Astitérunt reges terræ, * et príncipes convenérunt in unum, advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
Die 26 Martii 2027.
Feria VI in Parasceve.
Duplex I. Classis.
Aperi Dómine os meum ad benedicéndum nomen sanctum tuum: munda quoque cor meum ab ómnibus vanis, pervérsis et aliénis cogitatiónibus: intelléctum illúmina, afféctum inflámma, ut digne, atténte ac devóte hoc Offícium recitáre váleam, et exaudíri mérear ante conspéctum divínæ Majestátis tuæ. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
Dómine in unióne illíus divínæ intentiónis, qua ipse in terris laudes Deo persolvísti, has tibi Horas persólvo.
Öffne, Herr, meinen Mund zum Preise Deines heiligen Namens. Reinige auch mein Herz von allen eitlen, verkehrten und fremden Gedanken; erleuchte den Verstand, entzünde das Herz, damit ich würdig, aufmerksam und andächtig dieses Stundengebet verrichte, und Erhörung vor den Augen Deiner göttlichen Majestät zu finden verdiene, durch Christus, unsern Herrn. Amen.
Herr, in Vereinigung mit jener gotteswürdigen Absicht, in der Du selbst auf Erden Gott Lob dargebracht hast, will ich dieses Stundengebet (diese Stundengebete) verrichten.
Ad Matutinum.
Dicuntur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.
Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.
In fine cujuslibet Psalmi ad Matutinum, exstinguitur una ex quindecim candelis positis in candalabro triangulari ante altare.
Nocturnus I.
Psalmus 2.
Quare fremuérunt Gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?
2 Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
3 Dirumpámus víncula eórum: * et projiciámus a nobis jugum ipsórum.
4 Qui hábitat in cœlis, irridébit eos: * et Dóminus subsannábit eos.
5 Tunc loquétur ad eos in ira sua, * et in furóre suo conturbábit eos.
6 Ego autem constitútus sum Rex ab eo super Sion montem sanctum ejus, * prǽdicans præcéptum ejus.
7 Dóminus dixit ad me: * Fílius meus es tu, ego hódie génui te.
8 Póstula a me, et dabo tibi Gentes hæreditátem tuam, * et possessiónem tuam términos terræ.
9 Reges eos in virga férrea, * et tamquam vas fíguli confrínges eos.
10 Et nunc reges intellígite: * erudímini qui judicátis terram.
11 Servíte Dómino in timóre: * et exsultáte ei cum tremóre.
12 Apprehéndite disciplínam, nequándo irascátur Dóminus, * et pereátis de via justa.
13 Cum exárserit in brevi ira ejus, * beáti omnes qui confídunt in eo.
Warum toben die Heiden * und sinnen die Völker auf Eitles?
2 Es stehen auf die Könige der Erde, und kommen zusammen die Fürsten * wider den Herrn und wider Seinen Gesalbten.
3 Lasset uns zerreißen ihre Bande * und von uns werfen ihr Joch!
4 Der im Himmel wohnet, lachet ihrer, * und der Herr spottet ihrer.
5 Dann redet Er zur Ihnen in Seinem Zorne * und verwirrt sie in Seinem Grimme.
6 Ich aber bin als König von Ihn über Sion gesetzt, Seinen heiligen Berg, * und verkündige Sein Gesetz.
7 Der Herr hat zu mir gesagt: * Du bist Mein Sohn! Heute habe Ich dich gezeuget!
8 Begehre von Mir, so will Ich dir geben die Heiden zu deinen Erbe * und zu deinem Eigentume die Enden der Erde.
9 Dir wirst sie beherrschen mit eisernem Zepter * und wie Töpfergefäß sie zertrümmern!
10 Und nun, ihr Könige, verstehet, * lasset euch weisen, die ihr Richter der Erde!
11 Dienet dem Herrn in Furcht * und frohlocket Ihm mit Zittern!
12 Ergreifet die Zucht, dass nicht etwa zürne der Herr, * und ihr zum Untergange gehet vom rechten Wege,
13 Wenn in Kürze Sein Zorn aufbrennt; * selig alle, die vertrauen auf Ihn!
Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum, advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
Divisérunt sibi * vestiménta mea, et super vestem meam misérunt sortem.
Psalmus 21.
Deus Deus meus réspice in me: † quare me dereliquísti? * longe a salúte mea verba delictórum meórum.
2 Deus meus clamábo per diem, et non exaúdies: * et nocte, et non ad insipiéntiam mihi.
3 Tu autem in sancto hábitas, * laus Israël.
4 In te speravérunt patres nostri: * speravérunt, et liberásti eos.
5 Ad te clamavérunt, et salvi facti sunt: * in te speravérunt, et non sunt confúsi.
6 Ego autem sum vermis, et non homo: * oppróbrium hóminum, et abjéctio plebis.
7 Omnes vidéntes me, derisérunt me: * locúti sunt lábiis, et movérunt caput.
8 Sperávit in Dómino, erípiat eum: * salvum fáciat eum, quóniam vult eum.
9 Quóniam tu es, qui extraxísti me de ventre: * spes mea ab ubéribus matris meæ.
10 In te projéctus sum ex útero: † de ventre matris meæ Deus meus es tu, * ne discésseris a me:
11 Quóniam tribulátio próxima est: * quóniam non est qui ádjuvet.
12 Circumdedérunt me vítuli multi: * tauri pingues obsedérunt me.
13 Aperuérunt super me os suum, * sicut leo rápiens et rúgiens.
14 Sicut aqua effúsus sum: * et dispérsa sunt ómnia ossa mea.
15 Factum est cor meum tamquam cera liquéscens * in médio ventris mei.
16 Aruit tamquam testa virtus mea, † et lingua mea adhǽsit faúcibus meis: * et in púlverem mortis deduxísti me.
17 Quóniam circumdedérunt me canes multi: * concílium malignántium obsédit me.
18 Fodérunt manus meas et pedes meos: * dinumeravérunt ómnia ossa mea.
19 Ipsi vero consideravérunt et inspexérunt me: † divisérunt sibi vestiménta mea, * et super vestem meam misérunt sortem.
20 Tu autem Dómine ne elongáveris auxílium tuum a me: * ad defensiónem meam cónspice.
21 Erue a frámea Deus ánimam meam: * et de manu canis únicam meam:
22 Salva me ex ore leónis: * et a córnibus unicórnium humilitátem meam.
23 Narrábo nomen tuum frátribus meis: * in médio ecclésiæ laudábo te.
24 Qui timétis Dóminum, laudáte eum: * univérsum semen Jacob glorificáte eum.
25 Tímeat eum omne semen Israël: * quóniam non sprevit, neque despéxit deprecatiónem paúperis:
26 Nec avértit fáciem suam a me: * et cum clamárem ad eum, exaudívit me.
27 Apud te laus mea in ecclésia magna: * vota mea reddam in conspéctu timéntium eum.
28 Edent paúperes, et saturabúntur: † et laudábunt Dóminum qui requírunt eum: * vivent corda eórum in sǽculum sǽculi.
29 Reminiscéntur et converténtur ad Dóminum * univérsi fines terræ:
30 Et adorábunt in conspéctu ejus * univérsæ famíliæ Géntium.
31 Quóniam Dómini est regnum: * et ipse dominábitur Géntium.
32 Manducavérunt et adoravérunt omnes pingues terræ: * in conspéctu ejus cadent omnes qui descéndunt in terram.
33 Et ánima mea illi vivet: * et semen meum sérviet ipsi.
34 Annuntiábitur Dómino generátio ventúra: † et annuntiábunt cœli justítiam ejus pópulo qui nascétur, * quem fecit Dóminus.
Gott, mein Gott, schaue auf mich; warum hast Du mich verlassen? * Das Geschrei meiner Sünden entfernet mein Heil.
2 Mein Gott, ich rufe des Tags, und Du erhörest nicht; * des Nachts, so soll dies mir nicht zur Torheit.
3 Aber Du wohnest im Heiligtume, * Lob Israels!
4 Auf Dich haben gehofft unsere Väter; * sie haben gehofft, und Du hast sie errettet.
5 Sie haben zu Dir gerufen und wurden erlöset; * sie haben auf Dich gehofft und wurden nicht zuschanden.
6 Ich aber bin ein Wurm und kein Mensch, * der Leute Spott und die Verachtung des Volkes.
7 Alle, die mich sehen, spotten mein, * bewegen die Lippen und schütteln das Haupt.
8 „Er hat gehofft auf den Herrn, der rette ihn; * erlöse ihn, weil Er Sein Wohlgefallen an ihm hat!"
9 Denn Du bist es, der mich hervorgezogen aus dem Leibe; * Du, meine Hoffnung von den Brüsten meiner Mutter her, Dir ward ich zugeworfen vom Mutterschoße an.
10 Von Mutterleib an warst Du mein Gott; * weiche nicht von mir!
11 Denn Trübsal ist sehr nahe, * da niemand ist, der helfe.
12 Viele Farren haben mich umrungen, * fette Stiere mich umlagert.
13 Sie haben aufgesperrt wider mich ihren Rachen * wie ein raubender und brüllender Löwe.
14 Wie Wasser bin ich ausgegossen, * und aufgelöst sind alle meine Gebeine.
15 Mein Herz ist wie geschmolzenes Wachs geworden * inmitten meines Leibes.
16 Vertrocknet wie eine Scherbe ist meine Kraft, und meine Zunge klebet an meinem Gaumen, * und in den Todesstaub hast Du mich herabgesunken.
17 Denn viele Hunde haben mich umrungen; * die Rotte der Boshaften hat mich umlagert.
18 Sie haben meine Hände und meine Füße durchbohrt, * alle meine Gebeine gezählt.
19 Sie haben mich angeschaut und betrachtet, * meine Kleider unter sich verteilt und das Los geworfen über mein Gewand.
20 Du aber, Herr, entferne Decine Hilfe nicht von mir! * Schaue her zu meinem Schutze!
21 Erlöse von dem Schwerte, o Gott, meine Seele * und aus der Hundeshand meine Einzige!
22 Rette mich aus dem Löwenrachen * und meine Demut von den Hörnern der Einhörner.
23 Ich will Deinen Namen verkündigen meinen Brüdern, * mitten in der Gemeine Dich preisen.
24 Die ihr den Herrn fürchtet, lobet Ihn; * alle Kinder Jakobs, rühmet Ihn!
25 Es fürchte Ihn aller Same Israels; * denn Er hat nicht verachtet noch verschmähet das Armenflehen;
26 Er hat nicht weggewandt Sein Angesicht von mir, * und mich erhört, da ich zu Ihm schrie.
27 Bei Dir ist mein Lob in der großen Gemeine; * meine Gelübde will ich erfüllen im Angesichte derer, die Ihn fürchten.
28 Es werden essen die Armen und satt werden, und den Herrn loben, die Ihn suchen; * ihre Herzen werden leben in alle Ewigkeit.
29 Es werden sich erinnern und zu dem Herrn zurückkehren * alle Enden der Erde,
30 Und es werden anbeten vor Seinem Angesichte * alle Geschlechter der Heiden.
31 Denn das Reich ist des Herrn, * und Er wird herrschen über die Heiden.
32 Es werden essen und anbeten alle Reichen der Erde, * vor Seinem Angesichte alle niederfallen, die zur Erde hinabsteigen;
33 Und meine Seele wird Ihm leben, * und mein Same Ihm dienen.
34 Nach dem Herrn wird genannt werden das künftige Geschlecht, * und die Himmel werden erzählen Seine Gerechtigkeit dem Volke, so geboren wird, das erschaffen hat der Herr.
Divisérunt sibi vestiménta mea, et super vestem meam misérunt sortem.
Insurrexérunt in me * testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.
Psalmus 26.
Dóminus illuminátio mea, et salus mea, * quem timébo?
2 Dóminus protéctor vitæ meæ, * a quo trepidábo?
3 Dum apprópiant super me nocéntes, * ut edant carnes meas:
4 Qui tríbulant me inimíci mei, * ipsi infirmáti sunt, et cecidérunt.
5 Si consístant advérsum me castra, * non timébit cor meum.
6 Si exsúrgat advérsum me prǽlium, * in hoc ego sperábo.
7 Unam pétii a Dómino, hanc requíram, * ut inhábitem in domo Dómini ómnibus diébus vitæ meæ:
8 Ut vídeam voluptátem Dómini, * et vísitem templum ejus.
9 Quóniam abscóndit me in tabernáculo suo: * in die malórum protéxit me in abscóndito tabernáculi sui.
10 In petra exaltávit me: * et nunc exaltávit caput meum super inimícos meos.
11 Circuívi, et immolávi in tabernáculo ejus hóstiam vociferatiónis: * cantábo, et psalmum dicam Dómino.
12 Exaúdi Dómine vocem meam, qua clamávi ad te: * miserére mei, et exaúdi me.
13 Tibi dixit cor meum, exquisívit te fácies mea: * fáciem tuam Dómine requíram.
14 Ne avértas fáciem tuam a me: * ne declínes in ira a servo tuo.
15 Adjútor meus esto: * ne derelínquas me, neque despícias me Deus salutáris meus.
16 Quóniam pater meus, et mater mea dereliquérunt me: * Dóminus autem assúmpsit me.
17 Legem pone mihi Dómine in via tua: * et dírige me in sémitam rectam propter inimícos meos.
18 Ne tradíderis me in ánimas tribulántium me: * quóniam insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.
19 Credo vidére bona Dómini * in terra vivéntium.
20 Exspécta Dóminum, viríliter age: * et confortétur cor tuum, et sústine Dóminum.
Insurrexérunt in me testes iníqui, et mentíta est iníquitas sibi.
Versiculus.
℣. Divisérunt sibi vestiménta mea.
℟. Et super vestem meam misérunt sortem.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Lectio I.
De Lamentatióne Jeremíæ Prophétæ.
Thren. 2. c.
Heth. Cogitávit Dóminus dissipáre murum fíliæ Sion: teténdit funículum suum, et non avértit manum suam a perditióne: luxítque antemurále, et murus páriter dissipátus est.
Teth. Defíxæ sunt in terra portæ ejus: pérdidit, et contrívit vectes ejus: regem ejus et príncipes ejus in Géntibus: non est lex, et prophétæ ejus non invenérunt visiónem a Dómino.
Jod. Sedérunt in terra, conticuérunt senes fíliæ Sion: conspersérunt cínere cápita sua, accíncti sunt cilíciis, abjecérunt in terram cápita sua vírgines Jerúsalem.
Caph. Defecérunt præ lácrimis óculi mei, conturbáta sunt víscera mea: effúsum est in terra jecur meum super contritióne fíliæ pópuli mei, cum defíceret párvulus, et lactens in platéis óppidi.
Jerúsalem, Jerúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.
Responsorium I.
℟. Omnes amíci mei dereliquérunt me, et prævaluérunt insidiántes mihi: trádidit me quem diligébam: * Et terribílibus óculis plaga crudéli percutiéntes, acéto potábant me.
℣. Inter iníquos projecérunt me, et non pepercérunt ánimæ meæ.
℟. Et terribílibus óculis plaga crudéli percutiéntes, acéto potábant me.
Lectio II.
Lamed. Mátribus suis dixérunt: Ubi est tríticum et vinum? cum defícerent quasi vulneráti in platéis civitátis: cum exhalárent ánimas suas in sinu matrum suárum.
Mem. Cui comparábo te? vel cui assimilábo te fília Jerúsalem? cui exæquábo te, et consolábor te virgo fília Sion? magna est enim velut mare contrítio tua: quis medébitur tui?
Nun. Prophétæ tui vidérunt tibi falsa, et stulta, nec aperiébant iniquitátem tuam, ut te ad pœniténtiam provocárent: vidérunt autem tibi assumptiónes falsas, et ejectiónes.
Samech. Plausérunt super te mánibus omnes transeúntes per viam: sibilavérunt, et movérunt caput suum super fíliam Jerúsalem: Hǽccine est urbs, dicéntes, perfécti decóris, gaúdium univérsæ terræ?
Jerúsalem, Jerúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.
Responsorium II.
℟. Velum templi scissum est, * Et omnis terra trémuit: latro de cruce clamábat, dicens: Meménto mei Dómine, dum véneris in regnum tuum.
℣. Petræ scissæ sunt, et monuménta apérta sunt, et multa córpora sanctórum, qui dormíerant, surrexérunt.
℟. Et omnis terra trémuit: latro de cruce clamábat, dicens: Meménto mei Dómine, dum véneris in regnum tuum.
Lectio III.
Thren. 3.
Aleph. Ego vir videns paupertátem meam in virga indignatiónis ejus.
Aleph. Me minávit, et addúxit in ténebras, et non in lucem.
Aleph. Tantum in me vertit, et convértit manum suam tota die.
Beth. Vetústam fecit pellem meam, et carnem meam, contrívit ossa mea.
Beth. Ædificávit in gyro meo, et circúmdedit me felle, et labóre.
Beth. In tenebrósis collocávit me, quasi mórtuos sempitérnos.
Ghimel. Circumædificávit advérsum me, ut non egrédiar: aggravávit cómpedem meum.
Ghimel. Sed et cum clamávero, et rogávero, exclúsit oratiónem meam.
Ghimel. Conclúsit vias meas lapídibus quadris, sémitas meas subvértit.
Jerúsalem, Jerúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.
Responsorium III.
℟. Vínea mea elécta, ego te plantávi: * Quómodo convérsa es in amaritúdinem, ut me crucifígeres et Barábbam dimítteres?
℣. Sepívi te, et lápides elégi ex te, et ædificávi turrim.
℟. Quómodo convérsa es in amaritúdinem, ut me crucifígeres et Barábbam dimítteres?
℣. Vínea mea elécta, ego te plantávi:
℟. Quómodo convérsa es in amaritúdinem, ut me crucifígeres et Barábbam dimítteres?
Nocturnus II.
Vim faciébant, * qui quærébant ánimam meam.
Psalmus 37.
Dómine ne in furóre tuo árguas me, * neque in ira tua corrípias me.
2 Quóniam sagíttæ tuæ infíxæ sunt mihi: * et confirmásti super me manum tuam.
3 Non est sánitas in carne mea a fácie iræ tuæ: * non est pax óssibus meis a fácie peccatórum meórum.
4 Quóniam iniquitátes meæ supergréssæ sunt caput meum: * et sicut onus grave gravátæ sunt super me.
5 Putruérunt et corrúptæ sunt cicatríces meæ, * a fácie insipiéntiæ meæ.
6 Miser factus sum, et curvátus sum usque in finem: * tota die contristátus ingrediébar.
7 Quóniam lumbi mei impléti sunt illusiónibus: * et non est sánitas in carne mea.
8 Afflíctus sum, et humiliátus sum nimis: * rugiébam a gémitu cordis mei.
9 Dómine, ante te omne desidérium meum: * et gémitus meus a te non est abscónditus.
10 Cor meum conturbátum est, derelíquit me virtus mea: * et lumen oculórum meórum, et ipsum non est mecum.
11 Amíci mei, et próximi mei * advérsum me appropinquavérunt, et stetérunt.
12 Et qui juxta me erant, de longe stetérunt: * et vim faciébant qui quærébant ánimam meam.
13 Et qui inquirébant mala mihi, locúti sunt vanitátes: * et dolos tota die meditabántur.
14 Ego autem tamquam surdus non audiébam: * et sicut mutus non apériens os suum.
15 Et factus sum sicut homo non aúdiens: * et non habens in ore suo redargutiónes.
16 Quóniam in te Dómine sperávi: * tu exaúdies me Dómine Deus meus.
17 Quia dixi: Nequándo supergaúdeant mihi inimíci mei: * et dum commovéntur pedes mei, super me magna locúti sunt.
18 Quóniam ego in flagélla parátus sum: * et dolor meus in conspéctu meo semper.
19 Quóniam iniquitátem meam annuntiábo: * et cogitábo pro peccáto meo.
20 Inimíci autem mei vivunt, et confirmáti sunt super me: * et multiplicáti sunt qui odérunt me iníque.
21 Qui retríbuunt mala pro bonis, detrahébant mihi: * quóniam sequébar bonitátem.
22 Ne derelínquas me Dómine Deus meus: * ne discésseris a me.
23 Inténde in adjutórium meum, * Dómine Deus salútis meæ.
Herr, strafe mich nicht in Deinem Grimme * und züchtige mich nicht in Deinem Zorne!
2 Denn Deine Pfeile stecken in mir, * und Du hast über mir stark gemacht Deine Hand.
3 Es ist nichts Gesundes an meinem Fleische vor dem Angesichte Deines Zornes; * kein Frieden ist in meinen Gebeinen vor dem Angesichte meiner Sünden.
4 Denn meine Missetaten haben mein Haupt überstiegen, * und gleich einer schweren Bürde lasten sie auf mir.
5 Meine Wundmale sind faul * und verderbt worden vor meiner Torheit.
6 Ich bin elend geworden und vollends gebeugt, * den ganzen Tag betrübt einhergegangen.
7 Denn meine Lenden sind voll der Täuschungen, * und nichts Gesundes ist in meinem Fleische.
8 Ich bin geplaget und gar sehr gedemütiget; * ich stöhnte vor Seufzen meines Herzens.
9 Herr, vor Dir ist all meine Sehnsucht, * und mein Seufzen ist vor Dir nicht verborgen.
10 Mein Herz ist verwirrt, meine Kraft hat mich verlassen, * und das Licht meiner Augen ist nicht bei mir.
11 Meine Freunde und meine Nächsten * haben sich genahet wider mich und sich aufgestellt;
12 Und die bei mir waren, sind ferne gestanden, * und die meiner Seele nachstellten, übten Gewalt.
13 Die mir Böses wollten, haben Eitles geredet * und List ersonnen den ganzen Tag.
14 Ich aber, einem Tauben gleich, hörte nicht, * und wie ein Stummer, der seinen Mund nicht auftut.
15 Und ich ward wie ein Mensch, der nicht höret, * und der in seinem Munde keine Widerrede hat.
16 Denn auf Dich, Herr, harre ich; * Du wirst mich erhören, Herr, mein Gott!
17 Denn ich habe gesagt, dass meine Feinde sich ja nicht freuen über mich! * Wenn meine Füße wanken, sprechen sie groß über mich.
18 Denn für die Geißeln bin ich bereit, * und mein Schmerz ist immer vor meinem Angesichte.
19 Ich will anzeigen meine Missetat * und meiner Sünde gedenken.
20 Dagegen leben meine Feinde und sind mächtig geworden über mich; * und zahlreich sind geworden, die mich ungerecht hassen.
21 Die Gutes mit Bösem vergelten, redeten mir übel nach, * weil ich dem Guten nachstrebte.
22 Verlass mich nicht, Herr, mein Gott, * weiche nicht von mir!
23 Habe acht auf meine Hilfe, Herr, * Du Gott meines Heiles!
Vim faciébant, qui quærébant ánimam meam.
Confundántur * et revereántur, qui quærunt ánimam meam, ut aúferant eam.
Psalmus 39.
Exspéctans exspectávi Dóminum, * et inténdit mihi.
2 Et exaudívit preces meas: * et edúxit me de lacu misériæ, et de luto fæcis.
3 Et státuit super petram pedes meos: * et diréxit gressus meos.
4 Et immísit in os meum cánticum novum, * carmen Deo nostro.
5 Vidébunt multi, et timébunt: * et sperábunt in Dómino.
6 Beátus vir, cujus est nomen Dómini spes ejus: * et non respéxit in vanitátes et insánias falsas.
7 Multa fecísti tu Dómine Deus meus mirabília tua: * et cogitatiónibus tuis non est qui símilis sit tibi.
8 Annuntiávi et locútus sum: * multiplicáti sunt super númerum.
9 Sacrifícium et oblatiónem noluísti: * aures autem perfecísti mihi.
10 Holocaústum et pro peccáto non postulásti: * tunc dixi: Ecce vénio.
11 In cápite libri scriptum est de me ut fácerem voluntátem tuam: * Deus meus vólui, et legem tuam in médio cordis mei.
12 Annuntiávi justítiam tuam in ecclésia magna, * ecce lábia mea non prohibébo: Dómine tu scisti.
13 Justítiam tuam non abscóndi in corde meo: * veritátem tuam et salutáre tuum dixi.
14 Non abscóndi misericórdiam tuam et veritátem tuam * a concílio multo.
15 Tu autem Dómine ne longe fácias miseratiónes tuas a me: * misericórdia tua et véritas tua semper suscepérunt me.
16 Quóniam circumdedérunt me mala, quorum non est númerus: * comprehendérunt me iniquitátes meæ, et non pótui ut vidérem.
17 Multiplicátæ sunt super capíllos cápitis mei: * et cor meum derelíquit me.
18 Compláceat tibi Dómine ut éruas me: * Dómine, ad adjuvándum me réspice.
19 Confundántur et revereántur simul, qui quærunt ánimam meam, * ut aúferant eam.
20 Convertántur retrórsum, et revereántur * qui volunt mihi mala.
21 Ferant conféstim confusiónem suam, * qui dicunt mihi: Euge, euge.
22 Exsúltent, et læténtur super te omnes quæréntes te: * et dicant semper: Magnificétur Dóminus: qui díligunt salutáre tuum.
23 Ego autem mendícus sum et pauper: * Dóminus sollícitus est mei.
24 Adjútor meus, et protéctor meus tu es: * Deus meus, ne tardáveris.
Confundántur et revereántur, qui quærunt ánimam meam, ut aúferant eam.
Aliéni * insurrexérunt in me, et fortes quæsiérunt ánimam meam.
Psalmus 53.
Deus in nómine tuo salvum me fac: * et in virtúte tua júdica me.
2 Deus exaúdi oratiónem meam: * aúribus pércipe verba oris mei.
3 Quóniam aliéni insurrexérunt advérsum me, † et fortes quæsiérunt ánimam meam: * et non proposuérunt Deum ante conspéctum suum.
4 Ecce enim Deus ádjuvat me: * et Dóminus suscéptor est ánimæ meæ.
5 Avérte mala inimícis meis: * et in veritáte tua dispérde illos.
6 Voluntárie sacrificábo tibi, * et confitébor nómini tuo Dómine: quóniam bonum est:
7 Quóniam ex omni tribulatióne eripuísti me: * et super inimícos meos despéxit óculus meus.
Gott, in Deinem Namen errette mich, * und in Deiner Kraft schaffe mir Recht!
2 Gott, erhöre mein Gebet, * nimm zu Ohren die Worte meines Mundes!
3 Denn Fremde haben sich erhoben wider mich, und Starke haben meiner Seele nachgestrebt, * und Gott nicht vor ihren Augen gestellt.
4 Siehe, denn Gott stehet mir bei, * und der Herr ist der Beschützer meiner Seele.
5 Wende ab das Böse auf meine Feinde, * und in Deiner Wahrheit zerstöre sie!
6 Freiwillig will ich Dir opfern * und Deinen Namen preisen, Herr, denn er ist gut.
7 Denn aus aller Drangsal hast Du mich gerettet, * und über meine Feinde hat herabgeschauet mein Auge.
Aliéni insurrexérunt in me, et fortes quæsiérunt ánimam meam.
Versiculus.
℣. Insurrexérunt in me testes iníqui.
℟. Et mentíta est iníquitas sibi.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Lectio IV.
Ex Tractátu sancti Augustíni Epíscopi super Psalmos.
In Psalmum 63. ad vers. 2.
Protexísti me Deus a convéntu malignántium, a multitúdine operántium iniquitátem. Jam ipsum caput nostrum intueámur. Multi Mártyres tália passi sunt, sed nihil sic elúcet, quómodo caput Mártyrum: ibi mélius intuémur, quod illi expérti sunt. Protéctus est a multitúdine malignántium, protegénte se Deo, protegénte carnem suam ipso Fílio, et hómine, quem gerébat: quia fílius hóminis est, et Fílius Dei est. Fílius Dei, propter formam Dei: fílius hóminis, propter formam servi, habens in potestáte pónere ánimam suam, et recípere eam. Quid ei potuérunt fácere inimíci? Occidérunt corpus, ánimam non occidérunt. Inténdite. Parum ergo erat, Dóminum hortári Mártyres verbo, nisi firmáret exémplo.
Responsorium IV.
℟. Tamquam ad latrónem exístis cum gládiis et fústibus comprehéndere me: * Quotídie apud vos eram in templo docens, et non me tenuístis: et ecce flagellátum dúcitis ad crucifigéndum.
℣. Cumque injecíssent manus in Jesum, et tenuíssent eum, dixit ad eos.
℟. Quotídie apud vos eram in templo docens, et non me tenuístis: et ecce flagellátum dúcitis ad crucifigéndum.
Lectio V.
Nostis qui convéntus erat malignántium Judæórum, et quæ multitúdo erat operántium iniquitátem. Quam iniquitátem? Quia voluérunt occídere Dóminum Jesum Christum. Tanta ópera bona, inquit, osténdi vobis: propter quod horum me vultis occídere? Pértulit omnes infírmos eórum, curávit omnes lánguidos eórum, prædicávit regnum cœlórum, non tácuit vítia eórum, ut ipsa pótius eis displicérent, non médicus, a quo sanabántur. His ómnibus curatiónibus ejus ingráti, tamquam multa febre phrenétici, insaniéntes in médicum, qui vénerat curáre eos, excogitavérunt consílium perdéndi eum: tamquam ibi voléntes probáre, utrum vere homo sit, qui mori possit, an áliquid super hómines sit, et mori se non permíttat. Verbum ipsórum agnóscimus in Sapiéntia Salomónis: Morte turpíssima, ínquiunt, condemnémus eum. Interrogémus eum: erit enim respéctus in sermónibus illíus. Si enim vere Fílius Dei est, líberet eum.
Responsorium V.
℟. Ténebræ factæ sunt, dum crucifixíssent Jesum Judǽi: et circa horam nonam exclamávit Jesus voce magna: Deus meus, ut quid me dereliquísti? * Et inclináto cápite emísit spíritum.
℣. Exclámans Jesus voce magna, ait: Pater, in manus tuas comméndo spíritum meum.
℟. Et inclináto cápite emísit spíritum.
Lectio VI.
Exacuérunt tamquam gládium linguas suas. Non dicant Judǽi: Non occídimus Christum. Etenim proptérea eum dedérunt júdici Piláto, ut quasi ipsi a morte ejus videréntur immúnes. Nam cum dixísset eis Pilátus: Vos eum occídite: respondérunt, Nobis non licet occídere quemquam. Iniquitátem facínoris sui in júdicem hóminem refúndere volébant: sed numquid Deum júdicem fallébant? Quod fecit Pilátus, in eo ipso quod fecit, aliquántum párticeps fuit: sed in comparatióne illórum multo ipse innocéntior. Institit enim quantum pótuit, ut illum ex eórum mánibus liberáret: nam proptérea flagellátum prodúxit ad eos. Non persequéndo Dóminum flagellávit, sed eórum furóri satisfácere volens: ut vel sic jam mitéscerent, et desínerent velle occídere, cum flagellátum vidérent. Fecit et hoc. At ubi perseveravérunt, nostis illum lavísse manus, et dixísse, quod ipse non fecísset, mundum se esse a morte illíus. Fecit tamen. Sed si reus, quia fecit vel invítus: illi innocéntes, qui coëgérunt, ut fáceret? Nullo modo. Sed ille dixit in eum senténtiam, et jussit eum crucifígi, et quasi ipse occídit: et vos o Judǽi occidístis. Unde occidístis? Gládio linguæ: acuístis enim linguas vestras. Et quando percussístis, nisi quando clamástis: Crucifíge, crucifíge?
Responsorium VI.
℟. Animam meam diléctam trádidi in manus iniquórum, et facta est mihi hæréditas mea sicut leo in silva: dedit contra me voces adversárius, dicens: Congregámini, et properáte ad devorándum illum: posuérunt me in desérto solitúdinis, et luxit super me omnis terra: * Quia non est invéntus qui me agnósceret, et fáceret bene.
℣. Insurrexérunt in me viri absque misericórdia, et non pepercérunt ánimæ meæ.
℟. Quia non est invéntus qui me agnósceret, et fáceret bene.
℣. Animam meam diléctam trádidi in manus iniquórum, et facta est mihi hæréditas mea sicut leo in silva: dedit contra me voces adversárius, dicens: Congregámini, et properáte ad devorándum illum: posuérunt me in desérto solitúdinis, et luxit super me omnis terra:
℟. Quia non est invéntus qui me agnósceret, et fáceret bene.
Nocturnus III.
Ab insurgéntibus in me * líbera me Dómine, quia occupavérunt ánimam meam.
Psalmus 58.
Eripe me de inimícis meis Deus meus: * et ab insurgéntibus in me líbera me.
2 Eripe me de operántibus iniquitátem: * et de viris sánguinum salva me.
3 Quia ecce cepérunt ánimam meam: * irruérunt in me fortes.
4 Neque iníquitas mea, neque peccátum meum Dómine: * sine iniquitáte cucúrri, et diréxi.
5 Exsúrge in occúrsum meum, et vide: * et tu Dómine Deus virtútum, Deus Israël,
6 Inténde ad visitándas omnes Gentes: * non misereáris ómnibus, qui operántur iniquitátem.
7 Converténtur ad vésperam: et famem patiéntur ut canes, * et circuíbunt civitátem.
8 Ecce loquéntur in ore suo, et gládius in lábiis eórum: * quóniam quis audívit?
9 Et tu Dómine deridébis eos: * ad níhilum dedúces omnes Gentes.
10 Fortitúdinem meam ad te custódiam, quia Deus suscéptor meus es: * Deus meus, misericórdia ejus prævéniet me.
11 Deus osténdet mihi super inimícos meos, ne occídas eos: * nequándo obliviscántur pópuli mei.
12 Dispérge illos in virtúte tua: * et depóne eos protéctor meus Dómine:
13 Delíctum oris eórum, sermónem labiórum ipsórum: * et comprehendántur in supérbia sua.
14 Et de exsecratióne et mendácio annuntiabúntur in consummatióne: * in ira consummatiónis, et non erunt.
15 Et scient quia Deus dominábitur Jacob: * et fínium terræ.
16 Converténtur ad vésperam et famem patiéntur ut canes: * et circuíbunt civitátem.
17 Ipsi dispergéntur ad manducándum: * si vero non fúerint saturáti et murmurábunt.
18 Ego autem cantábo fortitúdinem tuam: * et exsultábo mane misericórdiam tuam.
19 Quia factus es suscéptor meus, * et refúgium meum, in die tribulatiónis meæ.
20 Adjútor meus tibi psallam, quia Deus suscéptor meus es: * Deus meus misericórdia mea.
Ab insurgéntibus in me líbera me Dómine, quia occupavérunt ánimam meam.
Longe fecísti * notos meos a me: tráditus sum, et non egrediébar.
Psalmus 87.
Dómine Deus salútis meæ: * in die clamávi, et nocte coram te.
2 Intret in conspéctu tuo orátio mea: * inclína aurem tuam ad precem meam:
3 Quia repléta est malis ánima mea: * et vita mea inférno appropinquávit.
4 Æstimátus sum cum descendéntibus in lacum: * factus sum sicut homo sine adjutório, inter mórtuos liber.
5 Sicut vulneráti dormiéntes in sepúlchris, quorum non es memor ámplius: * et ipsi de manu tua repúlsi sunt.
6 Posuérunt me in lacu inferióri: * in tenebrósis, et in umbra mortis.
7 Super me confirmátus est furor tuus: * et omnes fluctus tuos induxísti super me.
8 Longe fecísti notos meos a me: * posuérunt me abominatiónem sibi.
9 Tráditus sum, et non egrediébar: * óculi mei languérunt præ inópia.
10 Clamávi ad te Dómine tota die: * expándi ad te manus meas.
11 Numquid mórtuis fácies mirabília: * aut médici suscitábunt, et confitebúntur tibi?
12 Numquid narrábit áliquis in sepúlchro misericórdiam tuam, * et veritátem tuam in perditióne?
13 Numquid cognoscéntur in ténebris mirabília tua: * et justítia tua in terra obliviónis?
14 Et ego ad te Dómine clamávi: * et mane orátio mea prævéniet te.
15 Ut quid Dómine repéllis oratiónem meam: * avértis fáciem tuam a me?
16 Pauper sum ego, et in labóribus a juventúte mea: * exaltátus autem, humiliátus sum et conturbátus.
17 In me transiérunt iræ tuæ: * et terróres tui conturbavérunt me.
18 Circumdedérunt me sicut aqua tota die: * circumdedérunt me simul.
19 Elongásti a me amícum et próximum: * et notos meos a miséria.
Longe fecísti notos meos a me: tráditus sum, et non egrediébar.
Captábunt * in ánimam justi, et sánguinem innocéntem condemnábunt.
Psalmus 93.
Deus ultiónum Dóminus: * Deus ultiónum líbere egit.
2 Exaltáre qui júdicas terram: * redde retributiónem supérbis.
3 Usquequo peccatóres Dómine, * úsquequo peccatóres gloriabúntur:
4 Effabúntur, et loquéntur iniquitátem: * loquéntur omnes, qui operántur injustítiam?
5 Pópulum tuum Dómine humiliavérunt: * et hæreditátem tuam vexavérunt.
6 Víduam, et ádvenam interfecérunt: * et pupíllos occidérunt.
7 Et dixérunt: Non vidébit Dóminus, * nec intélliget Deus Jacob.
8 Intellígite insipiéntes in pópulo: * et stulti aliquándo sápite.
9 Qui plantávit aurem, non aúdiet? * aut qui finxit óculum, non consíderat?
10 Qui córripit Gentes, non árguet: * qui docet hóminem sciéntiam?
11 Dóminus scit cogitatiónes hóminum, * quóniam vanæ sunt.
12 Beátus homo, quem tu erudíeris Dómine: * et de lege tua docúeris eum,
13 Ut mítiges ei a diébus malis: * donec fodiátur peccatóri fóvea.
14 Quia non repéllet Dóminus plebem suam: * et hæreditátem suam non derelínquet.
15 Quoadúsque justítia convertátur in judícium: * et qui juxta illam omnes qui recto sunt corde.
16 Quis consúrget mihi advérsus malignántes? * aut quis stabit mecum advérsus operántes iniquitátem?
17 Nisi quia Dóminus adjúvit me: * paulo minus habitásset in inférno ánima mea.
18 Si dicébam: Motus est pes meus: * misericórdia tua Dómine adjuvábat me.
19 Secúndum multitúdinem dolórum meórum in corde meo: * consolatiónes tuæ lætificavérunt ánimam meam.
20 Numquid adhǽret tibi sedes iniquitátis: * qui fingis labórem in præcépto?
21 Captábunt in ánimam justi: * et sánguinem innocéntem condemnábunt.
22 Et factus est mihi Dóminus in refúgium: * et Deus meus in adjutórium spei meæ.
23 Et reddet illis iniquitátem ipsórum: et in malítia eórum dispérdet eos: * dispérdet illos Dóminus Deus noster.
Captábunt in ánimam justi, et sánguinem innocéntem condemnábunt.
Versiculus.
℣. Locúti sunt advérsum me lingua dolósa.
℟. Et sermónibus ódii circumdedérunt me, et expugnavérunt me gratis.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Lectio VII.
De Epístola beáti Pauli Apóstoli ad Hebrǽos.
Hebr. 4. c. et 5.
Festinémus íngredi in illam réquiem: ut ne in idípsum quis íncidat incredulitátis exémplum. Vivus est enim sermo Dei, et éfficax, et penetrabílior omni gládio ancípiti: et pertíngens usque ad divisiónem ánimæ ac spíritus, compágum quoque ac medullárum, et discrétor cogitatiónum et intentiónum cordis. Et non est ulla creatúra invisíbilis in conspéctu ejus: ómnia autem nuda et apérta sunt óculis ejus, ad quem nobis sermo. Habéntes ergo Pontíficem magnum, qui penetrávit cœlos, Jesum Fílium Dei: teneámus confessiónem. Non enim habémus Pontíficem, qui non possit cómpati infirmitátibus nostris: tentátum autem per ómnia pro similitúdine absque peccáto.
Responsorium VII.
℟. Tradidérunt me in manus impiórum, et inter iníquos projecérunt me, et non pepercérunt ánimæ meæ: congregáti sunt advérsum me fortes: * Et sicut gigántes stetérunt contra me.
℣. Aliéni insurrexérunt advérsum me, et fortes quæsiérunt ánimam meam.
℟. Et sicut gigántes stetérunt contra me.
Lectio VIII.
Adeámus ergo cum fidúcia ad thronum grátiæ: ut misericórdiam consequámur, et grátiam inveniámus in auxílio opportúno. Omnis namque Póntifex ex homínibus assúmptus, pro homínibus constitúitur in iis quæ sunt ad Deum, ut ófferat dona, et sacrifícia pro peccátis: qui condolére possit iis, qui ignórant, et errant: quóniam et ipse circúmdatus est infirmitáte: et proptérea debet, quemádmodum pro pópulo, ita étiam et pro semetípso offérre pro peccátis.
Responsorium VIII.
℟. Jesum trádidit ímpius summis princípibus sacerdótum, et senióribus pópuli: * Petrus autem sequebátur eum a longe, ut vidéret finem.
℣. Adduxérunt autem eum ad Cáipham príncipem sacerdótum, ubi scribæ et pharisǽi convénerant.
℟. Petrus autem sequebátur eum a longe, ut vidéret finem.
Lectio IX.
Nec quisquam sumit sibi honórem, sed qui vocátur a Deo, tamquam Aaron. Sic et Christus non semetípsum clarificávit ut Póntifex fíeret: sed qui locútus est ad eum: Fílius meus es tu, ego hódie génui te. Quemádmodum et in álio loco dicit: Tu es sacérdos in ætérnum, secúndum órdinem Melchísedech. Qui in diébus carnis suæ preces, supplicationésque ad eum, qui possit illum salvum fácere a morte cum clamóre válido, et lácrimis ófferens, exaudítus est pro sua reveréntia: Et quidem cum esset Fílius Dei, dídicit ex iis, quæ passus est, obediéntiam: et consummátus, factus est ómnibus obtemperántibus sibi causa salútis ætérnæ, appellátus a Deo Póntifex juxta órdinem Melchísedech.
Responsorium IX.
℟. Caligavérunt óculi mei a fletu meo: quia elongátus est a me, qui consolabátur me. Vidéte omnes pópuli, * Si est dolor símilis sicut dolor meus.
℣. O vos omnes qui transítis per viam, atténdite et vidéte.
℟. Si est dolor símilis sicut dolor meus.
℣. Caligavérunt óculi mei a fletu meo: quia elongátus est a me, qui consolabátur me. Vidéte omnes pópuli,
℟. Si est dolor símilis sicut dolor meus.
Ad Laudes.
Psalmi.
Próprio * Fílio suo non pepércit Deus, sed pro nobis ómnibus trádidit illum.
Psalmus 50.
Miserére mei Deus, * secúndum magnam misericórdiam tuam.
2 Et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, * dele iniquitátem meam.
3 Amplius lava me ab iniquitáte mea: * et a peccáto meo munda me.
4 Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: * et peccátum meum contra me est semper.
5 Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: * ut justificéris in sermónibus tuis, et vincas cum judicáris.
6 Ecce enim in iniquitátibus concéptus sum: * et in peccátis concépit me mater mea.
7 Ecce enim veritátem dilexísti: * incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi.
8 Aspérges me hyssópo, et mundábor: * lavábis me, et super nivem dealbábor.
9 Audítui meo dabis gaúdium et lætítiam: * et exsultábunt ossa humiliáta.
10 Avérte fáciem tuam a peccátis meis: * et omnes iniquitátes meas dele.
11 Cor mundum crea in me Deus: * et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis.
12 Ne projícias me a fácie tua: * et Spíritum sanctum tuum ne aúferas a me.
13 Redde mihi lætítiam salutáris tui: * et spíritu principáli confírma me.
14 Docébo iníquos vias tuas: * et ímpii ad te converténtur.
15 Líbera me de sanguínibus Deus, Deus salútis meæ: * et exsultábit lingua mea justítiam tuam.
16 Dómine, lábia mea apéries: * et os meum annuntiábit laudem tuam.
17 Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: * holocaústis non delectáberis.
18 Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: * cor contrítum, et humiliátum Deus non despícies.
19 Benígne fac Dómine in bona voluntáte tua Sion: * ut ædificéntur muri Jerúsalem.
20 Tunc acceptábis sacrifícium justítiæ, oblatiónes, et holocaústa: * tunc impónent super altáre tuum vítulos.
Erbarme Dich meiner, o Gott, * nach Deiner großen Barmherzigkeit!
2 Und nach der Menge Deiner Erbarmnisse * tilge meine Missetat!
3 Gänzlich wasche mich von meiner Ungerechtigkeit, * und von meiner Sünde reinige mich!
4 Denn meine Missetat erkenne ich, * und meine Sünde ist vor mir allezeit!
5 Dir allein habe ich gesündigt und Böses vor Dir getan, * auf dass Du gerecht befunden werdest in Deinen Worten und den Sieg erhältst, wenn man über Dich urteilt.
6 Siehe, denn in Ungerechtigkeit bin ich empfangen, * und in Sünden hat mich empfangen meine Mutter.
7 Siehe, denn die Wahrheit hast Du geliebt, * die heimlichen und verborgenen Dinge Deiner Weisheit mir geoffenbart.
8 Besprenge mich mit Hyssop, so werde ich gereinigt; * wasche mich, so werde ich weißer als der Schnee.
9 Meinem Gehör gib Freude und Wonne, * so werden frohlocken die gedemütigten Gebeine.
10 Wende ab Dein Angesicht von meinen Sünden * und alle meine Missetaten tilge!
11 Ein reines Herz erschaff in mir, o Gott, * und den rechten Geist erneuere in meinem Innern!
12 Verwirf mich nicht von Deinem Angesichte * und Deinen heiligen Geist nimm nicht von mir!
13 Gib mir wieder die Freude Deines Heiles * und mit dem fürstlichen Geiste befestige mich!
14 Ich will lehren die Ungerechten Deine Wege, * und die Gottlosen werden sich zu Dir bekehren.
15 Erlöse mich von den Blutschulden, o Gott, Gott meines Heils, * so wird mit Freuden meine Zunge Deine Gerechtigkeit preisen.
16 Herr, öffne meine Lippen, * und mein Mund wird Dein Lob verkünden.
17 Denn wenn Du Opfer gewollt hättest, hätte ich sie freilich gegeben; * an Brandopfern wirst Du kein Gefallen haben.
18 Ein Opfer vor Gott ist ein betrübter Geist; * ein zerknirschtes und gedemütigtes Herz wirst Du, o Gott, nicht verachten.
19 Tue, Herr, Gnade nach Deinem guten Willen an Sion, * damit die Mauern Jerusalems erbauet werden.
20 Dann wirst Du annehmen das Opfer der Gerechtigkeit, Gaben und Brandopfer; * dann wird man Kälber auf Deinen Altar legen.
Próprio Fílio suo non pepércit Deus, sed pro nobis ómnibus trádidit illum.
Anxiátus est super me * spíritus meus, in me turbátum est cor meum.
Psalmus 142.
Dómine exaúdi oratiónem meam: aúribus pércipe obsecratiónem meam in veritáte tua: * exaúdi me in tua justítia.
2 Et non intres in judícium cum servo tuo: * quia non justificábitur in conspéctu tuo omnis vivens.
3 Quia persecútus est inimícus ánimam meam: * humiliávit in terra vitam meam.
4 Collocávit me in obscúris sicut mórtuos sǽculi: * et anxiátus est super me spíritus meus, in me turbátum est cor meum.
5 Memor fui diérum antiquórum, meditátus sum in ómnibus opéribus tuis: * in factis mánuum tuárum meditábar.
6 Expándi manus meas ad te: * ánima mea sicut terra sine aqua tibi.
7 Velóciter exaúdi me Dómine: * defécit spíritus meus.
8 Non avértas fáciem tuam a me: * et símilis ero descendéntibus in lacum.
9 Audítam fac mihi mane misericórdiam tuam: * quia in te sperávi.
10 Notam fac mihi viam, in qua ámbulem: * quia ad te levávi ánimam meam.
11 Eripe me de inimícis meis Dómine, ad te confúgi: * doce me fácere voluntátem tuam, quia Deus meus es tu.
12 Spíritus tuus bonus dedúcet me in terram rectam: * propter nomen tuum Dómine vivificábis me, in æquitáte tua.
13 Edúces de tribulatióne ánimam meam: * et in misericórdia tua dispérdes inimícos meos.
14 Et perdes omnes, qui tríbulant ánimam meam: * quóniam ego servus tuus sum.
Herr, erhöre mein Gebet, nimm zu Ohren mein Flehen nach Deiner Wahrheit; * erhöre mich nach Deiner Gerechtigkeit!
2 Und gehe nicht ins Gericht mit Deinem Knechte; * denn vor Deinem Angesichte ist kein Lebender gerecht.
3 Denn der Feind verfolgt meine Seele, * erniedrigt zur Erde mein Leben;
4 Er versetzt mich ins Finstere wie die Toten der Vorzeit; * und mein Geist ist in mir geängstigt, mein Herz in mir verstöret.
5 Ich gedenke der alten Zeiten; ich betrachte alle Deine Werke; * die Werke Deiner Hände betrachte ich.
6 Ich breite meine Hände aus zu Dir; * meine Seele, wie Land ohne Wasser, dürstet nach Dir.
7 Geschwind erhöre mich, Herr, * mein Geist verschmachtet!
8 Wende Dein Angesicht nicht ab von mir, * dass ich nicht gleich werde denen, die in die Grube fahren.
9 Lass mich frühe Deine Barmherzigkeit hören; * denn auf Dich hoffe ich.
10 Tue mir kund den Weg, auf dem ich wandeln soll; * denn zu Dir erhebe ich meine Seele.
11 Errette mich von meinen Feinden, Herr, zu Dir bin ich geflohen! * Lehre mich tun nach Deinem Willen, denn mein Gott bist Du!
12 Dein guter Geist führe mich auf rechter Bahn. * Um Deines Namens willen, Herr, belebe mich nach Deiner Gerechtigkeit.
13 Führe aus der Trübsal meine Seele * und nach Deiner Barmherzigkeit zerstreue meine Feinde!
14 Und vertilge alle, die meine Seele quälen; * denn ich bin Dein Knecht!
Anxiátus est super me spíritus meus, in me turbátum est cor meum.
Ait latro ad latrónem: * Nos quidem digna factis recípimus, hic autem quid fecit? Meménto mei Dómine, dum véneris in regnum tuum.
Psalmus 62.
Deus Deus meus * ad te de luce vígilo.
2 Sitívit in te ánima mea, * quam multiplíciter tibi caro mea.
3 In terra desérta, et ínvia, et inaquósa: * sic in sancto appárui tibi, ut vidérem virtútem tuam, et glóriam tuam.
4 Quóniam mélior est misericórdia tua super vitas: * lábia mea laudábunt te.
5 Sic benedícam te in vita mea: * et in nómine tuo levábo manus meas.
6 Sicut ádipe et pinguédine repleátur ánima mea: * et lábiis exsultatiónis laudábit os meum.
7 Si memor fui tui super stratum meum, in matutínis meditábor in te: * quia fuísti adjútor meus.
8 Et in velaménto alárum tuárum exsultábo, adhǽsit ánima mea post te: * me suscépit déxtera tua.
9 Ipsi vero in vanum quæsiérunt ánimam meam, introíbunt in inferióra terræ: * tradéntur in manus gládii, partes vúlpium erunt.
10 Rex vero lætábitur in Deo, laudabúntur omnes qui jurant in eo: * quia obstrúctum est os loquéntium iníqua.
Psalmus 66.
1 Deus misereátur nostri, et benedícat nobis: * illúminet vultum suum super nos, et misereátur nostri.
2 Ut cognoscámus in terra viam tuam: * in ómnibus Géntibus salutáre tuum.
3 Confiteántur tibi pópuli Deus: * confiteántur tibi pópuli omnes.
4 Læténtur et exsúltent Gentes: * quóniam júdicas pópulos in æquitáte, et Gentes in terra dírigis.
5 Confiteántur tibi pópuli Deus, confiteántur tibi pópuli omnes: * terra dedit fructum suum.
6 Benedícat nos Deus, Deus noster, benedícat nos Deus: * et métuant eum omnes fines terræ.
O Gott, mein Gott, * frühe wache ich zu Dir.
2 Meine Seele dürstet nach Dir, * gar sehr nach Dir mein Fleisch.
3 Im wüsten, weglosen und wasserlosen Lande, * so erscheine ich vor Dir, wie im Heiligtume, Deine Kraft und Deine Herrlichkeit zu schauen.
4 Denn besser ist Deine Barmherzigkeit als Leben; * meine Lippen wollen Dich loben.
5 Dann will ich Dich preisen in meinem Leben * und in Deinem Namen aufheben meine Hände.
6 Wie von Mark und Fett sättige meine Seele, * dass mit jubelnden Lippen Dich lobe mein Mund!
7 Gedenke ich Deiner auf meinem Lager, am Morgen sinne ich über Dich; * denn Du bist mein Helfer.
8 Und im Schatten Deiner Flügel will ich jubeln; es hanget meine Seele an Dir; * mich nahm auf Deine Rechte.
9 Sie aber suchen vergebens meine Seele, fahren hinunter in die Tiefen der Erde, * werden hingegeben dem Schwerte, eine Beute der Füchse.
10 Aber der König wird sich freuen in Gott; gepriesen ein jeglicher der bei ihm schwört. * Denn verstopfet wird deren Mund, die Böses reden.
1 Gott erbarme sich unser und segne uns; * Er lasse leuchten Sein Angesicht über uns und erbarme sich unser!
2 Damit wir auf Erden Deinen Weg erkennen,* unter allen Völkern Dein Heil.
3 Es sollen Dich preisen die Völker, o Gott, * Dich preisen alle Völker!
4 Es sollen sich freuen und jubeln die Völker; * denn Du richtest die Völker in Gerechtigkeit und lenkest die Heiden auf Erden.
5 Es sollen Dich preisen die Völker, o Gott, Dich preisen alle Völker! Die Erde wird geben ihre Frucht.
6 Es segne uns Gott, unser Gott, es segne uns Gott, * und es sollen Ihn fürchten alle Enden der Erde!
Ait latro ad latrónem: Nos quidem digna factis recípimus, hic autem quid fecit? Meménto mei Dómine, dum véneris in regnum tuum.
Cum conturbáta fúerit * ánima mea Dómine, misericórdiæ memor eris.
Canticum Habacuc.
Dómine audívi auditiónem tuam, * et tímui.
2 Dómine opus tuum, * in médio annórum vivífica illud:
3 In médio annórum notum fácies: * cum irátus fúeris, misericórdiæ recordáberis.
4 Deus ab Austro véniet, * et sanctus de monte Pharan:
5 Opéruit cœlos glória ejus: * et laudis ejus plena est terra.
6 Splendor ejus ut lux erit: * córnua in mánibus ejus:
7 Ibi abscóndita est fortitúdo ejus: * ante fáciem ejus ibit mors.
8 Et egrediétur diábolus ante pedes ejus. * Stetit, et mensus est terram.
9 Aspéxit, et dissólvit Gentes: * et contríti sunt montes sǽculi.
10 Incurváti sunt colles mundi, * ab itinéribus æternitátis ejus.
11 Pro iniquitáte vidi tentória Æthiópiæ, * turbabúntur pelles terræ Mádian.
12 Numquid in flumínibus irátus es Dómine? * aut in flumínibus furor tuus? vel in mari indignátio tua?
13 Qui ascéndes super equos tuos: * et quadrígæ tuæ salvátio.
14 Súscitans suscitábis arcum tuum: * juraménta tríbubus quæ locútus es.
15 Flúvios scindes terræ: vidérunt te, et doluérunt montes: * gurges aquárum tránsiit.
16 Dedit abýssus vocem suam: * altitúdo manus suas levávit.
17 Sol, et luna stetérunt in habitáculo suo, * in luce sagittárum tuárum, ibunt in splendóre fulgurántis hastæ tuæ.
18 In frémitu conculcábis terram: * et in furóre obstupefácies Gentes.
19 Egréssus es in salútem pópuli tui: * in salútem cum Christo tuo.
20 Percussísti caput de domo ímpii: * denudásti fundaméntum ejus usque ad collum.
21 Maledixísti sceptris ejus, cápiti bellatórum ejus, * veniéntibus ut turbo ad dispergéndum me.
22 Exsultátio eórum * sicut ejus, qui dévorat paúperem in abscóndito.
23 Viam fecísti in mari equis tuis, * in luto aquárum multárum.
24 Audívi, et conturbátus est venter meus: * a voce contremuérunt lábia mea.
25 Ingrediátur putrédo in óssibus meis, * et subter me scáteat.
26 Ut requiéscam in die tribulatiónis: * ut ascéndam ad pópulum accínctum nostrum.
27 Ficus enim non florébit: * et non erit germen in víneis.
28 Mentiétur opus olívæ: * et arva non áfferent cibum.
29 Abscindétur de ovíli pecus: * et non erit arméntum in præsépibus.
30 Ego autem in Dómino gaudébo: * et exsultábo in Deo Jesu meo.
31 Deus Dóminus fortitúdo mea: * et ponet pedes meos quasi cervórum.
32 Et super excélsa mea dedúcet me victor * in psalmis canéntem.
Herr, ich habe Deine Kunde vernommen, * und mich gefürchtet.
2 Herr, Dein Werk, * belebe im Mitte der Jahre.
3 Im Mitte der Jahre tue es kund, * wenn Du zürnest, gedenke Barmherzigkeit.
4 Gott wird vom Mittag kommen, * und der Heilige vom Berge Pharan.
5 Er bedeckte die Himmel mit Seiner Herrlichkeit, * und Seines Lobes ist die Erde voll.
6 Sein Glanz ist wie das Licht, * die Hörner sind in Seinen Händen.
7 Dort verborgen ist Seine Stärke; * vor Seinem Angesichte her gehet der Tod.
8 Und ausziehen wird der Teufel vor Seinen Füßen. * Er stund, und maß die Erde.
9 Er sah, und zerstreute die Völker: * und zerborstet wurden die ewigen Berge.
10 Gebückt waren die Hügel der Welt, * bei Seinem ewigen Gange.
11 Unter Unheil sah ich die Zelte Äthiopiens, * beben werden die Zelte des Landes Madians.
12 Bist Du denn wider die Ströme zornig, o Herr, * oder gilt den Flüssen Deinen Zorn, oder dem Meere Deine Ungnade?
13 Der Du steigen wirst auf Deine Rosse, * und Deine Wagen sind Heil.
14 Du spannest kräftig Deinen Bogen, * nach den Schwüren, die Du den Stämmen versprochen hast.
15 Die Ströme der Erde spaltest Du; Dich sahen die Berge, und bebten, * Wasserflut schwillt über.
16 Die Tiefe gab ihre Stimme her, * die Höhe erhob ihre Hände.
17 Sonne und Mond bleiben in ihrer Wohnung; * im Lichte Deiner Pfeile schwinden sie, im Glanze Deines blitzenden Speeres.
18 Im Grimme wirst Du zertreten die Erde, * und im Zorne erstarren die Völker.
19 Ausgezogen bist Du zum Heile Deines Volkes, * zum Heile mit Deinem Gesalbten.
20 Zerschlagen hast Du das Haupt vom Hause des Gottlosen, * entblößt sein Fundament bis zum Hals.
21 Verflucht hast Du seinem Zepter, dem Haupte seiner Krieger, * die heranschreiten wie ein Sturmwind, mich zu zerstreuen.
22 Ihr Jubel * ist wie dessen, der verschlingt den Armen im Verborgenen.
23 Geschaffen hast Du einen Weg im Meere Deinen Rossen, * im Schlamme großer Wasser.
24 Ich hörte es, und es erbebte mein Inneres, * vor der Stimme zitterten meine Lippen.
25 Fäulnis dringe in mein Gebein, * und wimmele unter mir.
26 Damit ich ruhe am Tage der Trübsal, dass ich aufsteige zu unserem gerüsteten Volke.
27 Denn der Feigenbaum wird nicht blühen, * keine Frucht bringen die Reben.
28 Es trüget des Ölbaums Arbeit, * und die Felder geben keine Nahrung.
29 Entrissen vom Stalle sind die Schafe, * und kein Rind wird an der Krippe sein.
30 Doch ich will mich freuen in dem Herrn, * und frohlocken in Gott, meinem Heiland.
31 Gott, der Herr, ist meine Stärke; * Er gibt mir Füße gleich den Hirschen.
32 Und Er führet mich auf Höhen, der Sieger, * zum Psalmgesang.
Cum conturbáta fúerit ánima mea Dómine, misericórdiæ memor eris.
Meménto mei * Dómine, dum véneris in regnum tuum.
Psalmus 148.
Laudáte Dóminum de cœlis: * laudáte eum in excélsis.
2 Laudáte eum omnes Angeli ejus: * laudáte eum omnes virtútes ejus.
3 Laudáte eum sol et luna: * laudáte eum omnes stellæ, et lumen.
4 Laudáte eum cœli cœlórum: * et aquæ omnes, quæ super cœlos sunt, laudent nomen Dómini.
5 Quia ipse dixit, et facta sunt: * ipse mandávit, et creáta sunt.
6 Státuit ea in ætérnum, et in sǽculum sǽculi: * præcéptum pósuit, et non præteríbit.
7 Laudáte Dóminum de terra, * dracónes, et omnes abýssi.
8 Ignis, grando, nix, glácies, spíritus procellárum: * quæ fáciunt verbum ejus:
9 Montes, et omnes colles: * ligna fructífera, et omnes cedri.
10 Béstiæ, et univérsa pécora: * serpéntes, et vólucres pennátæ:
11 Reges terræ, et omnes pópuli: * príncipes, et omnes júdices terræ.
12 Júvenes, et vírgines: senes cum junióribus laudent nomen Dómini: * quia exaltátum est nomen ejus solíus.
13 Conféssio ejus super cœlum, et terram: * et exaltávit cornu pópuli sui.
14 Hymnus ómnibus sanctis ejus: * fíliis Israël, pópulo appropinquánti sibi.
Psalmus 149.
1 Cantáte Dómino cánticum novum: * laus ejus in ecclésia sanctórum.
2 Lætétur Israël in eo, qui fecit eum: * et fílii Sion exsúltent in rege suo.
3 Laudent nomen ejus in choro: * in týmpano, et psaltério psallant ei.
4 Quia beneplácitum est Dómino in pópulo suo: * et exaltábit mansuétos in salútem.
5 Exsultábunt sancti in glória: * lætabúntur in cubílibus suis.
6 Exaltatiónes Dei in gútture eórum: * et gládii ancípites in mánibus eórum:
7 Ad faciéndam vindíctam in natiónibus: * increpatiónes in pópulis.
8 Ad alligándos reges eórum in compédibus: * et nóbiles eórum in mánicis férreis.
9 Ut fáciant in eis judícium conscríptum: * glória hæc est ómnibus sanctis ejus.
Psalmus 150.
1 Laudáte Dóminum in sanctis ejus: * laudáte eum in firmaménto virtútis ejus.
2 Laudáte eum in virtútibus ejus: * laudáte eum secúndum multitúdinem magnitúdinis ejus.
3 Laudáte eum in sono tubæ: * laudáte eum in psaltério, et cíthara.
4 Laudáte eum in týmpano, et choro: * laudáte eum in chordis, et órgano.
5 Laudáte eum in cýmbalis benesonántibus: laudáte eum in cýmbalis jubilatiónis: * omnis spíritus laudet Dóminum.
Lobet den Herrn vom Himmel her; * lobet Ihn in den Höhen!
2 Lobet Ihn, alle seine Engel; * lobet Ihn, alle seine Heere!
3 Lobet Ihn, Sonne und Mond, * lobet Ihn, alle leuchtende Sterne!
4 Lobet Ihn, Himmel der Himmel, * und alle Wasser, die über dem Himmel sind, sie sollen loben den Namen des Herrn!
5 Denn Er sprach, und sie sind geworden;* Er befahl, und sie wurden geschaffen.
6 Er stellte sie fest auf immer und ewig; * ein Gebot hat Er gegeben, und es wird nicht vergehen.
7 Lobet den Herrn auf der Erde, * ihr Ungeheuer und alle Tiefen!
8 Feuer, Hagel, Schnee, Eis, Sturmwind, * die Sein Wort ausrichten!
9 Ihr Berge und alle Hügel, * ihr Fruchtbäume und alle Zedern!
10 Ihr wilden Tiere und alles Vieh, * ihr Schlangen und gefiederte Vögel!
11 Ihr Könige der Erde und alle Völker, * ihr Fürsten und alle Richter der Erde!
12 Jünglinge und Jungfrauen, jung und alt, lobet den Namen des Herrn, * denn erhaben ist Sein Name allein!
13 Sein Lob ist über Himmel und Erde, * und Er erhöhet das Horn Seines Volkes.
14 Lobpreis ziemt allen Seinen Heiligen, * den Söhnen Israels, dem Volke, das Ihm nahe ist.
1 Singet dem Herrn ein neues Lied; * sein Lob sei in der Gemeine der Heiligen!
2 Es freue sich Israel in seinem Schöpfer; * die Kinder Sions sollen frohlocken in ihrem Könige!
3 Sie sollen loben Seinen Namen in Chören, * mit Pauken und Harfen Ihm lobsingen!
4 Denn der Herr hat Wohlgefallen an Seinem Volke * und erhöhet die Sanftmütigen zum Heile.
5 Es frohlocken die Heiligen in der Herrlichkeit; * sie freuen sich auf ihren Lagern.
6 Lobpreisungen Gottes sind in ihrer Kehle, * und zweischneidige Schwerter in ihren Händen;
7 Um Rache zu üben unter den Völkern, * Strafe an den Nationen;
8 Um ihre Könige zu binden mit Ketten, * ihre Edeln im eisernen Banden;
9 Um ihnen zu tun nach dem geschriebenen Rechte. * Ruhm ist dies für alle Seine Heiligen!
1 Lobet den Herrn in Seinen Heiligtume; * lobet Ihn in der Feste Seiner Kraft!
2 Lobet Ihn in Seinen Kräften;* lobet Ihn nach Seiner vielfältigen Größe!
3 Lobet Ihn mit Posaunenschall, lobet Ihn mit Harfen und Zithern!
4 Lobet Ihn mit Pauken und Chören, * lobet ihn mit Saiten und Pfeifen!
5 Lobet Ihn mit wohllautenden Cymbeln * lobet ihn mit Freudencymbeln! Alles, was Odem hat, lobe den Herrn!
Meménto mei Dómine, dum véneris in regnum tuum.
Versiculus.
℣. Collocávit me in obscúris.
℟. Sicut mórtuos sǽculi.
Canticum Zachariæ.
Posuérunt * super caput ejus causam ipsíus scriptam: Jesus Nazarénus, Rex Judæórum.
Benedictus.
Benedíctus ✠ Dóminus Deus Israël, * quia visitávit, et fecit redemptiónem plebis suæ:
2 Et eréxit cornu salútis nobis: * in domo David púeri sui.
3 Sicut locútus est per os sanctórum, * qui a sǽculo sunt, prophetárum ejus:
4 Salútem ex inimícis nostris, * et de manu ómnium, qui odérunt nos:
5 Ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris: * et memorári testaménti sui sancti.
6 Jusjurándum, quod jurávit ad Abraham patrem nostrum, * datúrum se nobis:
7 Ut sine timóre, de manu inimicórum nostrórum liberáti, * serviámus illi.
8 In sanctitáte, et justítia coram ipso, * ómnibus diébus nostris.
9 Et tu puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: * præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias ejus:
10 Ad dandam sciéntiam salútis plebi ejus: * in remissiónem peccatórum eórum:
11 Per víscera misericórdiæ Dei nostri: * in quibus visitávit nos, óriens ex alto:
12 Illumináre his, qui in ténebris, et in umbra mortis sedent: * ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.
Gepriesen sei der Herr, Gott Israels, * denn Er hat heimgesucht Sein Volk, und Erlösung ihm bereitet.
2 Ein Horn des Heiles hat Er uns aufgerichtet * im Hause Davids, Seines Knechtes.
3 Wie Er es verheißen hat durch Seiner heiligen Propheten Mund, * die von Alters her gewesen:
4 Uns zu erlösen von unsern Feinden, * und aus der Hand aller, die uns hassen,
5 Barmherzigkeit zu üben an unsern Vätern * und zu gedenken Seines heiligen Bundes,
6 Des Eides, den Er unserm Vater Abraham geschworen hat, * uns zu verleihen,
7 Dass wir ohne Furcht, befreit aus unserer Feinde Hand, * Ihm dienen,
8 In Heiligkeit und Gerechtigkeit vor Ihm * alle unsere Tage.
9 Und du, Kind, wirst heißen ein Prophet des Höchsten; * denn du wirst einhergehen vor dem Antlitz des Herrn, Seine Wege zu bereiten
10 Um Sein Volk zur Erkenntnis des Heiles zu führen, * zur Vergebung ihrer Sünden,
11 Durch die innigste Barmherzigkeit unseres Gottes, * in welcher Er uns heimgesucht, der Aufgang aus der Höhe,
12 Um denen zu leuchten, die in Finsternis und Todesschatten sitzen, * und zu leiten unsere Schritte auf den Weg des Friedens.
Posuérunt super caput ejus causam ipsíus scriptam: Jesus Nazarénus, Rex Judæórum.
Preces.
Interim dum dicitur Canticum Benedíctus. exstinctis prius omnibus candelis in candelabro triangulari, præter unam, quæ posita est in summitate candelabri, exstinguuntur paulatim sex candelæ positæ a principio supra altare, ita ut in ultimo versu exstinguantur ultima candela: similiter exstinguuntur lampades et luminaria per ecclesiam. Cum repetitur Antiphona, accipitur suprema candela ex candelabro, et absconditur sub altari in cornu Epistolæ.
℣. Christus factus est pro nobis obédiens usque ad mortem, mortem autem crucis.
Cum incipitur ℣. Christus factus est. omnes genuflectunt.
Dicitur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Aliquantulum altius.
Psalmus 50.
Miserére mei Deus, * secúndum magnam misericórdiam tuam.
2 Et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum, * dele iniquitátem meam.
3 Amplius lava me ab iniquitáte mea: * et a peccáto meo munda me.
4 Quóniam iniquitátem meam ego cognósco: * et peccátum meum contra me est semper.
5 Tibi soli peccávi, et malum coram te feci: * ut justificéris in sermónibus tuis, et vincas cum judicáris.
6 Ecce enim in iniquitátibus concéptus sum: * et in peccátis concépit me mater mea.
7 Ecce enim veritátem dilexísti: * incérta et occúlta sapiéntiæ tuæ manifestásti mihi.
8 Aspérges me hyssópo, et mundábor: * lavábis me, et super nivem dealbábor.
9 Audítui meo dabis gaúdium et lætítiam: * et exsultábunt ossa humiliáta.
10 Avérte fáciem tuam a peccátis meis: * et omnes iniquitátes meas dele.
11 Cor mundum crea in me Deus: * et spíritum rectum ínnova in viscéribus meis.
12 Ne projícias me a fácie tua: * et Spíritum sanctum tuum ne aúferas a me.
13 Redde mihi lætítiam salutáris tui: * et spíritu principáli confírma me.
14 Docébo iníquos vias tuas: * et ímpii ad te converténtur.
15 Líbera me de sanguínibus Deus, Deus salútis meæ: * et exsultábit lingua mea justítiam tuam.
16 Dómine, lábia mea apéries: * et os meum annuntiábit laudem tuam.
17 Quóniam si voluísses sacrifícium, dedíssem útique: * holocaústis non delectáberis.
18 Sacrifícium Deo spíritus contribulátus: * cor contrítum, et humiliátum Deus non despícies.
19 Benígne fac Dómine in bona voluntáte tua Sion: * ut ædificéntur muri Jerúsalem.
20 Tunc acceptábis sacrifícium justítiæ, oblatiónes, et holocaústa: * tunc impónent super altáre tuum vítulos.
Erbarme Dich meiner, o Gott, * nach Deiner großen Barmherzigkeit!
2 Und nach der Menge Deiner Erbarmnisse * tilge meine Missetat!
3 Gänzlich wasche mich von meiner Ungerechtigkeit, * und von meiner Sünde reinige mich!
4 Denn meine Missetat erkenne ich, * und meine Sünde ist vor mir allezeit!
5 Dir allein habe ich gesündigt und Böses vor Dir getan, * auf dass Du gerecht befunden werdest in Deinen Worten und den Sieg erhältst, wenn man über Dich urteilt.
6 Siehe, denn in Ungerechtigkeit bin ich empfangen, * und in Sünden hat mich empfangen meine Mutter.
7 Siehe, denn die Wahrheit hast Du geliebt, * die heimlichen und verborgenen Dinge Deiner Weisheit mir geoffenbart.
8 Besprenge mich mit Hyssop, so werde ich gereinigt; * wasche mich, so werde ich weißer als der Schnee.
9 Meinem Gehör gib Freude und Wonne, * so werden frohlocken die gedemütigten Gebeine.
10 Wende ab Dein Angesicht von meinen Sünden * und alle meine Missetaten tilge!
11 Ein reines Herz erschaff in mir, o Gott, * und den rechten Geist erneuere in meinem Innern!
12 Verwirf mich nicht von Deinem Angesichte * und Deinen heiligen Geist nimm nicht von mir!
13 Gib mir wieder die Freude Deines Heiles * und mit dem fürstlichen Geiste befestige mich!
14 Ich will lehren die Ungerechten Deine Wege, * und die Gottlosen werden sich zu Dir bekehren.
15 Erlöse mich von den Blutschulden, o Gott, Gott meines Heils, * so wird mit Freuden meine Zunge Deine Gerechtigkeit preisen.
16 Herr, öffne meine Lippen, * und mein Mund wird Dein Lob verkünden.
17 Denn wenn Du Opfer gewollt hättest, hätte ich sie freilich gegeben; * an Brandopfern wirst Du kein Gefallen haben.
18 Ein Opfer vor Gott ist ein betrübter Geist; * ein zerknirschtes und gedemütigtes Herz wirst Du, o Gott, nicht verachten.
19 Tue, Herr, Gnade nach Deinem guten Willen an Sion, * damit die Mauern Jerusalems erbauet werden.
20 Dann wirst Du annehmen das Opfer der Gerechtigkeit, Gaben und Brandopfer; * dann wird man Kälber auf Deinen Altar legen.
Collecta.
Similiter voce.
Réspice, quǽsumus Dómine, super hanc famíliam tuam, pro qua Dóminus noster Jesus Christus non dubitávit mánibus tradi nocéntium, et crucis subíre torméntum:
Dicitur sub silentio.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus sancti Deus, * per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Der mit Dir lebt und herrscht in der Einheit des Heiligen Geistes, Gott von Ewigkeit zu Ewigkeit.
Finita Oratione, fit fragor et strepitus aliquantulum: mox profertur candela accensa de sub altari, et omnes surgunt, et cum silentio discedunt.
Sacrosánctæ et indivíduæ Trinitáti, crucifíxi Dómini nostri Jesu Christi humanitáti, beatíssimæ et gloriosíssimæ sempérque Vírginis Maríæ fœcúndæ integritáti, et ómnium Sanctórum universitáti sit sempitérna laus, honor, virtus et glória ab omni creatúra, nobísque remíssio ómnium peccatórum, per infiníta sǽcula sæculórum. Amen.
℣. Beáta víscera Maríæ Vírginis, quæ portavérunt ætérni Patris Fílium.
℟. Et beáta úbera, quæ lactavérunt Christum Dóminum.
Der hochheiligen und ungeteilten Dreifaltigkeit, der Menschheit unseres gekreuzigten Herrn Jesus Christus, der fruchtbaren Unversehrtheit der seligsten und glorwürdigsten, allzeit jungfräulichen Maria und allen Heiligen sei stets Lob, Ehre, Kraft und Ruhm von jeglichem Geschöpfe, uns aber Nachlass aller Sünden, von immerwährender Ewigkeit zu Ewigkeit. Amen.
Selig ist der Schoß der Jungfrau Maria, der getragen hat des ewigen Vaters Sohn.
Und selig die Brust, die genährt hat Christus den Herrn.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
