Dicuntur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.
Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.
℣. Dómine, †︎ lábia mea apéries.
℟. Et os meum annuntiábit laudem tuam.
℣. Herr, † öffne meine Lippen.
℟. Damit mein Mund Dein Lob verkünde.
Psalmus 1.
Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum, et in via peccatórum non stetit, * et in cáthedra pestiléntiæ non sedit:
2 Sed in lege Dómini volúntas ejus, * et in lege ejus meditábitur die ac nocte.
3 Et erit tamquam lignum, quod plantátum est secus decúrsus aquárum, * quod fructum suum dabit in témpore suo:
4 Et fólium ejus non défluet: * et ómnia quæcúmque fáciet, prosperabúntur.
5 Non sic ímpii, non sic: * sed tamquam pulvis, quem projícit ventus a fácie terræ.
6 Ideo non resúrgent ímpii in judício: * neque peccatóres in concílio justórum.
7 Quóniam novit Dóminus viam justórum: * et iter impiórum períbit.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Selig der Mann, der nach dem Rate der Gottlosen nicht geht, und auf dem Pfade der Sünder nicht steht, * und auf dem Stuhle der Pestilenz nicht sitzt.
2 Sondern im Gesetze des Herrn seine Lust hat, * und in seinem Gesetze betrachtet Tag und Nacht!
3 Und er wird sein wie ein Baum, der gepflanzt ist an Wasserbächen, * der seine Frucht bringt zu seiner Zeit;
4 Und sein Laub wird nicht abfallen, * und alles, was er tut, wird gelingen.
5 Nicht so die Gottlosen, nicht so, * sondern wie Staub, den der Wind aufweht von der Erde.
6 Darum werden die Gottlosen nicht bestehen im Gerichte, * noch die Sünder in der Versammlung der Gerechten.
7 Denn der Herr kennt den Pfad der Gerechten, * und der Wandel der Gottlosen führt zum Verderben.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
In lege Dómini fuit volúntas ejus die ac nocte.
Psalmus 2.
Quare fremuérunt Gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?
2 Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
3 Dirumpámus víncula eórum: * et projiciámus a nobis jugum ipsórum.
4 Qui hábitat in cœlis, irridébit eos: * et Dóminus subsannábit eos.
5 Tunc loquétur ad eos in ira sua, * et in furóre suo conturbábit eos.
6 Ego autem constitútus sum Rex ab eo super Sion montem sanctum ejus, * prǽdicans præcéptum ejus.
7 Dóminus dixit ad me: * Fílius meus es tu, ego hódie génui te.
8 Póstula a me, et dabo tibi Gentes hæreditátem tuam, * et possessiónem tuam términos terræ.
9 Reges eos in virga férrea, * et tamquam vas fíguli confrínges eos.
10 Et nunc reges intellígite: * erudímini qui judicátis terram.
11 Servíte Dómino in timóre: * et exsultáte ei cum tremóre.
12 Apprehéndite disciplínam, nequándo irascátur Dóminus, * et pereátis de via justa.
13 Cum exárserit in brevi ira ejus, * beáti omnes qui confídunt in eo.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Warum toben die Heiden * und sinnen die Völker auf Eitles?
2 Es stehen auf die Könige der Erde, und kommen zusammen die Fürsten * wider den Herrn und wider Seinen Gesalbten.
3 Lasset uns zerreißen ihre Bande * und von uns werfen ihr Joch!
4 Der im Himmel wohnet, lachet ihrer, * und der Herr spottet ihrer.
5 Dann redet Er zur Ihnen in Seinem Zorne * und verwirrt sie in Seinem Grimme.
6 Ich aber bin als König von Ihn über Sion gesetzt, Seinen heiligen Berg, * und verkündige Sein Gesetz.
7 Der Herr hat zu mir gesagt: * Du bist Mein Sohn! Heute habe Ich dich gezeuget!
8 Begehre von Mir, so will Ich dir geben die Heiden zu deinen Erbe * und zu deinem Eigentume die Enden der Erde.
9 Dir wirst sie beherrschen mit eisernem Zepter * und wie Töpfergefäß sie zertrümmern!
10 Und nun, ihr Könige, verstehet, * lasset euch weisen, die ihr Richter der Erde!
11 Dienet dem Herrn in Furcht * und frohlocket Ihm mit Zittern!
12 Ergreifet die Zucht, dass nicht etwa zürne der Herr, * und ihr zum Untergange gehet vom rechten Wege,
13 Wenn in Kürze Sein Zorn aufbrennt; * selig alle, die vertrauen auf Ihn!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Prǽdicans præcéptum Dómini constitútus est in monte sancto ejus.
Psalmus 3.
Dómine quid multiplicáti sunt qui tríbulant me? * multi insúrgunt advérsum me.
2 Multi dicunt ánimæ meæ: * Non est salus ipsi in Deo ejus.
3 Tu autem Dómine suscéptor meus es, * glória mea, et exáltans caput meum.
4 Voce mea ad Dóminum clamávi: * et exaúdivit me de monte sancto suo.
5 Ego dormívi, et soporátus sum: * et exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.
6 Non timébo míllia pópuli circumdántis me: * exsúrge Dómine salvum me fac, Deus meus.
7 Quóniam tu percussísti omnes adversántes mihi sine causa: * dentes peccatórum contrivísti.
8 Dómini est salus: * et super pópulum tuum benedíctio tua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, wie haben sich gemehret, die mich bedrängen! * Viele stehen auf wider mich.
2 Viele sagen zu meiner Seele: * Für ihn ist kein Heil bei seinem Gott!
3 Du aber, Herr, bist mein Beschützer; * bist meine Ehre und erhebest mein Haupt.
4 Mit meiner Stimme habe ich zum Herrn gerufen, * und Er hat mich erhöret von Seinen heiligen Berge.
5 Ich legte mich nieder und schlief, * und stand wieder auf; denn der Herr beschützte mich.
6 Nicht fürchte ich Tausende des Volkes, das mich umgibt; * erhebe Dich, Herr, erlöse mich, mein Gott!
7 Denn Du hast alle geschlagen, die mir Feind waren ohne Ursache; * hast zermalmet die Zähne der Sünder.
8 Bei dem Herrn ist das Heil, * und über Dein Volk kommet Dein Segen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Voce mea ad Dóminum clamávi: et exaudívit me de monte sancto suo.
Versiculus.
℣. Glória et honóre coronásti eum Dómine.
℟. Et constituísti eum super ópera mánuum tuárum.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
Exaúdi Dómine Jesu Christe preces servórum tuórum, † et miserére nobis, * qui cum Patre et Spíritu sancto vivis et regnas in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Erhöre, o Herr Jesus Christus, die Bitten Deiner Diener, † und erbarme Dich unser, * der Du mit dem Vater und dem Heiligen Geiste lebst und herrschst in alle Ewigkeit.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Benedictióne perpétua * benedícat nos Pater ætérnus.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Mit stetigem Segen * segne uns der ewige Vater.
Act. 20. d.
A Miléto Paulus mittens Ephesum, vocávit majóres natu Ecclésiæ. Qui cum veníssent ad eum, et simul essent, dixit eis: Vos scitis a prima die, qua ingréssus sum in Asiam, quáliter vobíscum per omne tempus fúerim, sérviens Dómino cum omni humilitáte, et lácrimis, et tentatiónibus, quæ mihi accidérunt ex insídiis Judæórum: quómodo nihil subtráxerim utílium, quo minus annuntiárem vobis, et docérem vos públice, et per domos, testíficans Judǽis, atque Gentílibus in Deum pœniténtiam, et fidem in Dóminum nostrum Jesum Christum. Et nunc ecce alligátus ego spíritu, vado in Jerúsalem: quæ in ea ventúra sint mihi, ignórans: nisi quod Spíritus sanctus per omnes civitátes mihi protestátur, dicens: quóniam víncula et tribulatiónes Jerosólymis me manent. Sed nihil horum véreor: nec fácio ánimam meam pretiosiórem quam me, dúmmodo consúmmem cursum meum, et ministérium verbi, quod accépi a Dómino Jesu, testificári Evangélium grátiæ Dei.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium I.
Jube, domne, benedícere.
Unigénitus Dei Fílius * nos benedícere et adjuváre dignétur.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Der eingeborene Sohn Gottes * würdige sich, uns zu segnen und beizustehen.
Et nunc ecce ego scio quia ámplius non vidébitis fáciem meam vos omnes, per quos transívi prǽdicans regnum Dei. Quaprópter contéstor vos hodiérna die, quia mundus sum a sánguine ómnium. Non enim subterfúgi quóminus annuntiárem omne consílium Dei vobis. Atténdite vobis, et univérso gregi, in quo vos Spíritus sanctus pósuit epíscopos régere Ecclésiam Dei, quam acquisívit sánguine suo. Ego scio quóniam intrábunt post discessiónem meam lupi rapáces in vos, non parcéntes gregi. Et ex vobis ipsis exsúrgent viri loquéntes pervérsa, ut abdúcant discípulos post se. Propter quod vigiláte memória retinéntes: quóniam per triénnium nocte et die non cessávi, cum lácrimis monens unumquémque vestrum.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium II.
Jube, domne, benedícere.
Spíritus sancti grátia * illúminet sensus et corda nostra.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Des Heiligen Geistes Gnade * erleuchte unsere Sinne und Herzen.
Et nunc comméndo vos Deo, et verbo grátiæ ipsíus, qui potens est ædificáre, et dare hæreditátem in sanctificátis ómnibus. Argéntum et aurum, aut vestem nullíus concupívi, sicut ipsi scitis: quóniam ad ea, quæ mihi opus erant, et his qui mecum sunt, ministravérunt manus istæ. Omnia osténdi vobis, quóniam sic laborántes, opórtet suscípere infírmos, ac meminísse verbi Dómini Jesu, quóniam ipse dixit: Beátius est magis dare, quam accípere. Et cum hæc dixísset, pósitis génibus suis orávit cum ómnibus illis. Magnus autem fletus factus est ómnium: et procumbéntes super collum Pauli, osculabántur eum, doléntes máxime in verbo, quod díxerat, quóniam ámplius fáciem ejus non essent visúri. Et deducébant eum ad navem.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium III.
Psalmus 4.
Cum invocárem exaudívit me Deus justítiæ meæ: * in tribulatióne dilatásti mihi.
2 Miserére mei, * et exaúdi oratiónem meam.
3 Fílii hóminum úsquequo gravi corde? * ut quid dilígitis vanitátem, et quǽritis mendácium?
4 Et scitóte quóniam mirificávit Dóminus sanctum suum: * Dóminus exaúdiet me cum clamávero ad eum.
5 Irascímini, et nolíte peccáre: † quæ dícitis in córdibus vestris, * in cubílibus vestris compungímini.
6 Sacrificáte sacrifícium justítiæ, † et speráte in Dómino. * Multi dicunt: Quis osténdit nobis bona?
7 Signátum est super nos lumen vultus tui Dómine: * dedísti lætítiam in corde meo.
8 A fructu fruménti, vini, et ólei sui * multiplicáti sunt.
9 In pace in idípsum * dórmiam, et requiéscam;
10 Quóniam tu Dómine singuláriter in spe * constituísti me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Da ich rief, erhörte mich der Gott meiner Gerechtigkeit; * in der Trübsal hast Du mir Raum gemacht.
2 Erbarme Dich meiner * und erhöre mein Gebet!
3 Ihr Menschenkinder! Wie lange noch ist schwer euer Herz? * Warum liebet ihr die Eitelkeit und suchet die Lüge?
4 Wisset doch, dass der Herr Wunder getan an Seinem Heiligen; * der Herr erhöret mich, wenn ich zu Ihm rufe.
5 Zürnet ihr, so sündiget nicht! * Was ihr sprechet in eurem Herzen, das bereuet auf euern Lagern!
6 Opfert ein Opfer der Gerechtigkeit und hoffet auf den Herrn. * Viele sagen: Wer wird uns Gutes sehen lassen?
7 Gezeichnet über uns ist das Licht Deines Angesichtes, Herr; * Du hast Freude in mein Herz gegeben.
8 Von der Frucht des Getreides, des Weines und Öles * sind sie reich geworden.
9 In Frieden darüber schlafe ich * und ruhe;
10 Denn Du, Herr, hast mich sonderlich festgestellt * in der Hoffnung.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Fílii hóminum scitóte quia Dóminus sanctum suum mirificávit.
Psalmus 5.
Verba mea aúribus pércipe Dómine, * intéllige clamórem meum.
2 Inténde voci oratiónis meæ, * rex meus et Deus meus.
3 Quóniam ad te orábo: * Dómine mane exaúdies vocem meam.
4 Mane astábo tibi et vidébo: * quóniam non Deus volens iniquitátem tu es.
5 Neque habitábit juxta te malígnus: * neque permanébunt injústi ante óculos tuos.
6 Odísti omnes, qui operántur iniquitátem: * perdes omnes, qui loquúntur mendácium.
7 Virum sánguinum et dolósum abominábitur Dóminus: * ego autem in multitúdine misericórdiæ tuæ.
8 Introíbo in domum tuam: * adorábo ad templum sanctum tuum in timóre tuo.
9 Dómine deduc me in justítia tua: * propter inimícos meos dírige in conspéctu tuo viam meam.
10 Quóniam non est in ore eórum véritas: * cor eórum vanum est.
11 Sepúlchrum patens est guttur eórum, linguis suis dolóse agébant, * júdica illos Deus.
12 Décidant a cogitatiónibus suis, secúndum multitúdinem impietátum eórum expélle eos, * quóniam irritavérunt te Dómine.
13 Et læténtur omnes, qui sperant in te, * in ætérnum exsultábunt: et habitábis in eis.
14 Et gloriabúntur in te omnes, qui díligunt nomen tuum, * quóniam tu benedíces justo.
15 Dómine, ut scuto bonæ voluntátis tuæ * coronásti nos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Nimm, o Herr, zu Ohren meine Worte; * merke auf mein Geschrei!
2 Habe acht auf die Stimme meines Gebetes, * mein König und mein Gott!
3 Denn zu Dir will ich beten, * Herr, des Morgens wirst Du hören meine Stimme.
4 Des Morgens will ich vor Dir stehen und betrachten; * denn Du bist kein Gott, der Unrecht liebt,
5 Und der Böse weilet nicht bei Dir, * noch verbleiben die Ungerechten vor Deinen Augen.
6 Du hassest alle, die Böses tun, * verderbest alle, die Lüge reden.
7 Den Mann des Blutes und des Truges verabscheut der Herr; * ich aber in der Fülle Deiner Barmherzigkeit,
8 Ich will eingehen in Dein Haus, * will anbeten in Deiner Furcht, nach Deinen heiligen Tempel hin.
9 Herr, führe mich in Deiner Gerechtigkeit, * um meiner Feinde willen richte vor Deinen Augen meinen Weg!
10 Denn in ihrem Munde ist keine Wahrheit; * ihr Herz ist eitel.
11 Ein offenes Grab ist ihr Rachen; * mit ihren Zungen handeln sie betrüglich; richte sie, Gott!
12 Lass sie abfallen von ihren Anschlägen; nach der Menge ihrer Missetaten verstoße sie, * denn sie haben Dich gereizt, o Herr!
13 Und freuen werden sich alle, die auf Dich hoffen; * sie werden ewiglich frohlocken, und Du wirst in ihnen wohnen.
14 Und es werden sich rühmen in Dir alle, die Deinen Namen lieben; * Denn Du wirst segnen den Gerechten.
15 Herr, wie mit einem Schilde * hast Du mit Deinem guten Willen uns gekrönt.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Scuto bonæ voluntátis tuæ coronásti eum Dómine.
Psalmus 8.
Dómine Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra!
2 Quóniam eleváta est magnificéntia tua, * super cœlos.
3 Ex ore infántium et lacténtium perfecísti laudem propter inimícos tuos, * ut déstruas inimícum et ultórem.
4 Quóniam vidébo cœlos tuos, ópera digitórum tuórum: * lunam et stellas, quæ tu fundásti.
5 Quid est homo, quod memor es ejus? * aut fílius hóminis, quóniam vísitas eum?
6 Minuísti eum paulo minus ab Angelis, glória et honóre coronásti eum: * et constituísti eum super ópera mánuum tuárum.
7 Omnia subjecísti sub pédibus ejus, * oves et boves univérsas: ínsuper et pécora campi.
8 Vólucres cœli, et pisces maris, * qui perámbulant sémitas maris.
9 Dómine Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra!
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, unser Herr, * wie wunderbar ist Dein Name auf der ganzen Erde!
2 Denn Deine Herrlichkeit ist erhöhet * über die Himmel.
3 Aus dem Munde der Kinder und der Säuglinge hast Du vollkommenes Lob bereitet, um Deiner Feinde willen, * um den Feind und den Rachgierigen zu stürzen.
4 Denn schaue ich Deine Himmel an, das Werk Deiner Finger, * den Mond und die Sterne, die Du gegründet:
5 Was ist der Mensch, dass Du seiner gedenkest, * oder des Menschen Sohn, dass Du ihn heimsuchst?
6 Du hast ihn nur ein wenig unter die Engel erniedrigt, mit Herrlichkeit und Ehre ihn gekrönet, * und ihn gesetzet über die Werke Deiner Hände.
7 Alles hast Du seinen Füßen unterworfen, * Schafe und Rinder allzumal; dazu auch die Tiere des Feldes;
8 Die Vögel des Himmels und die Fische des Meeres, * welche die Wege des Meeres durchwandeln.
9 Herr, unser Herr, * wie wunderbar ist Dein Name auf der ganzen Erde!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
In univérsa terra glória et honóre coronásti eum.
Versiculus.
℣. Posuísti Dómine super caput ejus.
℟. Corónam de lápide pretióso.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
Ipsíus píetas et misericórdia nos ádjuvet, * qui cum Patre et Spíritu sancto vivit et regnat in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Die Güte und Barmherzigkeit dessen möge uns beistehen, * der mit dem Vater und dem Heiligen Geiste lebt und herrscht in alle Ewigkeit.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Deus Pater omnípotens * sit nobis propítius et clemens.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Gott der allmächtige Vater, * sei uns gnädig und gütig.
Eusébius natióne Sardus, Románæ urbis lector, post Vercellénsis epíscopus, ad hanc regéndam ecclésiam mérito est créditus divíno eléctus judício: nam quem numquam ante constitúti electóres cognóverant, posthábitis cívibus, simul ut vidérunt et probavérunt, tantúmque intérfuit, ut probarétur, quantum ut viderétur. Primus in Occidéntis pártibus in eádem ecclésia eósdem mónachos instítuit esse, quos cléricos, ut esset in ipsis viris et contémptus rerum, et accurátio levitárum. Ariánis impietátibus ea tempestáte per Occidéntem longe latéque tradúctis, advérsus eas viríliter sic dimicávit, ut ejus invícta fides Libérium summum Pontíficem ad vitæ solátium erígeret. Quare hic sciens, in ipso fervére Spíritum Dei, cum ei significásset, ut penes imperatórem una cum suis legátis patrocínium fídei suscíperet, mox cum illis proféctus est ad Constántium, apud quem eníxius agens, quidquid legatióne petebátur, obtínuit, ut episcopórum nempe cœtus celebrarétur.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium IV.
Jube, domne, benedícere.
Christus perpétuæ * det nobis gaúdia vitæ.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Christus verleihe * uns die Freuden des ewigen Lebens.
Colléctum est Medioláni anno sequénti concílium, ad quod a Constántio invitátum Eusébium concupitúmque, ac vocátum a Libérii legátis, tantum abest, ut malignántium synagóga Arianórum contra sanctum Athanásium furéntium in suas partes addúceret, ut pótius disérte statim ipse declárans, e præséntibus quosdam sibi compértos hærética labe pollútos, Nicǽnam imo fidem proposúerit iis subscribéndam, ántequam cétera tractaréntur. Quod Ariánis acérbe irátis negántibus, nedum in Athanásium recusávit ipse subscríbere, quin sancti Dionýsii Mártyris, qui decéptus ab ipsis subscrípserat, captivátam simplicitátem ingeniosíssime liberávit. Quamóbrem illi gráviter indignántes, post multas illátas injúrias, exsílio illum mulctárunt: sed sanctus vir, excússo púlvere, nec Cǽsaris minas véritus, nec enses obstríctos, exsílium véluti sui ministérii offícium accépit; missúsque Scythópolim, famem, sitim, vérbera, diversáque supplícia perpéssus, pro fide strénue vitam contémpsit, mortem non métuit, corpus carnifícibus trádidit.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium V.
Jube, domne, benedícere.
Ignem sui amóris * accéndat Deus in córdibus nostris.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Das Feuer Seiner Liebe * entzünde Gott in unseren Herzen.
Quanta in eum tunc Arianórum crudélitas fúerit, ac effrons inverecúndia, osténdunt graves lítteræ plenæ róboris, pietátis, ac religiónis, quas e Scythópoli scripsit ad Vercellénsem clerum, et pópulum, aliósque finítimos; e quibus étiam est explorátum, ipsórum nec minis, inhumanáque sævítia potuísse umquam eum deterréri, nec serpentína blanda subtilitáte ad eórum societátem perdúci. Hinc in Cappadóciam, postremóque ad superióres Ægýpti Thebáidas pro constántia sua deportátus, exsílii rigóres tulit ad mortem usque Constántii, post quam ad gregem suum revérti permíssus, non prius redíre vóluit, quam reparándis fídei jactúris ad Alexandrínam sýnodum sese conférret: postque médici præstántis instar, péragrans Oriéntis províncias, in fide infírmos ad íntegram valetúdinem restitúeret, eos instítuens in Ecclésiæ doctrína. Inde salubritáte pari digrésso in Illýricum, tandémque in Itáliam deláto, ad ejus réditum lúgubres vestes Itália mutávit: ubi postquam Psalmórum ómnium expurgátos a se commentários Orígenis édidit, Eusebiíque Cæsareénsis, quos vérterat de Græco in Latínum: demum tot egrégie factis illústris ad immarcescíbilem glóriæ corónam tantis ærúmnis proméritam sub Valentiniáno et Valénte, Vercéllis migrávit.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VI.
Psalmus 10.
In Dómino confído: quómodo dícitis ánimæ meæ: * Tránsmigra in montem sicut passer?
2 Quóniam ecce peccatóres intendérunt arcum, paravérunt sagíttas suas in pháretra, * ut sagíttent in obscúro rectos corde.
3 Quóniam quæ perfecísti, destruxérunt: * justus autem quid fecit?
4 Dóminus in templo sancto suo, * Dóminus in cœlo sedes ejus:
5 Oculi ejus in paúperem respíciunt: * pálpebræ ejus intérrogant fílios hóminum.
6 Dóminus intérrogat justum et ímpium: * qui autem díligit iniquitátem, odit ánimam suam.
7 Pluet super peccatóres láqueos: * ignis, et sulphur, et spíritus procellárum pars cálicis eórum.
8 Quóniam justus Dóminus, et justítias diléxit: * æquitátem vidit vultus ejus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Auf den Herrn ich vertraue; wie saget ihr zu meiner Seele: * Fliehe wie ein Sperling auf den Berg?
2 Denn siehe, die Sünder spannen den Bogen, halten bereit ihre Pfeile in dem Köcher, * um im Dunkeln zu schießen auf die, so aufrichtigen Herzen sind!
3 Denn was du vollbracht hast, zerstören sie; * was aber hat der Gerechte getan?
4 Der Herr ist in Seinem heiligen Tempel; * der Herr hat im Himmel Seinen Sitz.
5 Seine Augen schauen auf den Armen; * Seine Augenlider erforschen die Menschenkinder.
6 Der Herr erforschet den Gerechten und den Gottlosen; * wer aber die Missetat liebt, hasset seine Seele.
7 Er regnet Schlingen über die Bösen; * Feuer und Schwefel und Sturmwind ist der Anteil ihres Bechers.
8 Denn der Herr ist gerecht und liebt die Gerechtigkeit; * auf Billigkeit schauet Sein Antlitz.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Justus Dóminus, et justítiam diléxit: æquitátem vidit vultus ejus.
Psalmus 14.
Dómine quis habitábit in tabernáculo tuo? * aut quis requiéscet in monte sancto tuo?
2 Qui ingréditur sine mácula, * et operátur justítiam:
3 Qui lóquitur veritátem in corde suo, * qui non egit dolum in lingua sua:
4 Nec fecit próximo suo malum, * et oppróbrium non accépit advérsus próximos suos.
5 Ad níhilum dedúctus est in conspéctu ejus malígnus: * timéntes autem Dóminum gloríficat:
6 Qui jurat próximo suo, et non décipit, * qui pecúniam suam non dedit ad usúram, et múnera super innocéntem non accépit.
7 Qui facit hæc, * non movébitur in ætérnum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, wer wird wohnen in Deinem Zelte? * Oder wer wird ruhen auf Deinem heiligen Berge?
2 Der einhergeht ohne Makel * und Gerechtigkeit übet;
3 Der Wahrheit spricht in seinem Herzen; * der nicht Trug übet mit seiner Zunge;
4 Der seinem Nächsten nichts Übels tut, * und Schmähung wider seinen Nächsten nicht annimmt;
5 In dessen Augen nichts gilt der Bösewicht, * der aber die, so den Herrn fürchten, verehrt;
6 Der seinem Nächsten schwört, und ihn nicht betrüget; * der sein Geld nicht gibt auf Wucher, und Geschenke nicht nimmt gegen den Unschuldigen.
7 Wer solches tut, * der wankt nicht in Ewigkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Habitábit in tabernáculo tuo: requiéscet in monte sancto tuo.
Psalmus 20.
Dómine in virtúte tua lætábitur rex: * et super salutáre tuum exsultábit veheménter.
2 Desidérium cordis ejus tribuísti ei: * et voluntáte labiórum ejus non fraudásti eum.
3 Quóniam prævenísti eum in benedictiónibus dulcédinis: * posuísti in cápite ejus corónam de lápide pretióso.
4 Vitam pétiit a te: * et tribuísti ei longitúdinem diérum in sǽculum, et in sǽculum sǽculi.
5 Magna est glória ejus in salutári tuo: * glóriam et magnum decórem impónes super eum.
6 Quóniam dabis eum in benedictiónem in sǽculum sǽculi: * lætificábis eum in gaúdio cum vultu tuo.
7 Quóniam rex sperat in Dómino: * et in misericórdia Altíssimi non commovébitur.
8 Inveniátur manus tua ómnibus inimícis tuis: * déxtera tua invéniat omnes, qui te odérunt.
9 Pones eos ut clíbanum ignis in témpore vultus tui: * Dóminus in ira sua conturbábit eos, et devorábit eos ignis.
10 Fructum eórum de terra perdes: * et semen eórum a fíliis hóminum.
11 Quóniam declinavérunt in te mala: * cogitavérunt consília, quæ non potuérunt stabilíre.
12 Quóniam pones eos dorsum: * in relíquiis tuis præparábis vultum eórum.
13 Exaltáre Dómine in virtúte tua: * cantábimus et psallémus virtútes tuas.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, in Deiner Kraft erfreuet sich der König, * und über Dein Heil frohlocket er gar sehr.
2 Den Wunsch seines Herzens gabst Du ihm, * und das Verlangen seiner Lippen entzogest Du ihm nicht.
3 Denn Du bist ihm zuvorgekommen mit Segnungen der Süßigkeit, * setztest auf sein Haupt eine Krone von Edelstein.
4 Leben hat er begehrt von Dir, * und Du gabst ihm Länge der Tage ewiglich, immer und ewig.
5 Groß ist seine Herrlichkeit in Deinem Heile; * Herrlichkeit und große Zierde legtest Du auf ihn.
6 Denn Du wirst ihn zum Segen setzen ewiglich, * ihn erfreuen mit Freuden durch Dein Angesicht.
7 Denn der König hoffet auf den Herrn, * und in der Barmherzigkeit des Allerhöchsten wanket er nicht.
8 Lass finden Deine Hand alle Deine Feinde; * Deine Rechte finde alle, die Dich hassen!
9 Du wirst sie machen wie einen Feuerofen zur Zeit Deines Erscheinens; * der Herr wird sie erschrecken in Seinem Zorne, und das Feuer sie fressen.
10 Ihre Frucht wirst Du von der Erde vertilgen * und ihren Samen aus den Menschenkindern.
11 Denn sie richteten Dir Unheil zu, * haben Anschläge ersonnen, die sie nicht ausführen konnten.
12 Du wirst sie in die Flucht schlagen,* in denen, die Du übrig lässest, ihr Antlitz erhalten.
13 Erhebe Dich, Herr, in Deiner Kraft * so wollen wir singen, lobsingen Deiner Kraft!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Posuísti Dómine super caput ejus corónam de lápide pretióso.
Versiculus.
℣. Magna est glória ejus in salutári tuo.
℟. Glóriam et magnum decórem impónes super eum.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
A vínculis peccatórum nostrórum * absólvat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
Von den Fesseln unserer Sünden * erlöse uns der allmächtige und barmherzige Herr.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Evangélica léctio * sit nobis salus et protéctio.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Die Lesung des Evangeliums * sei unser Heil und Schutz.
Léctio sancti Evangélii secúndum Matthǽum.
Matth. 16. d.
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Si quis vult post me veníre, ábneget semeptípsum, et tollat crucem suam, et sequátur me. Et réliqua.
Homilía sancti Gregórii Papæ.
Homil. 32. in Evang.
Quia Dóminus ac Redémptor noster novus homo venit in mundum nova præcépta dedit mundo. Vitæ étenim nostræ véteri in vítiis enutrítæ contrarietátem oppósuit novitátis suæ. Quid enim vetus, quid carnális homo nóverat, nisi sua retinére, aliéna rápere, si posset; concupíscere, si non posset? Sed cœléstis médicus síngulis quibúsque vítiis obviántia ádhibet medicaménta. Nam sicut arte medicínæ cálida frígidis, frígida cálidis curántur: ita Dóminus noster contrária oppósuit medicaménta peccátis, ut lúbricis continéntiam, tenácibus largitátem, iracúndis mansuetúdinem, elátis preæcíperet humilitátem.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VII.
Jube, domne, benedícere.
Cujus festum cólimus, * ipse intercédat pro nobis ad Dóminum.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Der, dessen Fest wir feiern, * möge fürbitten für uns beim Herrn.
Certe cum se sequéntibus nova mandáta propóneret, dixit: Nisi quis renuntiáverit ómnibus quæ póssidet, non potest meus esse discípulus. Ac si apérte dicat: Qui per vitam véterem aliéna concupíscitis, per novæ conversatiónis stúdium et vestra largímini. Quid vero in hac lectióne dicat, audiámus: Qui vult post me veníre, ábneget semetípsum. Ibi dícitur, ut abnegémus nostra: hic dícitur, ut abnegémus nos. Et fortásse laboriósum non est hómini relínquere sua; sed valde laboriósum est relínquere semeptípsum. Minus quippe est abnegáre quod habet: valde autem multum est abnegáre quod est. ¶ Ad se autem nobis veniéntibus Dóminus præcépit, ut renuntiémus nostris: quia quicúmque ad fídei agónem venímus luctámen contra malígnos spíritus súmimus. Nihil autem malígni spíritus in hoc mundo próprium póssident: nudi ergo cum nudis luctári debémus. Nam si vestítus quisque cum nudo luctátur, cítius ad terram dejícitur, quia habet unde teneátur. Quid enim sunt terréna ómnia, nisi quædam córporis induménta? Qui ergo contra diábolum ad certámen próperat, vestiménta adjíciat, ne succúmbat.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VIII.
Jube, domne, benedícere.
Per Evangélica dicta * deleántur nostra delícta.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Durch die Worte des Evangeliums * mögen getilgt werden unsere Sünden.
Feria IV Quatuor Temporum Adventus.
Léctio sancti Evangélii secúndum Lucam.
Luc. 1. c.
In illo témpore: Missus est Angelus Gábriel a Deo in civitátem Galilǽæ, cui nomen Názareth, ad Vírginem desponsátam viro, cui nomen erat Joseph, de domo David, et nomen Vírginis María. Et réliqua.
Homilía sancti Ambrósii Epíscopi.
Lib. 2. in Lucam.
Latent quidem divína mystéria, nec fácile, juxta prophéticum dictum, quisquam hóminum potest scire consílium Dei. Sed tamen ex céteris factis, atque præcéptis Dómini Salvatóris póssumus intellígere, et hoc propensióris fuísse consílii, quod ea potíssimum elécta est, ut Dóminum páraret, quæ erat desponsáta viro. Cur autem non ántequam desponsarétur, impléta est? Fortásse ne dicerétur, quod concéperat ex adultério. ¶ Et ingréssus ad eum Angelus. Disce vírginem móribus, disce vírginem verecúndia, disce oráculo, disce mystério. Trepidáre vírginum est, et ad omnes viri ingréssus pavére, omnes viri affátus veréri. Discant mulíeres propósitum pudóris imitári. Sola in penetrálibus, quam nemo virórum víderit, solus Angelus repérerit: sola sine cómite, sola sine teste, ne quo degénere depravarétur affátu, ab Angelo salutátur. ¶ Tanti namque mandáti mystérium non hóminis fuit, sed Angeli ore proméndum. Hódie primum audítur: Spíritus sanctus supervéniet in te. Et audítur, et créditur. Dénique, Ecce, inquit, ancílla Dómini: contíngat mihi secúndum verbum tuum. Vide humilitátem, vide devotiónem. Ancíllam se dicit Dómini, quæ mater elígitur, nec repentíno exaltáta promísso est.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Te Deum laudámus: * te Dóminum confitémur.
Te ætérnum Patrem * omnis terra venerátur.
Tibi omnes Angeli, * tibi cœli, et univérsæ potestátes:
Tibi Chérubim et Séraphim, * incessábili voce proclámant:
(Fit reverentia) Sanctus, * Sanctus, * Sanctus * Dóminus Deus Sábaoth.
Pleni sunt cœli et terra * majestátis glóriæ tuæ.
Te gloriósus * Apostolórum chorus,
Te Prophetárum * laudábilis númerus,
Te Mártyrum candidátus * laudat exércitus.
Te per orbem terrárum * sancta confitétur Ecclésia,
Patrem * imménsæ majestátis,
Venerándum tuum verum * et únicum Fílium,
Sanctum quoque * Paráclitum Spíritum.
Tu rex glóriæ * Christe.
Tu Patris * sempitérnus es Fílius.
(Fit reverentia) Tu ad liberándum susceptúrus hóminem: * non horruísti Vírginis úterum.
Tu devícto mortis acúleo: * aperuísti credéntibus regna cœlórum.
Tu ad déxteram Dei sedes, * in glória Patris.
Judex créderis * esse ventúrus.
(Flexis genibus) Te ergo quǽsumus, tuis fámulis súbveni: * quos pretióso sánguine redemísti.
Ætérna fac cum sanctis tuis: * in glória numerári.
Salvum fac pópulum tuum Dómine, * et bénedic hæreditáti tuæ.
Et rege eos, * et extólle illos usque in ætérnum.
Per síngulos dies * benedícimus te.
Et laudámus nomen tuum in sǽculum, * et in sǽculum sǽculi.
Dignáre Dómine die isto * sine peccáto nos custodíre.
Miserére nostri Dómine: * miserére nostri.
Fiat misericórdia tua Dómine super nos, * quemádmodum sperávimus in te.
In te Dómine sperávi: * non confúndar in ætérnum.
Dich, o Gott, loben wir; * Dich, den Herrn, bekennen wir.
Dich, den ewigen Vater, * verehrt der ganze Erdkreis.
Dir rufen alle Engel, * Dir die Himmel und alle Mächte,
Dir Cherubim und Seraphim * mit unermüdlicher Stimme zu:
Heilig, * Heilig, * Heilig * ist der Herr, Gott der Heerscharen.
Himmel und Erde * sind voll der Hoheit Deiner Herrlichkeit.
Dich preist * der Apostel glorreicher Chor,
Dich der Propheten * lobwürdige Zahl,
Dich der Märtyrer * strahlendes Heer.
Dich bekennet über den ganzen Erdkreis hin * die heilige Kirche.
Dich, den Vater * unermesslicher Hoheit,
Deinen anbetungswürdigen, wahren * und einzigen Sohn,
Und den Heiligen Geist, * den Tröster.
Du, König der Herrlichkeit, * Christus;
Du bist des Vaters * ewiger Sohn.
Du bist Mensch zu befreien geworden; * scheutest nicht der Jungfrau Schoß.
Du hast bezwungen des Todes Stachel * und den Gläubigen das Himmelreich erschlossen.
Du sitzest zur Rechten Gottes * in der Herrlichkeit des Vaters.
Als Richter, so glauben wir, * kehrst Du einst wieder.
Dich bitten wir denn, komm Deinen Dienern zu Hilfe, * die Du mit Deinem kostbaren Blute erkauft hast.
Lass uns in ewiger Herrlichkeit * Deinen Heiligen zugezählt werden.
Rette Dein Volk, o Herr, * und segne Dein Erbe.
Und führe sie * und erhebe sie in Ewigkeit.
Tag für Tag * preisen wir Dich.
Und loben Deinen Namen in Ewigkeit, * und von Ewigkeit zu Ewigkeit.
Wollest Du, Herr, an diesem Tage * ohne Sünde uns bewahren.
Erbarme Dich unser, o Herr, * erbarme Dich unser.
Dein Erbarmen komme über uns, Herr, * wie wir auf Dich gehofft haben.
Auf Dich, o Herr, habe ich gehofft; * ich werde nicht zuschanden in Ewigkeit.