank sei Gott.

Hymnus.

Lustra sex qui jam perégit,
Tempus implens córporis,
Sponte líbera Redémptor
Passióni déditus,
Agnus in Crucis levátur
Immolándus stípite.






Felle potus ecce languet:
Spina, clavi, láncea
Mite corpus perforárunt:
Unda manat, et cruor:
Terra, pontus, astra, mundus,
Quo lavántur flúmine!

Crux fidélis, inter omnes
Arbor una nóbilis:
Silva talem nulla profert
Fronde, flore, gérmine:
Dulce ferrum, dulce lignum,
Dulce pondus sústinent.

Flecte ramos arbor alta,
Tensa laxa víscera,
Et rigor lentéscat ille,
Quem dedit natívitas;
Et supérni membra regis
Tende miti stípite.

Sola digna tu fuísti
Ferre mundi víctimam;
Atque portum præparáre
Arca mundo naúfrago,
Quam sacer cruor perúnxit,
Fusus Agni córpore.

Sempitérna sit beátæ
Trinitáti glória,
Æqua Patri, Filióque;
Par decus Paráclito:
Uníus Triníque nomen
Laudet univérsitas.

Amen.

Versiculus.

℣. Eripe me de inimícis meis Deus meus.
℟. Et ab insurgéntibus in me líbera me.


Canticum Zachariæ.

Simon dormis?

Benedictus.

Benedíctus ✠ Dóminus Deus Israël, * quia visitávit, et fecit redemptiónem plebis suæ:
2 Et eréxit cornu salútis nobis: * in domo David púeri sui.
3 Sicut locútus est per os sanctórum, * qui a sǽculo sunt, prophetárum ejus:
4 Salútem ex inimícis nostris, * et de manu ómnium, qui odérunt nos:
5 Ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris: * et memorári testaménti sui sancti.
6 Jusjurándum, quod jurávit ad Abraham patrem nostrum, * datúrum se nobis:
7 Ut sine timóre, de manu inimicórum nostrórum liberáti, * serviámus illi.
8 In sanctitáte, et justítia coram ipso, * ómnibus diébus nostris.
9 Et tu puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: * præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias ejus:
10 Ad dandam sciéntiam salútis plebi ejus: * in remissiónem peccatórum eórum:
11 Per víscera misericórdiæ Dei nostri: * in quibus visitávit nos, óriens ex alto:
12 Illumináre his, qui in ténebris, et in umbra mortis sedent: * ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Gepriesen sei der Herr, Gott Israels, * denn Er hat heimgesucht Sein Volk, und Erlösung ihm bereitet.
2 Ein Horn des Heiles hat Er uns aufgerichtet * im Hause Davids, Seines Knechtes.
3 Wie Er es verheißen hat durch Seiner heiligen Propheten Mund, * die von Alters her gewesen:
4 Uns zu erlösen von unsern Feinden, * und aus der Hand aller, die uns hassen,
5 Barmherzigkeit zu üben an unsern Vätern * und zu gedenken Seines heiligen Bundes,
6 Des Eides, den Er unserm Vater Abraham geschworen hat, * uns zu verleihen,
7 Dass wir ohne Furcht, befreit aus unserer Feinde Hand, * Ihm dienen,
8 In Heiligkeit und Gerechtigkeit vor Ihm * alle unsere Tage.
9 Und du, Kind, wirst heißen ein Prophet des Höchsten; * denn du wirst einhergehen vor dem Antlitz des Herrn, Seine Wege zu bereiten
10 Um Sein Volk zur Erkenntnis des Heiles zu führen, * zur Vergebung ihrer Sünden,
11 Durch die innigste Barmherzigkeit unseres Gottes, * in welcher Er uns heimgesucht, der Aufgang aus der Höhe,
12 Um denen zu leuchten, die in Finsternis und Todesschatten sitzen, * und zu leiten unsere Schritte auf den Weg des Friedens.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.

Simon dormis? non potuísti una hora vigiláre mecum?

Preces.

Flexis genibus

Kýrie eléison. Christe eléison. Kýrie eléison.

Pater noster. totum dicitur clara voce.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
℣. Ego dixi: Dómine miserére mei.
℟. Sana ánimam meam, quia peccávi tibi.
℣. Convértere Dómine úsquequo.
℟. Et deprecábilis esto super servos tuos.
℣. Fiat misericórdia tua Dómine super nos.
℟. Quemádmodum sperávimus in te.
℣. Sacerdótes tui induántur justítiam.
℟. Et sancti tui exsúltent.
℣. Dómine salvum fac regem.
℟. Et exaúdi nos in die, qua invocavérimus te.
℣. Salvum fac pópulum tuum Dómine, et bénedic hæreditáti tuæ.
℟. Et rege eos, et extólle illos usque in ætérnum.
℣. Meménto congregatiónis tuæ.
℟. Quam possedísti ab inítio.
℣. Fiat pax in virtúte tua.
℟. Et abundántia in túrribus tuis.
℣. Orémus pro fidélibus defúnctis.
℟. Réquiem ætérnam dona eis Dómine, et lux perpétua lúceat eis.
℣. Requiéscant in pace.
℟. Amen.
℣. Pro frátribus nostris abséntibus.
℟. Salvos fac servos tuos, Deus meus, sperántes in te.
℣. Pro afflíctis et captívis.
℟. Líbera eos Deus Israël ex ómnibus tribulatiónibus suis.
℣. Mitte eis Dómine auxílium de sancto.
℟. Et de Sion tuére eos.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.



























Psalmus 129.

De profúndis clamávi ad te Dómine: * Dómine exaúdi vocem meam:
2 Fiant aures tuæ intendéntes, * in vocem deprecatiónis meæ.
3 Si iniquitátes observáveris Dómine: * Dómine quis sustinébit?
4 Quia apud te propitiátio est: * et propter legem tuam sustínui te Dómine.
5 Sustínuit ánima mea in verbo ejus: * sperávit ánima mea in Dómino.
6 A custódia matutína usque ad noctem: * speret Israël in Dómino.
7 Quia apud Dóminum misericórdia: * et copiósa apud eum redémptio.
8 Et ipse rédimet Israël, * ex ómnibus iniquitátibus ejus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
℣. Dómine Deus virtútum convérte nos.
℟. Et osténde fáciem tuam, et salvi érimus.
℣. Exsúrge Christe, ádjuva nos.
℟. Et líbera nos propter nomen tuum.
℣. Dómine exaúdi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.

Aus den Tiefen rufe ich zu Dir, o Herr; * Herr, erhöre meine Stimme!
2 Lass acht haben Dein Ohr * auf die Stimme meines Flehens!
3 Wenn Du acht haben wolltest auf die Missetaten, o Herr; * Herr, wer könnte bestehen?
4 Aber bei Dir ist Versöhnung, * und um Deines Gesetzes willen harre ich auf Dich, o Herr!
5 Meine Seele harret auf Sein Wort, * meine Seele hoffet auf den Herrn.
6 Von der Morgenwache bis in die Nacht * hofft Israel auf den Herrn.
7 Denn bei dem Herrn ist Barmherzigkeit, * und bei Ihm ist überreiche Erlösung.
8 Und Er wird Israel erlösen * von allen seinen Sünden.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.




℣. Herr, erhöre mein Gebet.
℟. Und lass mein Rufen zu Dir kommen.

Collecta.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.

Orémus.

Lasset uns beten.

Præsta quǽsumus omnípotens Deus: † ut qui nostris excéssibus incessánter afflígimur, * per unigéniti Fílii tui passiónem liberémur:
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus sancti Deus, * per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.


Der mit Dir lebt und herrscht in der Einheit des Heiligen Geistes, Gott von Ewigkeit zu Ewigkeit.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

℣. Der Herr sei mit euch.
℟. Und mit deinem Geiste.

Benedicámus Dómino.
Deo grátias.

Lasset uns preisen den Herrn.
Dank sei Gott.

Fidélium ánimæ per misericórdiam Dei requiéscant in pace.
℟. Amen.

Die Seelen der verstorbenen Gläubigen mögen durch die Barmherzigkeit Gottes in Frieden ruhen.

Dicitur secreto.

Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.

Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.

Antiphona B.M.V.

Deinde si discedendum sit a Choro, dicitur Antiphona B.M.V.

℣. Dóminus det nobis suam pacem.
℟. Et vitam ætérnam. Amen.

℣. Der Herr gebe uns Seinen Frieden.
℟. Und das ewige Leben. Amen.

Flexis genibus

Ave Regína cœlórum, *
Ave Dómina Angelórum:
Salve radix, salve porta,
Ex qua mundo lux est orta.
Gaude Virgo gloriósa,
Super omnes speciósa,
Vale, o valde decóra,
Et pro nobis Christum exóra.

Gegrüßet seist, du Himmelskönigin, *
Sei gegrüßt, du Engel Herrin.
Heil dir, Wurzel, heil dir, Pforte
aus der der Welt das Licht aufging!
Freue dich, ruhmreiche Jungfrau,
über alle schön!
Wohl dir, du Frau, so anmutsreich!
Und bitte Christus für uns!

℣. Dignáre me laudáre te, Virgo sacráta.
℟. Da mihi virtútem contra hostes tuos.

℣. Würdige mich, dich zu loben, heilige Jungfrau!
℟. Gib mir Kraft wider deine Feinde!

Orémus.

Concéde, misericórs Deus, fragilitáti nostræ præsídium: † ut qui sanctæ Dei Genitrícis memóriam ágimus, * intercessiónibus ejus auxílio, a nostris iniquitátibus resurgámus.
Per eúmdem Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.

Verleihe, barmherziger Gott, unserer Gebrechlichkeit Schutz, damit wir, die wir das Andenken der heiligen Gottesgebärerin begehen, durch die Hilfe ihrer Fürbitte von unsern Missetaten auferstehen.
Durch Ihn Christus unseren Herrn.

Divínum auxílium ✠ máneat semper nobíscum.
℟. Amen.

Die göttliche Hilfe bleibe allezeit mit uns.

Sacrosánctæ et indivíduæ Trinitáti, crucifíxi Dómini nostri Jesu Christi humanitáti, beatíssimæ et gloriosíssimæ sempérque Vírginis Maríæ fœcúndæ integritáti, et ómnium Sanctórum universitáti sit sempitérna laus, honor, virtus et glória ab omni creatúra, nobísque remíssio ómnium peccatórum, per infiníta sǽcula sæculórum. Amen.
℣. Beáta víscera Maríæ Vírginis, quæ portavérunt ætérni Patris Fílium.
℟. Et beáta úbera, quæ lactavérunt Christum Dóminum.

Der hochheiligen und ungeteilten Dreifaltigkeit, der Menschheit unseres gekreuzigten Herrn Jesus Christus, der fruchtbaren Unversehrtheit der seligsten und glorwürdigsten, allzeit jungfräulichen Maria und allen Heiligen sei stets Lob, Ehre, Kraft und Ruhm von jeglichem Geschöpfe, uns aber Nachlass aller Sünden, von immerwährender Ewigkeit zu Ewigkeit. Amen.
Selig ist der Schoß der Jungfrau Maria, der getragen hat des ewigen Vaters Sohn.
Und selig die Brust, die genährt hat Christus den Herrn.

Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.

Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.

Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.

Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.