In pace in idípsum, * dórmiam et requiéscam.
Die 4 Aprilis 2026.
Sabbato Sancto.
Duplex I. Classis.
Aperi Dómine os meum ad benedicéndum nomen sanctum tuum: munda quoque cor meum ab ómnibus vanis, pervérsis et aliénis cogitatiónibus: intelléctum illúmina, afféctum inflámma, ut digne, atténte ac devóte hoc Offícium recitáre váleam, et exaudíri mérear ante conspéctum divínæ Majestátis tuæ. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
Dómine in unióne illíus divínæ intentiónis, qua ipse in terris laudes Deo persolvísti, has tibi Horas persólvo.
Öffne, Herr, meinen Mund zum Preise Deines heiligen Namens. Reinige auch mein Herz von allen eitlen, verkehrten und fremden Gedanken; erleuchte den Verstand, entzünde das Herz, damit ich würdig, aufmerksam und andächtig dieses Stundengebet verrichte, und Erhörung vor den Augen Deiner göttlichen Majestät zu finden verdiene, durch Christus, unsern Herrn. Amen.
Herr, in Vereinigung mit jener gotteswürdigen Absicht, in der Du selbst auf Erden Gott Lob dargebracht hast, will ich dieses Stundengebet (diese Stundengebete) verrichten.
Ad Matutinum.
Dicuntur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.
Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.
In fine cujuslibet Psalmi ad Matutinum, exstinguitur una ex quindecim candelis positis in candalabro triangulari ante altare.
Nocturnus I.
Psalmus 4.
Cum invocárem exaudívit me Deus justítiæ meæ: * in tribulatióne dilatásti mihi.
2 Miserére mei, * et exaúdi oratiónem meam.
3 Fílii hóminum úsquequo gravi corde? * ut quid dilígitis vanitátem, et quǽritis mendácium?
4 Et scitóte quóniam mirificávit Dóminus sanctum suum: * Dóminus exaúdiet me cum clamávero ad eum.
5 Irascímini, et nolíte peccáre: † quæ dícitis in córdibus vestris, * in cubílibus vestris compungímini.
6 Sacrificáte sacrifícium justítiæ, † et speráte in Dómino. * Multi dicunt: Quis osténdit nobis bona?
7 Signátum est super nos lumen vultus tui Dómine: * dedísti lætítiam in corde meo.
8 A fructu fruménti, vini, et ólei sui * multiplicáti sunt.
9 In pace in idípsum * dórmiam, et requiéscam;
10 Quóniam tu Dómine singuláriter in spe * constituísti me.
Da ich rief, erhörte mich der Gott meiner Gerechtigkeit; * in der Trübsal hast Du mir Raum gemacht.
2 Erbarme Dich meiner * und erhöre mein Gebet!
3 Ihr Menschenkinder! Wie lange noch ist schwer euer Herz? * Warum liebet ihr die Eitelkeit und suchet die Lüge?
4 Wisset doch, dass der Herr Wunder getan an Seinem Heiligen; * der Herr erhöret mich, wenn ich zu Ihm rufe.
5 Zürnet ihr, so sündiget nicht! * Was ihr sprechet in eurem Herzen, das bereuet auf euern Lagern!
6 Opfert ein Opfer der Gerechtigkeit und hoffet auf den Herrn. * Viele sagen: Wer wird uns Gutes sehen lassen?
7 Gezeichnet über uns ist das Licht Deines Angesichtes, Herr; * Du hast Freude in mein Herz gegeben.
8 Von der Frucht des Getreides, des Weines und Öles * sind sie reich geworden.
9 In Frieden darüber schlafe ich * und ruhe;
10 Denn Du, Herr, hast mich sonderlich festgestellt * in der Hoffnung.
In pace in idípsum, dórmiam et requiéscam.
Habitábit * in tabernáculo tuo, requiéscet in monte sancto tuo.
Psalmus 14.
Dómine quis habitábit in tabernáculo tuo? * aut quis requiéscet in monte sancto tuo?
2 Qui ingréditur sine mácula, * et operátur justítiam:
3 Qui lóquitur veritátem in corde suo, * qui non egit dolum in lingua sua:
4 Nec fecit próximo suo malum, * et oppróbrium non accépit advérsus próximos suos.
5 Ad níhilum dedúctus est in conspéctu ejus malígnus: * timéntes autem Dóminum gloríficat:
6 Qui jurat próximo suo, et non décipit, * qui pecúniam suam non dedit ad usúram, et múnera super innocéntem non accépit.
7 Qui facit hæc, * non movébitur in ætérnum.
Herr, wer wird wohnen in Deinem Zelte? * Oder wer wird ruhen auf Deinem heiligen Berge?
2 Der einhergeht ohne Makel * und Gerechtigkeit übet;
3 Der Wahrheit spricht in seinem Herzen; * der nicht Trug übet mit seiner Zunge;
4 Der seinem Nächsten nichts Übels tut, * und Schmähung wider seinen Nächsten nicht annimmt;
5 In dessen Augen nichts gilt der Bösewicht, * der aber die, so den Herrn fürchten, verehrt;
6 Der seinem Nächsten schwört, und ihn nicht betrüget; * der sein Geld nicht gibt auf Wucher, und Geschenke nicht nimmt gegen den Unschuldigen.
7 Wer solches tut, * der wankt nicht in Ewigkeit.
Habitábit in tabernáculo tuo, requiéscet in monte sancto tuo.
Caro mea * requiéscet in spe.
Psalmus 15.
Consérva me Dómine, quóniam sperávi in te. * Dixi Dómino: Deus meus es tu, quóniam bonórum meórum non eges.
2 Sanctis, qui sunt in terra ejus, * mirificávit omnes voluntátes meas in eis.
3 Multiplicátæ sunt infirmitátes eórum: * póstea acceleravérunt.
4 Non congregábo conventícula eórum de sanguínibus, * nec memor ero nóminum eórum per lábia mea.
5 Dóminus pars hæreditátis meæ, et cálicis mei: * tu es, qui restítues hæreditátem meam mihi.
6 Funes cecidérunt mihi in præcláris: * étenim hæréditas mea præclára est mihi.
7 Benedícam Dóminum, qui tríbuit mihi intelléctum: * ínsuper et usque ad noctem increpuérunt me renes mei.
8 Providébam Dóminum in conspéctu meo semper: * quóniam a dextris est mihi, ne commóvear.
9 Propter hoc lætátum est cor meum, et exsultávit lingua mea: * ínsuper et caro mea requiéscet in spe.
10 Quóniam non derelínques ánimam meam in inférno: * nec dabis sanctum tuum vidére corruptiónem.
11 Notas mihi fecísti vias vitæ, adimplébis me lætítia cum vultu tuo: * delectatiónes in déxtera tua usque in finem.
Bewahre mich, Herr, denn ich habe gehofft auf Dich. * Ich sprach zu dem Herrn: Mein Gott bist Du; denn meiner Güter bedarfst Du nicht.
2 Zu den Heiligen, die in Seinem Lande sind, * hat Er wunderbar alle meine Neigung gerichtet.
3 Es hat sich gemehrt ihr Elend; * darnach eilten sie herbei.
4 Ich will ihre Zusammenkünfte nicht versammeln zu Blutopfern, * noch deren Namen auf meine Lippen bringen.
5 Der Herr ist der Teil meines Erbes und meines Bechers; * Du bist es, der mir zurückgibt mein Erbe.
6 Das Los ist mir gefallen auf Herrliches; * denn ein herrliches Erbe ist mir geworden.
7 Ich will loben den Herrn, der mir Verstand gegeben; * dazu mahnen mich bis in die Nacht meine Nieren.
8 Ich sehe den Herrn allezeit vor Augen; * denn Er ist mir zur Rechten, damit ich nicht wanke.
9 Darum freut sich mein Herz und frohlocket meine Zunge; * und auch mein Fleisch wird ruhen in der Hoffnung.
10 Denn Du wirst meine Seele nicht in der Hölle lassen, * noch Deinem Heiligen zu sehen geben die Verwesung.
11 Du tust mir kund die Wege des Lebens, wirst mir Freude geben vollauf durch Dein Angesicht: * Wonne zu Deiner Rechten ewiglich.
Caro mea requiéscet in spe.
Versiculus.
℣. In pace in idípsum.
℟. Dórmiam et requiéscam.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Lectio I.
De Lamentatióne Jeremíæ Prophétæ.
Thren. 3. c.
Heth. Misericórdiæ Dómini quia non sumus consúmpti: quia non defecérunt miseratiónes ejus.
Heth. Novi dilúculo, multa est fides tua.
Heth. Pars mea Dóminus, dixit ánima mea: proptérea exspectábo eum.
Teth. Bonus est Dóminus sperántibus in eum, ánimæ quærénti illum.
Teth. Bonum est præstolári cum siléntio salutáre Dei.
Teth. Bonum est viro, cum portáverit jugum ab adolescéntia sua.
Jod. Sedébit solitárius, et tacébit: quia levávit super se.
Jod. Ponet in púlvere os suum, si forte sit spes.
Jod. Dabit percutiénti se maxíllam, saturábitur oppróbriis.
Jerúsalem, Jerúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.
Responsorium I.
℟. Sicut ovis ad occisiónem ductus est, et dum male tractarétur, non apéruit os suum: tráditus est ad mortem, * Ut vivificáret pópulum suum.
℣. Trádidit in mortem ánimam suam, et inter scelerátos reputátus est.
℟. Ut vivificáret pópulum suum.
Lectio II.
Thren. 4.
Aleph. Quómodo obscurátum est aurum, mutátus est color óptimus, dispérsi sunt lápides sanctuárii in cápite ómnium plateárum?
Beth. Fílii Sion ínclyti, et amícti auro primo: quómodo reputáti sunt in vasa téstea, opus mánuum fíguli?
Ghimel. Sed et lámiæ nudavérunt mammam, lactavérunt cátulos suos: fília pópuli mei crudélis, quasi strúthio in desérto.
Daleth. Adhǽsit lingua lacténtis ad palátum ejus in siti: párvuli petiérunt panem, et non erat qui frángeret eis.
He. Qui vescebántur voluptuóse, interiérunt in viis: qui nutriebántur in cróceis, amplexáti sunt stércora.
Vau. Et major effécta est iníquitas fíliæ pópuli mei peccáto Sodomórum, quæ subvérsa est in moménto, et non cepérunt in ea manus.
Jerúsalem, Jerúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.
Responsorium II.
℟. Jerúsalem surge, et éxue te véstibus jucunditátis: indúere cínere et cilício, * Quia in te occísus est Salvátor Israël.
℣. Deduc quasi torréntem lácrimas per diem et noctem, et non táceat pupílla óculi tui.
℟. Quia in te occísus est Salvátor Israël.
Lectio III.
Incipit Orátio Jeremíæ Prophétæ.
Jerem. 5.
Recordáre Dómine quid accíderit nobis: intuére, et réspice oppróbrium nostrum. Hæréditas nostra versa est ad aliénos: domus nostræ ad extráneos. Pupílli facti sumus absque patre, matres nostræ quasi víduæ. Aquam nostram pecúnia bíbimus: ligna nostra prétio comparávimus. Cervícibus nostris minabámur, lassis non dabátur réquies. Ægýpto dédimus manum, et Assýriis ut saturarémur pane. Patres nostri peccavérunt, et non sunt: et nos iniquitátes eórum portávimus. Servi domináti sunt nostri: non fuit qui redímeret de manu eórum. In animábus nostris afferebámus panem nobis, a fácie gládii in desérto. Pellis nostra, quasi clíbanus exústa est a fácie tempestátum famis. Mulíeres in Sion humiliavérunt, et vírgines in civitátibus Juda.
Jerúsalem, Jerúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.
Responsorium III.
℟. Plange quasi virgo plebs mea: ululáte pastóres in cínere et cilício: * Quia venit dies Dómini magna, et amára valde.
℣. Accíngite vos sacerdótes, et plángite minístri altáris, aspérgite vos cínere.
℟. Quia venit dies Dómini magna, et amára valde.
℣. Plange quasi virgo plebs mea: ululáte pastóres in cínere et cilício:
℟. Quia venit dies Dómini magna, et amára valde.
Nocturnus II.
Elevámini * portæ æternáles, et introíbit Rex glóriæ.
Psalmus 23.
Dómini est terra, et plenitúdo ejus: * orbis terrárum, et univérsi qui hábitant in eo.
2 Quia ipse super mária fundávit eum: * et super flúmina præparávit eum.
3 Quis ascéndet in montem Dómini? * aut quis stabit in loco sancto ejus?
4 Innocens mánibus et mundo corde, † qui non accépit in vano ánimam suam, * nec jurávit in dolo próximo suo.
5 Hic accípiet benedictiónem a Dómino: * et misericórdiam a Deo salutári suo.
6 Hæc est generátio quæréntium eum, * quæréntium fáciem Dei Jacob.
7 Attóllite portas príncipes vestras, † et elevámini portæ æternáles: * et introíbit Rex glóriæ.
8 Quis est iste Rex glóriæ? † Dóminus fortis et potens: * Dóminus potens in prǽlio.
9 Attóllite portas príncipes vestras, † et elevámini portæ æternáles: * et introíbit Rex glóriæ.
10 Quis est iste Rex glóriæ? * Dóminus virtútum ipse est Rex glóriæ.
Des Herrn ist die Erde, und was sie erfüllt; * der Erdkreis, und alle, die darauf wohnen.
2 Denn Er hat ihn auf Meere gegründet * und auf Strömen ihn bereitet.
3 Wer wird hinaufsteigen den Berg des Herrn, * oder wer wird stehen an seinem heiligen Orte?
4 Wer unschuldig an Händen und rein von Herzen, * nicht zum Eiteln gebraucht seine Seele, und nicht fälschlich schwört seinem Nächsten.
5 Der wird erlangen den Segen vom Herrn * und Barmherzigkeit von Gott, seinem Heilande.
6 Dies ist das Geschlecht, das sich nach Ihm sehnt, * die sich sehnen nach dem Angesichte des Gottes Jakobs.
7 Hebet eure Tore, ihr Fürsten, erhebet euch, ihr ewigen Tore, * dass einziehe der König der Herrlichkeit!
8 Wer ist dieser König der Herrlichkeit? * Der Herr, der Starke und Mächtige; der Herr, mächtig im Kriege.
9 Hebet eure Tore, ihr Fürsten, erhebet euch, ihr ewigen Tore, * dass einziehe der König der Herrlichkeit!
10 Wer ist dieser König der Herrlichkeit? * Der Herr der Heerscharen, dieser ist der König der Herrlichkeit.
Elevámini portæ æternáles, et introíbit Rex glóriæ.
Credo vidére * bona Dómini in terra vivéntium.
Psalmus 26.
Dóminus illuminátio mea, et salus mea, * quem timébo?
2 Dóminus protéctor vitæ meæ, * a quo trepidábo?
3 Dum apprópiant super me nocéntes, * ut edant carnes meas:
4 Qui tríbulant me inimíci mei, * ipsi infirmáti sunt, et cecidérunt.
5 Si consístant advérsum me castra, * non timébit cor meum.
6 Si exsúrgat advérsum me prǽlium, * in hoc ego sperábo.
7 Unam pétii a Dómino, hanc requíram, * ut inhábitem in domo Dómini ómnibus diébus vitæ meæ:
8 Ut vídeam voluptátem Dómini, * et vísitem templum ejus.
9 Quóniam abscóndit me in tabernáculo suo: * in die malórum protéxit me in abscóndito tabernáculi sui.
10 In petra exaltávit me: * et nunc exaltávit caput meum super inimícos meos.
11 Circuívi, et immolávi in tabernáculo ejus hóstiam vociferatiónis: * cantábo, et psalmum dicam Dómino.
12 Exaúdi Dómine vocem meam, qua clamávi ad te: * miserére mei, et exaúdi me.
13 Tibi dixit cor meum, exquisívit te fácies mea: * fáciem tuam Dómine requíram.
14 Ne avértas fáciem tuam a me: * ne declínes in ira a servo tuo.
15 Adjútor meus esto: * ne derelínquas me, neque despícias me Deus salutáris meus.
16 Quóniam pater meus, et mater mea dereliquérunt me: * Dóminus autem assúmpsit me.
17 Legem pone mihi Dómine in via tua: * et dírige me in sémitam rectam propter inimícos meos.
18 Ne tradíderis me in ánimas tribulántium me: * quóniam insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.
19 Credo vidére bona Dómini * in terra vivéntium.
20 Exspécta Dóminum, viríliter age: * et confortétur cor tuum, et sústine Dóminum.
Credo vidére bona Dómini in terra vivéntium.
Dómine * abstraxísti ab ínferis ánimam meam.
Psalmus 29.
Exaltábo te Dómine quóniam suscepísti me: * nec delectásti inimícos meos super me.
2 Dómine Deus meus clamávi ad te, * et sanásti me.
3 Dómine eduxísti ab inférno ánimam meam: * salvásti me a descendéntibus in lacum.
4 Psállite Dómino sancti ejus: * et confitémini memóriæ sanctitátis ejus.
5 Quóniam ira in indignatióne ejus: * et vita in voluntáte ejus.
6 Ad vésperum demorábitur fletus: * et ad matutínum lætítia.
7 Ego autem dixi in abundántia mea: * Non movébor in ætérnum.
8 Dómine in voluntáte tua, * præstitísti decóri meo virtútem.
9 Avertísti fáciem tuam a me, * et factus sum conturbátus.
10 Ad te Dómine clamábo: * et ad Deum meum deprecábor.
11 Quæ utílitas in sánguine meo, * dum descéndo in corruptiónem?
12 Numquid confitébitur tibi pulvis, * aut annuntiábit veritátem tuam?
13 Audívit Dóminus, et misértus est mei: * Dóminus factus est adjútor meus.
14 Convertísti planctum meum in gaúdium mihi: * conscidísti saccum meum, et circumdedísti me lætítia:
15 Ut cantet tibi glória mea, et non compúngar: * Dómine Deus meus in ætérnum confitébor tibi.
Dómine abstraxísti ab ínferis ánimam meam.
Versiculus.
℣. Tu autem Dómine miserére mei.
℟. Et resúscita me, et retríbuam eis.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Lectio IV.
Ex Tractátu sancti Augustíni Epíscopi super Psalmos.
In Psalmum 63. vers. 7.
Accédet homo ad cor altum, et exaltábitur Deus. Illi dixérunt: Quis nos vidébit? Defecérunt scrutántes scrutatiónes, consília mala. Accéssit homo ad ipsa consília, passus est se tenéri ut homo. Non enim tenerétur nisi homo, aut viderétur nisi homo, aut cæderétur nisi homo, aut crucifigerétur, aut morerétur nisi homo. Accéssit ergo homo ad illas omnes passiónes, quæ in illo nihil valérent, nisi esset homo. Sed si ille non esset homo, non liberarétur homo. Accéssit homo ad cor altum, id est, cor secrétum, objíciens aspéctibus humánis hóminem, servans intus Deum: celans formam Dei, in qua æquális est Patri, et ófferens formam servi, qua minor est Patre.
Responsorium IV.
℟. Recéssit pastor noster, fons aquæ vivæ, ad cujus tránsitum sol obscurátus est: * Nam et ille captus est, qui captívum tenébat primum hóminem: hódie portas mortis et seras páriter Salvátor noster disrúpit.
℣. Destrúxit quidem claustra inférni, et subvértit poténtias diáboli.
℟. Nam et ille captus est, qui captívum tenébat primum hóminem: hódie portas mortis et seras páriter Salvátor noster disrúpit.
Lectio V.
Quo perduxérunt illas scrutatiónes suas, quas perscrutántes defecérunt, ut étiam mórtuo Dómino et sepúlto, custódes pónerent ad sepúlchrum? Dixérunt enim Piláto: Sedúctor ille: hoc appellabátur nómine Dóminus Jesus Christus, ad solátium servórum suórum, quando dicúntur seductóres: ergo illi Piláto: Sedúctor ille, ínquiunt, dixit adhuc vivens: Post tres dies resúrgam. Jube ítaque custodíri sepúlchrum usque in diem tértium, ne forte véniant discípuli ejus, et furéntur eum, et dicant plebi, Surréxit a mórtuis: et erit novíssimus error pejor prióre. Ait illis Pilátus: Habétis custódiam, ite, custodíte sicut scitis. Illi autem abeúntes, muniérunt sepúlchrum, signántes lápidem cum custódibus.
Responsorium V.
℟. O vos omnes, qui transítis per viam, atténdite et vidéte, * Si est dolor símilis sicut dolor meus.
℣. Atténdite univérsi pópuli, et vidéte dolórem meum.
℟. Si est dolor símilis sicut dolor meus.
Lectio VI.
Posuérunt custódes mílites ad sepúlchrum. Concússa terra Dóminus resurréxit: mirácula facta sunt tália circa sepúlchrum, ut et ipsi mílites, qui custódes advénerant, testes fíerent, si vellent vera nuntiáre. Sed avarítia illa, quæ captivávit discípulum cómitem Christi, captivávit et mílitem custódem sepúlchri. Damus, ínquiunt, vobis pecúniam: et dícite, quia vobis dormiéntibus venérunt discípuli ejus, et abstulérunt eum. Vere defecérunt scrutántes scrutatiónes. Quid est quod dixísti, o infélix astútia? Tantúmne déseris lucem consílii pietátis, et in profúnda versútiæ demérgeris, ut hoc dicas: Dícite, quia vobis dormiéntibus venérunt discípuli ejus, et abstulérunt eum? Dormiéntes testes ádhibes: vere tu ipse obdormísti, qui scrutándo tália defecísti.
Responsorium VI.
℟. Ecce quómodo móritur justus, et nemo pércipit corde: et viri justi tollúntur, et nemo consíderat: a fácie iniquitátis sublátus est justus: * Et erit in pace memória ejus.
℣. Tamquam agnus coram tondénte se obmútuit, et non apéruit os suum: de angústia, et de judício sublátus est.
℟. Et erit in pace memória ejus.
℣. Ecce quómodo móritur justus, et nemo pércipit corde: et viri justi tollúntur, et nemo consíderat: a fácie iniquitátis sublátus est justus:
℟. Et erit in pace memória ejus.
Nocturnus III.
Deus ádjuvat me, * et Dóminus suscéptor est ánimæ meæ.
Psalmus 53.
Deus in nómine tuo salvum me fac: * et in virtúte tua júdica me.
2 Deus exaúdi oratiónem meam: * aúribus pércipe verba oris mei.
3 Quóniam aliéni insurrexérunt advérsum me, † et fortes quæsiérunt ánimam meam: * et non proposuérunt Deum ante conspéctum suum.
4 Ecce enim Deus ádjuvat me: * et Dóminus suscéptor est ánimæ meæ.
5 Avérte mala inimícis meis: * et in veritáte tua dispérde illos.
6 Voluntárie sacrificábo tibi, * et confitébor nómini tuo Dómine: quóniam bonum est:
7 Quóniam ex omni tribulatióne eripuísti me: * et super inimícos meos despéxit óculus meus.
Gott, in Deinem Namen errette mich, * und in Deiner Kraft schaffe mir Recht!
2 Gott, erhöre mein Gebet, * nimm zu Ohren die Worte meines Mundes!
3 Denn Fremde haben sich erhoben wider mich, und Starke haben meiner Seele nachgestrebt, * und Gott nicht vor ihren Augen gestellt.
4 Siehe, denn Gott stehet mir bei, * und der Herr ist der Beschützer meiner Seele.
5 Wende ab das Böse auf meine Feinde, * und in Deiner Wahrheit zerstöre sie!
6 Freiwillig will ich Dir opfern * und Deinen Namen preisen, Herr, denn er ist gut.
7 Denn aus aller Drangsal hast Du mich gerettet, * und über meine Feinde hat herabgeschauet mein Auge.
Deus ádjuvat me, et Dóminus suscéptor est ánimæ meæ.
In pace factus est * locus ejus, et in Sion habitátio ejus.
Psalmus 75.
Notus in Judǽa Deus: * in Israël magnum nomen ejus.
2 Et factus est in pace locus ejus: * et habitátio ejus in Sion.
3 Ibi confrégit poténtias árcuum, * scutum, gládium, et bellum.
4 Illúminans tu mirabíliter a móntibus ætérnis: * turbáti sunt omnes insipiéntes corde.
5 Dormiérunt somnum suum: * et nihil invenérunt omnes viri divitiárum in mánibus suis.
6 Ab increpatióne tua Deus Jacob * dormitavérunt qui ascendérunt equos.
7 Tu terríbilis es, et quis resístet tibi? * ex tunc ira tua.
8 De cœlo audítum fecísti judícium: * terra trémuit et quiévit.
9 Cum exsúrgeret in judícium Deus, * ut salvos fáceret omnes mansuétos terræ.
10 Quóniam cogitátio hóminis confitébitur tibi: * et relíquiæ cogitatiónis diem festum agent tibi.
11 Vovéte, et réddite Dómino Deo vestro: * omnes qui in circúitu ejus affértis múnera.
12 Terríbili et ei qui aufert spíritum príncipum, * terríbili apud reges terræ.
In pace factus est locus ejus, et in Sion habitátio ejus.
Factus sum * sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.
Psalmus 87.
Dómine Deus salútis meæ: * in die clamávi, et nocte coram te.
2 Intret in conspéctu tuo orátio mea: * inclína aurem tuam ad precem meam:
3 Quia repléta est malis ánima mea: * et vita mea inférno appropinquávit.
4 Æstimátus sum cum descendéntibus in lacum: * factus sum sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.
5 Sicut vulneráti dormiéntes in sepúlchris, quorum non es memor ámplius: * et ipsi de manu tua repúlsi sunt.
6 Posuérunt me in lacu inferióri: * in tenebrósis, et in umbra mortis.
7 Super me confirmátus est furor tuus: * et omnes fluctus tuos induxísti super me.
8 Longe fecísti notos meos a me: * posuérunt me abominatiónem sibi.
9 Tráditus sum, et non egrediébar: * óculi mei languérunt præ inópia.
10 Clamávi ad te Dómine tota die: * expándi ad te manus meas.
11 Numquid mórtuis fácies mirabília: * aut médici suscitábunt, et confitebúntur tibi?
12 Numquid narrábit áliquis in sepúlchro misericórdiam tuam, * et veritátem tuam in perditióne?
13 Numquid cognoscéntur in ténebris mirabília tua: * et justítia tua in terra obliviónis?
14 Et ego ad te Dómine clamávi: * et mane orátio mea prævéniet te.
15 Ut quid Dómine repéllis oratiónem meam: * avértis fáciem tuam a me?
16 Pauper sum ego, et in labóribus a juventúte mea: * exaltátus autem, humiliátus sum et conturbátus.
17 In me transiérunt iræ tuæ: * et terróres tui conturbavérunt me.
18 Circumdedérunt me sicut aqua tota die: * circumdedérunt me simul.
19 Elongásti a me amícum et próximum: * et notos meos a miséria.
Factus sum sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.
Versiculus.
℣. In pace factus est locus ejus.
℟. Et in Sion habitátio ejus.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Lectio VII.
De Epístola beáti Pauli Apóstoli ad Hebrǽos.
Hebr. 9. c.
Christus assístens Póntifex futurórum bonórum, per ámplius et perféctius tabernáculum non manufáctum, id est, non hujus creatiónis: neque per sánguinem hircórum, aut vitulórum, sed per próprium sánguinem introívit semel in Sancta, ætérna redemptióne invénta. Si enim sanguis hircórum, et taurórum, et cinis vítulæ aspérsus inquinátos sanctíficat ad emundatiónem carnis: quanto magis sanguis Christi, qui per Spíritum sanctum semetípsum óbtulit immaculátum Deo, emundábit consciéntiam nostram ab opéribus mórtuis, ad serviéndum Deo vivénti?
Responsorium VII.
℟. Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum, * Advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
℣. Quare fremuérunt Gentes, et pópuli meditáti sunt inánia?
℟. Advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
Lectio VIII.
Et ídeo novi testaménti mediátor est: ut morte intercedénte, in redemptiónem eárum prævaricatiónum, quæ erant sub prióri testaménto, repromissiónem accípiant, qui vocáti sunt ætérnæ hæreditátis. Ubi enim testaméntum est: mors necésse est intercédat testatóris. Testaméntum enim in mórtuis confirmátum est: alióquin nondum valet, dum vivit qui testátus est. Unde nec primum quidem sine sánguine dedicátum est.
Responsorium VIII.
℟. Æstimátus sum cum descendéntibus in lacum: * Factus sum sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.
℣. Posuérunt me in lacu inferióri, in tenebrósis, et in umbra mortis.
℟. Factus sum sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.
Lectio IX.
Lecto enim omni mandáto legis a Móyse univérso pópulo: accípiens sánguinem vitulórum, et hircórum cum aqua et lana coccínea, et hyssópo: ipsum quoque librum, et omnem pópulum aspérsit, dicens: Hic sanguis testaménti, quod mandávit ad vos Deus. Etiam tabernáculum, et ómnia vasa ministérii sánguine simíliter aspérsit: et ómnia pene in sánguine secúndum legem mundántur: et sine sánguinis effusióne non fit remíssio.
Responsorium IX.
℟. Sepúlto Dómino, signátum est monuméntum, volvéntes lápidem ad óstium monúmenti: * Ponéntes mílites, qui custodírent illum.
℣. Accedéntes príncipes sacerdótum ad Pilátum, petiérunt illum.
℟. Ponéntes mílites, qui custodírent illum.
℣. Sepúlto Dómino, signátum est monuméntum, volvéntes lápidem ad óstium monúmenti:
℟. Ponéntes mílites, qui custodírent illum.
Ad Laudes.
Psalmi.
O mors, * ero mors tua, morsus tuus ero inférne.
Psalmus 50.
Miserére mei Deus, * secúndum magnam misericórdiam tuam.
2 Et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, * dele iniquitátem meam.
3 Amplius lava me ab iniquitáte mea: * et a peccáto meo munda me.
4 Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: * et peccátum meum contra me est semper.
5 Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: * ut justificéris in sermónibus tuis, et vincas cum judicáris.
6 Ecce enim in iniquitátibus concéptus sum: * et in peccátis concépit me mater mea.
7 Ecce enim veritátem dilexísti: * incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi.
8 Aspérges me hyssópo, et mundábor: * lavábis me, et super nivem dealbábor.
9 Audítui meo dabis gaúdium et lætítiam: * et exsultábunt ossa humiliáta.
10 Avérte fáciem tuam a peccátis meis: * et omnes iniquitátes meas dele.
11 Cor mundum crea in me Deus: * et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis.
12 Ne projícias me a fácie tua: * et Spíritum sanctum tuum ne aúferas a me.
13 Redde mihi lætítiam salutáris tui: * et spíritu principáli confírma me.
14 Docébo iníquos vias tuas: * et ímpii ad te converténtur.
15 Líbera me de sanguínibus Deus, Deus salútis meæ: * et exsultábit lingua mea justítiam tuam.
16 Dómine, lábia mea apéries: * et os meum annuntiábit laudem tuam.
17 Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: * holocaústis non delectáberis.
18 Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: * cor contrítum, et humiliátum Deus non despícies.
19 Benígne fac Dómine in bona voluntáte tua Sion: * ut ædificéntur muri Jerúsalem.
20 Tunc acceptábis sacrifícium justítiæ, oblatiónes, et holocaústa: * tunc impónent super altáre tuum vítulos.
Erbarme Dich meiner, o Gott, * nach Deiner großen Barmherzigkeit!
2 Und nach der Menge Deiner Erbarmnisse * tilge meine Missetat!
3 Gänzlich wasche mich von meiner Ungerechtigkeit, * und von meiner Sünde reinige mich!
4 Denn meine Missetat erkenne ich, * und meine Sünde ist vor mir allezeit!
5 Dir allein habe ich gesündigt und Böses vor Dir getan, * auf dass Du gerecht befunden werdest in Deinen Worten und den Sieg erhältst, wenn man über Dich urteilt.
6 Siehe, denn in Ungerechtigkeit bin ich empfangen, * und in Sünden hat mich empfangen meine Mutter.
7 Siehe, denn die Wahrheit hast Du geliebt, * die heimlichen und verborgenen Dinge Deiner Weisheit mir geoffenbart.
8 Besprenge mich mit Hyssop, so werde ich gereinigt; * wasche mich, so werde ich weißer als der Schnee.
9 Meinem Gehör gib Freude und Wonne, * so werden frohlocken die gedemütigten Gebeine.
10 Wende ab Dein Angesicht von meinen Sünden * und alle meine Missetaten tilge!
11 Ein reines Herz erschaff in mir, o Gott, * und den rechten Geist erneuere in meinem Innern!
12 Verwirf mich nicht von Deinem Angesichte * und Deinen heiligen Geist nimm nicht von mir!
13 Gib mir wieder die Freude Deines Heiles * und mit dem fürstlichen Geiste befestige mich!
14 Ich will lehren die Ungerechten Deine Wege, * und die Gottlosen werden sich zu Dir bekehren.
15 Erlöse mich von den Blutschulden, o Gott, Gott meines Heils, * so wird mit Freuden meine Zunge Deine Gerechtigkeit preisen.
16 Herr, öffne meine Lippen, * und mein Mund wird Dein Lob verkünden.
17 Denn wenn Du Opfer gewollt hättest, hätte ich sie freilich gegeben; * an Brandopfern wirst Du kein Gefallen haben.
18 Ein Opfer vor Gott ist ein betrübter Geist; * ein zerknirschtes und gedemütigtes Herz wirst Du, o Gott, nicht verachten.
19 Tue, Herr, Gnade nach Deinem guten Willen an Sion, * damit die Mauern Jerusalems erbauet werden.
20 Dann wirst Du annehmen das Opfer der Gerechtigkeit, Gaben und Brandopfer; * dann wird man Kälber auf Deinen Altar legen.
O mors, ero mors tua, morsus tuus ero inférne.
Plangent eum * quasi unigénitum, quia ínnocens Dóminus occísus est.
Psalmus 42.
Júdica me Deus, et discérne causam meam de gente non sancta, * ab hómine iníquo, et dolóso érue me.
2 Quia tu es Deus fortitúdo mea: * Quare me repulísti? et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
3 Emítte lucem tuam et veritátem tuam: * ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum, et in tabernácula tua.
4 Et introíbo ad altáre Dei: * ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
5 Confitébor tibi in cíthara Deus meus: * quare tristis es ánima mea? et quare contúrbas me?
6 Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: * salutáre vultus mei, et Deus meus.
Schaffe mir Recht, Gott, und entscheide meine Sache wider das unheilige Volk; * vom ungerechten und arglistigen Manne rette mich!
2 Denn Du, Gott, bist meine Stärke. Warum hast Du mich verstoßen? * Und warum gehe ich trauernd einher, da der Feind mich bedrängt?
3 Sende Dein Licht und Deine Wahrheit; * sie werden mich leiten und führen auf Deinen heiligen Berg und in Deine Zelte.
4 Und ich will treten zum Altare Gottes, * zu Gott, der meine Jugend erfreut.
5 Ich werde Dich loben auf der Harfe, Gott, mein Gott! * Warum bist du traurig, meine Seele, und warum verwirrest du mich?
6 Hoffe auf Gott, denn ich werde Ihm noch danken; * Er ist das Heil meines Angesichtes und mein Gott.
Plangent eum quasi unigénitum, quia ínnocens Dóminus occísus est.
Atténdite * univérsi pópuli, et vidéte dolórem meum.
Psalmus 62.
Deus Deus meus * ad te de luce vígilo.
2 Sitívit in te ánima mea, * quam multiplíciter tibi caro mea.
3 In terra desérta, et ínvia, et inaquósa: * sic in sancto appárui tibi, ut vidérem virtútem tuam, et glóriam tuam.
4 Quóniam mélior est misericórdia tua super vitas: * lábia mea laudábunt te.
5 Sic benedícam te in vita mea: * et in nómine tuo levábo manus meas.
6 Sicut ádipe et pinguédine repleátur ánima mea: * et lábiis exsultatiónis laudábit os meum.
7 Si memor fui tui super stratum meum, in matutínis meditábor in te: * quia fuísti adjútor meus.
8 Et in velaménto alárum tuárum exsultábo, adhǽsit ánima mea post te: * me suscépit déxtera tua.
9 Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ: * tradéntur in manus gládii, partes vúlpium erunt.
10 Rex vero lætábitur in Deo, laudabúntur omnes qui jurant in eo: * quia obstrúctum est os loquéntium iníqua.
Psalmus 66.
1 Deus misereátur nostri, et benedícat nobis: * illúminet vultum suum super nos, et misereátur nostri.
2 Ut cognoscámus in terra viam tuam: * in ómnibus Géntibus salutáre tuum.
3 Confiteántur tibi pópuli Deus: * confiteántur tibi pópuli omnes.
4 Læténtur et exsúltent Gentes: * quóniam júdicas pópulos in æquitáte, et Gentes in terra dírigis.
5 Confiteántur tibi pópuli Deus, confiteántur tibi pópuli omnes: * terra dedit fructum suum.
6 Benedícat nos Deus, Deus noster, benedícat nos Deus: * et métuant eum omnes fines terræ.
O Gott, mein Gott, * frühe wache ich zu Dir.
2 Meine Seele dürstet nach Dir, * gar sehr nach Dir mein Fleisch.
3 Im wüsten, weglosen und wasserlosen Lande, * so erscheine ich vor Dir, wie im Heiligtume, Deine Kraft und Deine Herrlichkeit zu schauen.
4 Denn besser ist Deine Barmherzigkeit als Leben; * meine Lippen wollen Dich loben.
5 Dann will ich Dich preisen in meinem Leben * und in Deinem Namen aufheben meine Hände.
6 Wie von Mark und Fett sättige meine Seele, * dass mit jubelnden Lippen Dich lobe mein Mund!
7 Gedenke ich Deiner auf meinem Lager, am Morgen sinne ich über Dich; * denn Du bist mein Helfer.
8 Und im Schatten Deiner Flügel will ich jubeln; es hanget meine Seele an Dir; * mich nahm auf Deine Rechte.
9 Sie aber suchen vergebens meine Seele, fahren hinunter in die Tiefen der Erde, * werden hingegeben dem Schwerte, eine Beute der Füchse.
10 Aber der König wird sich freuen in Gott; gepriesen ein jeglicher der bei ihm schwört. * Denn verstopfet wird deren Mund, die Böses reden.
1 Gott erbarme sich unser und segne uns; * Er lasse leuchten Sein Angesicht über uns und erbarme sich unser!
2 Damit wir auf Erden Deinen Weg erkennen,* unter allen Völkern Dein Heil.
3 Es sollen Dich preisen die Völker, o Gott, * Dich preisen alle Völker!
4 Es sollen sich freuen und jubeln die Völker; * denn Du richtest die Völker in Gerechtigkeit und lenkest die Heiden auf Erden.
5 Es sollen Dich preisen die Völker, o Gott, Dich preisen alle Völker! Die Erde wird geben ihre Frucht.
6 Es segne uns Gott, unser Gott, es segne uns Gott, * und es sollen Ihn fürchten alle Enden der Erde!
Atténdite univérsi pópuli, et vidéte dolórem meum.
A porta ínferi * érue Dómine ánimam meam.
Canticum Ezechiae.
Ego dixi: In dimídio diérum meórum * vadam ad portas ínferi.
2 Quæsívi resíduum annórum meórum. * Dixi: Non vidébo Dóminum Deum in terra vivéntium.
3 Non aspíciam hóminem ultra, * et habitatórem quiétis.
4 Generátio mea abláta est, et convolúta est a me, * quasi tabernáculum pastórum.
5 Præcísa est velut a texénte, vita mea: dum adhuc ordírer, succídit me: * de mane usque ad vésperam fínies me.
6 Sperábam usque ad mane, * quasi leo sic contrívit ómnia ossa mea:
7 De mane usque ad vésperam fínies me: * sicut pullus hirúndinis sic clamábo, meditábor ut colúmba:
8 Attenuáti sunt óculi mei, * suspiciéntes in excélsum:
9 Dómine vim pátior, respónde pro me. * Quid dicam, aut quid respondébit mihi, cum ipse fécerit?
10 Recogitábo tibi omnes annos meos * in amaritúdine ánimæ meæ.
11 Dómine si sic vívitur, et in tálibus vita spíritus mei, corrípies me, et vivificábis me. * Ecce in pace amaritúdo mea amaríssima:
12 Tu autem eruísti ánimam meam ut non períret: * projecísti post tergum tuum ómnia peccáta mea.
13 Quia non inférnus confitébitur tibi, neque mors laudábit te: * non exspectábunt qui descéndunt in lacum, veritátem tuam.
14 Vivens vivens ipse confitébitur tibi, sicut et ego hódie: * pater fíliis notam fáciet veritátem tuam.
15 Dómine salvum me fac, * et psalmos nostros cantábimus cunctis diébus vitæ nostræ in domo Dómini.
Ich sprach: In der Mitte meiner Tage * muss ich scheiden in des Totenreiches Pforten,
2 Vermissend den Rest meiner Jahre. * Ich sprach: Nimmer schaue ich Gott den Herrn im Lande der Lebendigen.
3 Nimmer erblicke ich ferner Menschen * und Bewohner des ruhigen Landes.
4 Mein Leben wird von mir genommen * und zusammengewickelt wie ein Hirtenzelt.
5 Mein Leben wird abgeschnitten wie vom Weber; da ich noch kaum begonnen, schneidet Er mich ab; * vom Morgen bis zum Abend bringst Du mich zum Ende.
6 Ich hoffte bis zum Morgen,* aber wie ein Löwe zerbricht Er mir alle Gebeine.
7 Vom Morgen bis zum Abend bringst Du mich zum Ende; * wie eine junge Schwalbe schrie ich, gurrte wie eine Taube.
8 Meine Augen wurden schwach * vor Schauen in die Höhe.
9 Herr, ich leide gewaltig; nimm dich meiner an! * Was soll ich sagen? Oder was wird Er mir entgegnen, da Er es selbst getan?
10 Ich will vor dir alle meine Jahre überdenken * in der Bitterkeit meiner Seele.
11 Herr, lebt man durch solches, und ist darin meines Geistes Leben, so magst Du mich strafen und beleben. * Siehe, meine bitterste Bitterkeit ist mir zum Frieden geworden.
12 Du rettetest meine Seele, dass sie nicht umkäme, * warfest hinter Dich alle meine Sünden.
13 Denn nicht preiset Dich die Unterwelt, noch lobsinget Dir der Tod; * nicht hoffen, die in die Grube fahren, auf Deine Treue.
14 Wer lebt, wer lebt, der preiset Dich, wie ich heute; * der Vater tut den Kindern Deine Treue kund.
15 Herr, schaffe mir Heil, * so wollen wir unsere Psalmen singen alle Tage unseres Lebens im Hause des Herrn.
A porta ínferi érue Dómine ánimam meam.
O vos omnes * qui transítis per viam, atténdite et vidéte, si est dolor sicut dolor meus.
Psalmus 148.
Laudáte Dóminum de cœlis: * laudáte eum in excélsis.
2 Laudáte eum omnes Angeli ejus: * laudáte eum omnes virtútes ejus.
3 Laudáte eum sol et luna: * laudáte eum omnes stellæ, et lumen.
4 Laudáte eum cœli cœlórum: * et aquæ omnes, quæ super cœlos sunt, laudent nomen Dómini.
5 Quia ipse dixit, et facta sunt: * ipse mandávit, et creáta sunt.
6 Státuit ea in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: * præcéptum pósuit, et non præteríbit.
7 Laudáte Dóminum de terra, * dracónes, et omnes abýssi.
8 Ignis, grando, nix, glácies, spíritus procellárum: * quæ fáciunt verbum ejus:
9 Montes, et omnes colles: * ligna fructífera, et omnes cedri.
10 Béstiæ, et univérsa pécora: * serpéntes, et vólucres pennátæ:
11 Reges terræ, et omnes pópuli: * príncipes, et omnes júdices terræ.
12 Júvenes, et vírgines: senes cum junióribus laudent nomen Dómini: * quia exaltátum est nomen ejus solíus.
13 Conféssio ejus super cœlum, et terram: * et exaltávit cornu pópuli sui.
14 Hymnus ómnibus sanctis ejus: * fíliis Israël, pópulo appropinquánti sibi.
Psalmus 149.
1 Cantáte Dómino cánticum novum: * laus ejus in ecclésia sanctórum.
2 Lætétur Israël in eo, qui fecit eum: * et fílii Sion exsúltent in rege suo.
3 Laudent nomen ejus in choro: * in týmpano, et psaltério psallant ei.
4 Quia beneplácitum est Dómino in pópulo suo: * et exaltábit mansuétos in salútem.
5 Exsultábunt sancti in glória: * lætabúntur in cubílibus suis.
6 Exaltatiónes Dei in gútture eórum: * et gládii ancípites in mánibus eórum:
7 Ad faciéndam vindíctam in natiónibus: * increpatiónes in pópulis.
8 Ad alligándos reges eórum in compédibus: * et nóbiles eórum in mánicis férreis.
9 Ut fáciant in eis judícium conscríptum: * glória hæc est ómnibus sanctis ejus.
Psalmus 150.
1 Laudáte Dóminum in sanctis ejus: * laudáte eum in firmaménto virtútis ejus.
2 Laudáte eum in virtútibus ejus: * laudáte eum secúndum multitúdinem magnitúdinis ejus.
3 Laudáte eum in sono tubæ: * laudáte eum in psaltério, et cíthara.
4 Laudáte eum in týmpano, et choro: * laudáte eum in chordis, et órgano.
5 Laudáte eum in cýmbalis benesonántibus: laudáte eum in cýmbalis jubilatiónis: * omnis spíritus laudet Dóminum.
Lobet den Herrn vom Himmel her; * lobet Ihn in den Höhen!
2 Lobet Ihn, alle seine Engel; * lobet Ihn, alle seine Heere!
3 Lobet Ihn, Sonne und Mond, * lobet Ihn, alle leuchtende Sterne!
4 Lobet Ihn, Himmel der Himmel, * und alle Wasser, die über dem Himmel sind, sie sollen loben den Namen des Herrn!
5 Denn Er sprach, und sie sind geworden;* Er befahl, und sie wurden geschaffen.
6 Er stellte sie fest auf immer und ewig; * ein Gebot hat Er gegeben, und es wird nicht vergehen.
7 Lobet den Herrn auf der Erde, * ihr Ungeheuer und alle Tiefen!
8 Feuer, Hagel, Schnee, Eis, Sturmwind, * die Sein Wort ausrichten!
9 Ihr Berge und alle Hügel, * ihr Fruchtbäume und alle Zedern!
10 Ihr wilden Tiere und alles Vieh, * ihr Schlangen und gefiederte Vögel!
11 Ihr Könige der Erde und alle Völker, * ihr Fürsten und alle Richter der Erde!
12 Jünglinge und Jungfrauen, jung und alt, lobet den Namen des Herrn, * denn erhaben ist Sein Name allein!
13 Sein Lob ist über Himmel und Erde, * und Er erhöhet das Horn Seines Volkes.
14 Lobpreis ziemt allen Seinen Heiligen, * den Söhnen Israels, dem Volke, das Ihm nahe ist.
1 Singet dem Herrn ein neues Lied; * sein Lob sei in der Gemeine der Heiligen!
2 Es freue sich Israel in seinem Schöpfer; * die Kinder Sions sollen frohlocken in ihrem Könige!
3 Sie sollen loben Seinen Namen in Chören, * mit Pauken und Harfen Ihm lobsingen!
4 Denn der Herr hat Wohlgefallen an Seinem Volke * und erhöhet die Sanftmütigen zum Heile.
5 Es frohlocken die Heiligen in der Herrlichkeit; * sie freuen sich auf ihren Lagern.
6 Lobpreisungen Gottes sind in ihrer Kehle, * und zweischneidige Schwerter in ihren Händen;
7 Um Rache zu üben unter den Völkern, * Strafe an den Nationen;
8 Um ihre Könige zu binden mit Ketten, * ihre Edeln im eisernen Banden;
9 Um ihnen zu tun nach dem geschriebenen Rechte. * Ruhm ist dies für alle Seine Heiligen!
1 Lobet den Herrn in Seinen Heiligtume; * lobet Ihn in der Feste Seiner Kraft!
2 Lobet Ihn in Seinen Kräften;* lobet Ihn nach Seiner vielfältigen Größe!
3 Lobet Ihn mit Posaunenschall, lobet Ihn mit Harfen und Zithern!
4 Lobet Ihn mit Pauken und Chören, * lobet ihn mit Saiten und Pfeifen!
5 Lobet Ihn mit wohllautenden Cymbeln * lobet ihn mit Freudencymbeln! Alles, was Odem hat, lobe den Herrn!
O vos omnes qui transítis per viam, atténdite et vidéte, si est dolor sicut dolor meus.
Versiculus.
℣. Caro mea requiéscet in spe.
℟. Et non dabis sanctum tuum vidére corruptiónem.
Canticum Zachariæ.
Mulíeres * sedéntes ad monuméntum lamentabántur, flentes Dóminum.
Benedictus.
Benedíctus ✠ Dóminus Deus Israël, * quia visitávit, et fecit redemptiónem plebis suæ:
2 Et eréxit cornu salútis nobis: * in domo David púeri sui.
3 Sicut locútus est per os sanctórum, * qui a sǽculo sunt, prophetárum ejus:
4 Salútem ex inimícis nostris, * et de manu ómnium, qui odérunt nos:
5 Ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris: * et memorári testaménti sui sancti.
6 Jusjurándum, quod jurávit ad Abraham patrem nostrum, * datúrum se nobis:
7 Ut sine timóre, de manu inimicórum nostrórum liberáti, * serviámus illi.
8 In sanctitáte, et justítia coram ipso, * ómnibus diébus nostris.
9 Et tu puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: * præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias ejus:
10 Ad dandam sciéntiam salútis plebi ejus: * in remissiónem peccatórum eórum:
11 Per víscera misericórdiæ Dei nostri: * in quibus visitávit nos, óriens ex alto:
12 Illumináre his, qui in ténebris, et in umbra mortis sedent: * ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.
Gepriesen sei der Herr, Gott Israels, * denn Er hat heimgesucht Sein Volk, und Erlösung ihm bereitet.
2 Ein Horn des Heiles hat Er uns aufgerichtet * im Hause Davids, Seines Knechtes.
3 Wie Er es verheißen hat durch Seiner heiligen Propheten Mund, * die von Alters her gewesen:
4 Uns zu erlösen von unsern Feinden, * und aus der Hand aller, die uns hassen,
5 Barmherzigkeit zu üben an unsern Vätern * und zu gedenken Seines heiligen Bundes,
6 Des Eides, den Er unserm Vater Abraham geschworen hat, * uns zu verleihen,
7 Dass wir ohne Furcht, befreit aus unserer Feinde Hand, * Ihm dienen,
8 In Heiligkeit und Gerechtigkeit vor Ihm * alle unsere Tage.
9 Und du, Kind, wirst heißen ein Prophet des Höchsten; * denn du wirst einhergehen vor dem Antlitz des Herrn, Seine Wege zu bereiten
10 Um Sein Volk zur Erkenntnis des Heiles zu führen, * zur Vergebung ihrer Sünden,
11 Durch die innigste Barmherzigkeit unseres Gottes, * in welcher Er uns heimgesucht, der Aufgang aus der Höhe,
12 Um denen zu leuchten, die in Finsternis und Todesschatten sitzen, * und zu leiten unsere Schritte auf den Weg des Friedens.
Mulíeres sedéntes ad monuméntum lamentabántur, flentes Dóminum.
Preces.
Interim dum dicitur Canticum Benedíctus. exstinctis prius omnibus candelis in candelabro triangulari, præter unam, quæ posita est in summitate candelabri, exstinguuntur paulatim sex candelæ positæ a principio supra altare, ita ut in ultimo versu exstinguantur ultima candela: similiter exstinguuntur lampades et luminaria per ecclesiam. Cum repetitur Antiphona, accipitur suprema candela ex candelabro, et absconditur sub altari in cornu Epistolæ.
℣. Christus factus est pro nobis obédiens usque ad mortem, mortem autem crucis: propter quod et Deus exaltávit illum, et dedit illi nomen, quod est super omne nomen.
Cum incipitur ℣. Christus factus est. omnes genuflectunt.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Aliquantulum altius.
Psalmus 50.
Miserére mei Deus, * secúndum magnam misericórdiam tuam.
2 Et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, * dele iniquitátem meam.
3 Amplius lava me ab iniquitáte mea: * et a peccáto meo munda me.
4 Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: * et peccátum meum contra me est semper.
5 Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: * ut justificéris in sermónibus tuis, et vincas cum judicáris.
6 Ecce enim in iniquitátibus concéptus sum: * et in peccátis concépit me mater mea.
7 Ecce enim veritátem dilexísti: * incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi.
8 Aspérges me hyssópo, et mundábor: * lavábis me, et super nivem dealbábor.
9 Audítui meo dabis gaúdium et lætítiam: * et exsultábunt ossa humiliáta.
10 Avérte fáciem tuam a peccátis meis: * et omnes iniquitátes meas dele.
11 Cor mundum crea in me Deus: * et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis.
12 Ne projícias me a fácie tua: * et Spíritum sanctum tuum ne aúferas a me.
13 Redde mihi lætítiam salutáris tui: * et spíritu principáli confírma me.
14 Docébo iníquos vias tuas: * et ímpii ad te converténtur.
15 Líbera me de sanguínibus Deus, Deus salútis meæ: * et exsultábit lingua mea justítiam tuam.
16 Dómine, lábia mea apéries: * et os meum annuntiábit laudem tuam.
17 Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: * holocaústis non delectáberis.
18 Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: * cor contrítum, et humiliátum Deus non despícies.
19 Benígne fac Dómine in bona voluntáte tua Sion: * ut ædificéntur muri Jerúsalem.
20 Tunc acceptábis sacrifícium justítiæ, oblatiónes, et holocaústa: * tunc impónent super altáre tuum vítulos.
Erbarme Dich meiner, o Gott, * nach Deiner großen Barmherzigkeit!
2 Und nach der Menge Deiner Erbarmnisse * tilge meine Missetat!
3 Gänzlich wasche mich von meiner Ungerechtigkeit, * und von meiner Sünde reinige mich!
4 Denn meine Missetat erkenne ich, * und meine Sünde ist vor mir allezeit!
5 Dir allein habe ich gesündigt und Böses vor Dir getan, * auf dass Du gerecht befunden werdest in Deinen Worten und den Sieg erhältst, wenn man über Dich urteilt.
6 Siehe, denn in Ungerechtigkeit bin ich empfangen, * und in Sünden hat mich empfangen meine Mutter.
7 Siehe, denn die Wahrheit hast Du geliebt, * die heimlichen und verborgenen Dinge Deiner Weisheit mir geoffenbart.
8 Besprenge mich mit Hyssop, so werde ich gereinigt; * wasche mich, so werde ich weißer als der Schnee.
9 Meinem Gehör gib Freude und Wonne, * so werden frohlocken die gedemütigten Gebeine.
10 Wende ab Dein Angesicht von meinen Sünden * und alle meine Missetaten tilge!
11 Ein reines Herz erschaff in mir, o Gott, * und den rechten Geist erneuere in meinem Innern!
12 Verwirf mich nicht von Deinem Angesichte * und Deinen heiligen Geist nimm nicht von mir!
13 Gib mir wieder die Freude Deines Heiles * und mit dem fürstlichen Geiste befestige mich!
14 Ich will lehren die Ungerechten Deine Wege, * und die Gottlosen werden sich zu Dir bekehren.
15 Erlöse mich von den Blutschulden, o Gott, Gott meines Heils, * so wird mit Freuden meine Zunge Deine Gerechtigkeit preisen.
16 Herr, öffne meine Lippen, * und mein Mund wird Dein Lob verkünden.
17 Denn wenn Du Opfer gewollt hättest, hätte ich sie freilich gegeben; * an Brandopfern wirst Du kein Gefallen haben.
18 Ein Opfer vor Gott ist ein betrübter Geist; * ein zerknirschtes und gedemütigtes Herz wirst Du, o Gott, nicht verachten.
19 Tue, Herr, Gnade nach Deinem guten Willen an Sion, * damit die Mauern Jerusalems erbauet werden.
20 Dann wirst Du annehmen das Opfer der Gerechtigkeit, Gaben und Brandopfer; * dann wird man Kälber auf Deinen Altar legen.
Collecta.
Similiter voce.
Réspice, quǽsumus Dómine, super hanc famíliam tuam, pro qua Dóminus noster Jesus Christus non dubitávit mánibus tradi nocéntium, et crucis subíre torméntum:
Dicitur sub silentio.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus sancti Deus, * per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Der mit Dir lebt und herrscht in der Einheit des Heiligen Geistes, Gott von Ewigkeit zu Ewigkeit.
Finita Oratione, fit fragor et strepitus aliquantulum: mox profertur candela accensa de sub altari, et omnes surgunt, et cum silentio discedunt.
Sacrosánctæ et indivíduæ Trinitáti, crucifíxi Dómini nostri Jesu Christi humanitáti, beatíssimæ et gloriosíssimæ sempérque Vírginis Maríæ fœcúndæ integritáti, et ómnium Sanctórum universitáti sit sempitérna laus, honor, virtus et glória ab omni creatúra, nobísque remíssio ómnium peccatórum, per infiníta sǽcula sæculórum. Amen.
℣. Beáta víscera Maríæ Vírginis, quæ portavérunt ætérni Patris Fílium.
℟. Et beáta úbera, quæ lactavérunt Christum Dóminum.
Der hochheiligen und ungeteilten Dreifaltigkeit, der Menschheit unseres gekreuzigten Herrn Jesus Christus, der fruchtbaren Unversehrtheit der seligsten und glorwürdigsten, allzeit jungfräulichen Maria und allen Heiligen sei stets Lob, Ehre, Kraft und Ruhm von jeglichem Geschöpfe, uns aber Nachlass aller Sünden, von immerwährender Ewigkeit zu Ewigkeit. Amen.
Selig ist der Schoß der Jungfrau Maria, der getragen hat des ewigen Vaters Sohn.
Und selig die Brust, die genährt hat Christus den Herrn.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
