Dicuntur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.
Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.
℣. Dómine, †︎ lábia mea apéries.
℟. Et os meum annuntiábit laudem tuam.
℣. Herr, † öffne meine Lippen.
℟. Damit mein Mund Dein Lob verkünde.
Beátus vir, * qui in lege Dómini meditábitur: volúntas ejus pérmanet die ac nocte, et ómnia quæcúmque fáciet, semper et prosperabúntur.
Psalmus 1.
Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum, et in via peccatórum non stetit, * et in cáthedra pestiléntiæ non sedit:
2 Sed in lege Dómini volúntas ejus, * et in lege ejus meditábitur die ac nocte.
3 Et erit tamquam lignum, quod plantátum est secus decúrsus aquárum, * quod fructum suum dabit in témpore suo:
4 Et fólium ejus non défluet: * et ómnia quæcúmque fáciet, prosperabúntur.
5 Non sic ímpii, non sic: * sed tamquam pulvis, quem projícit ventus a fácie terræ.
6 Ideo non resúrgent ímpii in judício: * neque peccatóres in concílio justórum.
7 Quóniam novit Dóminus viam justórum: * et iter impiórum períbit.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Selig der Mann, der nach dem Rate der Gottlosen nicht geht, und auf dem Pfade der Sünder nicht steht, * und auf dem Stuhle der Pestilenz nicht sitzt.
2 Sondern im Gesetze des Herrn seine Lust hat, * und in seinem Gesetze betrachtet Tag und Nacht!
3 Und er wird sein wie ein Baum, der gepflanzt ist an Wasserbächen, * der seine Frucht bringt zu seiner Zeit;
4 Und sein Laub wird nicht abfallen, * und alles, was er tut, wird gelingen.
5 Nicht so die Gottlosen, nicht so, * sondern wie Staub, den der Wind aufweht von der Erde.
6 Darum werden die Gottlosen nicht bestehen im Gerichte, * noch die Sünder in der Versammlung der Gerechten.
7 Denn der Herr kennt den Pfad der Gerechten, * und der Wandel der Gottlosen führt zum Verderben.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Beátus vir, qui in lege Dómini meditábitur: volúntas ejus pérmanet die ac nocte, et ómnia quæcúmque fáciet, semper et prosperabúntur.
Beátus iste sanctus, * qui confísus est in Dómino, prædicávit præcéptum Dómini, constítues est in monte sancto ejus.
Psalmus 2.
Quare fremuérunt Gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?
2 Astitérunt reges terræ, et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum, et advérsus Christum ejus.
3 Dirumpámus víncula eórum: * et projiciámus a nobis jugum ipsórum.
4 Qui hábitat in cœlis, irridébit eos: * et Dóminus subsannábit eos.
5 Tunc loquétur ad eos in ira sua, * et in furóre suo conturbábit eos.
6 Ego autem constitútus sum Rex ab eo super Sion montem sanctum ejus, * prǽdicans præcéptum ejus.
7 Dóminus dixit ad me: * Fílius meus es tu, ego hódie génui te.
8 Póstula a me, et dabo tibi Gentes hæreditátem tuam, * et possessiónem tuam términos terræ.
9 Reges eos in virga férrea, * et tamquam vas fíguli confrínges eos.
10 Et nunc reges intellígite: * erudímini qui judicátis terram.
11 Servíte Dómino in timóre: * et exsultáte ei cum tremóre.
12 Apprehéndite disciplínam, nequándo irascátur Dóminus, * et pereátis de via justa.
13 Cum exárserit in brevi ira ejus, * beáti omnes qui confídunt in eo.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Warum toben die Heiden * und sinnen die Völker auf Eitles?
2 Es stehen auf die Könige der Erde, und kommen zusammen die Fürsten * wider den Herrn und wider Seinen Gesalbten.
3 Lasset uns zerreißen ihre Bande * und von uns werfen ihr Joch!
4 Der im Himmel wohnet, lachet ihrer, * und der Herr spottet ihrer.
5 Dann redet Er zur Ihnen in Seinem Zorne * und verwirrt sie in Seinem Grimme.
6 Ich aber bin als König von Ihn über Sion gesetzt, Seinen heiligen Berg, * und verkündige Sein Gesetz.
7 Der Herr hat zu mir gesagt: * Du bist Mein Sohn! Heute habe Ich dich gezeuget!
8 Begehre von Mir, so will Ich dir geben die Heiden zu deinen Erbe * und zu deinem Eigentume die Enden der Erde.
9 Dir wirst sie beherrschen mit eisernem Zepter * und wie Töpfergefäß sie zertrümmern!
10 Und nun, ihr Könige, verstehet, * lasset euch weisen, die ihr Richter der Erde!
11 Dienet dem Herrn in Furcht * und frohlocket Ihm mit Zittern!
12 Ergreifet die Zucht, dass nicht etwa zürne der Herr, * und ihr zum Untergange gehet vom rechten Wege,
13 Wenn in Kürze Sein Zorn aufbrennt; * selig alle, die vertrauen auf Ihn!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Beátus iste sanctus, qui confísus est in Dómino, prædicávit præcéptum Dómini, constítues est in monte sancto ejus.
Tu es glória mea, * tu es suscéptor meus Dómine: tu exáltans caput meum, et exaudísti me de monte sancto tuo.
Psalmus 3.
Dómine quid multiplicáti sunt qui tríbulant me? * multi insúrgunt advérsum me.
2 Multi dicunt ánimæ meæ: * Non est salus ipsi in Deo ejus.
3 Tu autem Dómine suscéptor meus es, * glória mea, et exáltans caput meum.
4 Voce mea ad Dóminum clamávi: * et exaúdivit me de monte sancto suo.
5 Ego dormívi, et soporátus sum: * et exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.
6 Non timébo míllia pópuli circumdántis me: * exsúrge Dómine salvum me fac, Deus meus.
7 Quóniam tu percussísti omnes adversántes mihi sine causa: * dentes peccatórum contrivísti.
8 Dómini est salus: * et super pópulum tuum benedíctio tua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, wie haben sich gemehret, die mich bedrängen! * Viele stehen auf wider mich.
2 Viele sagen zu meiner Seele: * Für ihn ist kein Heil bei seinem Gott!
3 Du aber, Herr, bist mein Beschützer; * bist meine Ehre und erhebest mein Haupt.
4 Mit meiner Stimme habe ich zum Herrn gerufen, * und Er hat mich erhöret von Seinen heiligen Berge.
5 Ich legte mich nieder und schlief, * und stand wieder auf; denn der Herr beschützte mich.
6 Nicht fürchte ich Tausende des Volkes, das mich umgibt; * erhebe Dich, Herr, erlöse mich, mein Gott!
7 Denn Du hast alle geschlagen, die mir Feind waren ohne Ursache; * hast zermalmet die Zähne der Sünder.
8 Bei dem Herrn ist das Heil, * und über Dein Volk kommet Dein Segen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Tu es glória mea, tu es suscéptor meus Dómine: tu exáltans caput meum, et exaudísti me de monte sancto tuo.
Versiculus.
℣. Amávit eum Dóminus, et ornávit eum.
℟. Stolam glóriæ índuit eum.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
Exaúdi Dómine Jesu Christe preces servórum tuórum, † et miserére nobis, * qui cum Patre et Spíritu sancto vivis et regnas in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Erhöre, o Herr Jesus Christus, die Bitten Deiner Diener, † und erbarme Dich unser, * der Du mit dem Vater und dem Heiligen Geiste lebst und herrschst in alle Ewigkeit.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Benedictióne perpétua * benedícat nos Pater ætérnus.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Mit stetigem Segen * segne uns der ewige Vater.
Incipit liber quartus Regum.
IV. Reg. 1.
Prævaricátus est autem Moab in Israël, postquam mórtuus est Achab. Cecidítque Ochozías per cancéllos cœnáculi sui, quod habébat in Samaría, et ægrotávit: misítque núntios, dicens ad eos: Ite, consúlite Beélzebub deum Accaron, utrum vívere queam de infirmitáte mea hac. Angelus autem Dómini locútus est ad Elíam Thesbíten, dicens: Surge, et ascénde in occúrsum nuntiórum regis Samaríæ, et dices ad eos: Numquid non est Deus in Israël, ut eátis ad consuléndum Beélzebub deum Accaron? Quam ob rem hæc dicit Dóminus: De léctulo, super quem ascendísti non descéndes, sed morte moriéris.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium I.
Jube, domne, benedícere.
Unigénitus Dei Fílius * nos benedícere et adjuváre dignétur.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Der eingeborene Sohn Gottes * würdige sich, uns zu segnen und beizustehen.
Et ábiit Elías. Reversíque sunt núntii ad Ochozíam. Qui dixit eis: Quare revérsi estis? At illi respondérunt ei: Vir occúrrit nobis, et dixit ad nos: Ite, et revertímini ad regem qui misit vos, et dicétis ei: Hæc dicit Dóminus: Numquid, quia non erat Deus in Israël, mittis ut consulátur Beélzebub deus Accaron? Idcírco de léctulo, super quem ascendísti, non descéndes, sed morte moriéris.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium II.
Jube, domne, benedícere.
Spíritus sancti grátia * illúminet sensus et corda nostra.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Des Heiligen Geistes Gnade * erleuchte unsere Sinne und Herzen.
Qui dixit eis: Cujus figúræ et hábitus est vir ille, qui occúrrit vobis, et locútus est verba hæc? At illi dixérunt: Vir pilósus, et zona pellícea accínctus rénibus. Qui ait: Elías Thesbítes est. Misítque ad eum quinquagenárium príncipem, et quinquagínta qui erant sub eo. Qui ascéndit ad eum: sedentíque in vértice montis ait: Homo Dei, rex præcépit ut descéndas. Respondénsque Elías, dixit quinquagenário: Si homo Dei sum, descéndat ignis de cœlo, et dévoret te, et quinquagínta tuos. Descéndit ítaque ignis de cœlo, et devorávit eum, et quinquagínta qui erant cum eo.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium III.
Invocántem exaudívit * Dóminus sanctum suum, Dóminus exaudívit eum, et constítuit eum in pace.
Psalmus 4.
Cum invocárem exaudívit me Deus justítiæ meæ: * in tribulatióne dilatásti mihi.
2 Miserére mei, * et exaúdi oratiónem meam.
3 Fílii hóminum úsquequo gravi corde? * ut quid dilígitis vanitátem, et quǽritis mendácium?
4 Et scitóte quóniam mirificávit Dóminus sanctum suum: * Dóminus exaúdiet me cum clamávero ad eum.
5 Irascímini, et nolíte peccáre: † quæ dícitis in córdibus vestris, * in cubílibus vestris compungímini.
6 Sacrificáte sacrifícium justítiæ, † et speráte in Dómino. * Multi dicunt: Quis osténdit nobis bona?
7 Signátum est super nos lumen vultus tui Dómine: * dedísti lætítiam in corde meo.
8 A fructu fruménti, vini, et ólei sui * multiplicáti sunt.
9 In pace in idípsum * dórmiam, et requiéscam;
10 Quóniam tu Dómine singuláriter in spe * constituísti me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Da ich rief, erhörte mich der Gott meiner Gerechtigkeit; * in der Trübsal hast Du mir Raum gemacht.
2 Erbarme Dich meiner * und erhöre mein Gebet!
3 Ihr Menschenkinder! Wie lange noch ist schwer euer Herz? * Warum liebet ihr die Eitelkeit und suchet die Lüge?
4 Wisset doch, dass der Herr Wunder getan an Seinem Heiligen; * der Herr erhöret mich, wenn ich zu Ihm rufe.
5 Zürnet ihr, so sündiget nicht! * Was ihr sprechet in eurem Herzen, das bereuet auf euern Lagern!
6 Opfert ein Opfer der Gerechtigkeit und hoffet auf den Herrn. * Viele sagen: Wer wird uns Gutes sehen lassen?
7 Gezeichnet über uns ist das Licht Deines Angesichtes, Herr; * Du hast Freude in mein Herz gegeben.
8 Von der Frucht des Getreides, des Weines und Öles * sind sie reich geworden.
9 In Frieden darüber schlafe ich * und ruhe;
10 Denn Du, Herr, hast mich sonderlich festgestellt * in der Hoffnung.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Invocántem exaudívit Dóminus sanctum suum, Dóminus exaudívit eum, et constítuit eum in pace.
Læténtur omnes, * qui sperant in te Dómine: quóniam tu benedixísti justo, scuto bonæ voluntátis tuæ coronásti eum.
Psalmus 5.
Verba mea aúribus pércipe Dómine, * intéllige clamórem meum.
2 Inténde voci oratiónis meæ, * rex meus et Deus meus.
3 Quóniam ad te orábo: * Dómine mane exaúdies vocem meam.
4 Mane astábo tibi et vidébo: * quóniam non Deus volens iniquitátem tu es.
5 Neque habitábit juxta te malígnus: * neque permanébunt injústi ante óculos tuos.
6 Odísti omnes, qui operántur iniquitátem: * perdes omnes, qui loquúntur mendácium.
7 Virum sánguinum et dolósum abominábitur Dóminus: * ego autem in multitúdine misericórdiæ tuæ.
8 Introíbo in domum tuam: * adorábo ad templum sanctum tuum in timóre tuo.
9 Dómine deduc me in justítia tua: * propter inimícos meos dírige in conspéctu tuo viam meam.
10 Quóniam non est in ore eórum véritas: * cor eórum vanum est.
11 Sepúlchrum patens est guttur eórum, linguis suis dolóse agébant, * júdica illos Deus.
12 Décidant a cogitatiónibus suis, secúndum multitúdinem impietátum eórum expélle eos, * quóniam irritavérunt te Dómine.
13 Et læténtur omnes, qui sperant in te, * in ætérnum exsultábunt: et habitábis in eis.
14 Et gloriabúntur in te omnes, qui díligunt nomen tuum, * quóniam tu benedíces justo.
15 Dómine, ut scuto bonæ voluntátis tuæ * coronásti nos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Nimm, o Herr, zu Ohren meine Worte; * merke auf mein Geschrei!
2 Habe acht auf die Stimme meines Gebetes, * mein König und mein Gott!
3 Denn zu Dir will ich beten, * Herr, des Morgens wirst Du hören meine Stimme.
4 Des Morgens will ich vor Dir stehen und betrachten; * denn Du bist kein Gott, der Unrecht liebt,
5 Und der Böse weilet nicht bei Dir, * noch verbleiben die Ungerechten vor Deinen Augen.
6 Du hassest alle, die Böses tun, * verderbest alle, die Lüge reden.
7 Den Mann des Blutes und des Truges verabscheut der Herr; * ich aber in der Fülle Deiner Barmherzigkeit,
8 Ich will eingehen in Dein Haus, * will anbeten in Deiner Furcht, nach Deinen heiligen Tempel hin.
9 Herr, führe mich in Deiner Gerechtigkeit, * um meiner Feinde willen richte vor Deinen Augen meinen Weg!
10 Denn in ihrem Munde ist keine Wahrheit; * ihr Herz ist eitel.
11 Ein offenes Grab ist ihr Rachen; * mit ihren Zungen handeln sie betrüglich; richte sie, Gott!
12 Lass sie abfallen von ihren Anschlägen; nach der Menge ihrer Missetaten verstoße sie, * denn sie haben Dich gereizt, o Herr!
13 Und freuen werden sich alle, die auf Dich hoffen; * sie werden ewiglich frohlocken, und Du wirst in ihnen wohnen.
14 Und es werden sich rühmen in Dir alle, die Deinen Namen lieben; * Denn Du wirst segnen den Gerechten.
15 Herr, wie mit einem Schilde * hast Du mit Deinem guten Willen uns gekrönt.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Læténtur omnes, qui sperant in te Dómine: quóniam tu benedixísti justo, scuto bonæ voluntátis tuæ coronásti eum.
Dómine Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra! quia glória et honóre coronásti sanctum tuum, et constituísti eum super ópera mánuum tuárum.
Psalmus 8.
Dómine Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra!
2 Quóniam eleváta est magnificéntia tua, * super cœlos.
3 Ex ore infántium et lacténtium perfecísti laudem propter inimícos tuos, * ut déstruas inimícum et ultórem.
4 Quóniam vidébo cœlos tuos, ópera digitórum tuórum: * lunam et stellas, quæ tu fundásti.
5 Quid est homo, quod memor es ejus? * aut fílius hóminis, quóniam vísitas eum?
6 Minuísti eum paulo minus ab Angelis, glória et honóre coronásti eum: * et constituísti eum super ópera mánuum tuárum.
7 Omnia subjecísti sub pédibus ejus, * oves et boves univérsas: ínsuper et pécora campi.
8 Vólucres cœli, et pisces maris, * qui perámbulant sémitas maris.
9 Dómine Dóminus noster, * quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra!
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, unser Herr, * wie wunderbar ist Dein Name auf der ganzen Erde!
2 Denn Deine Herrlichkeit ist erhöhet * über die Himmel.
3 Aus dem Munde der Kinder und der Säuglinge hast Du vollkommenes Lob bereitet, um Deiner Feinde willen, * um den Feind und den Rachgierigen zu stürzen.
4 Denn schaue ich Deine Himmel an, das Werk Deiner Finger, * den Mond und die Sterne, die Du gegründet:
5 Was ist der Mensch, dass Du seiner gedenkest, * oder des Menschen Sohn, dass Du ihn heimsuchst?
6 Du hast ihn nur ein wenig unter die Engel erniedrigt, mit Herrlichkeit und Ehre ihn gekrönet, * und ihn gesetzet über die Werke Deiner Hände.
7 Alles hast Du seinen Füßen unterworfen, * Schafe und Rinder allzumal; dazu auch die Tiere des Feldes;
8 Die Vögel des Himmels und die Fische des Meeres, * welche die Wege des Meeres durchwandeln.
9 Herr, unser Herr, * wie wunderbar ist Dein Name auf der ganzen Erde!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Dómine Dóminus noster, quam admirábile est nomen tuum in univérsa terra! quia glória et honóre coronásti sanctum tuum, et constituísti eum super ópera mánuum tuárum.
Versiculus.
℣. Os justi meditábitur sapiéntiam.
℟. Et lingua ejus loquétur judícium.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
Ipsíus píetas et misericórdia nos ádjuvet, * qui cum Patre et Spíritu sancto vivit et regnat in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Die Güte und Barmherzigkeit dessen möge uns beistehen, * der mit dem Vater und dem Heiligen Geiste lebt und herrscht in alle Ewigkeit.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Deus Pater omnípotens * sit nobis propítius et clemens.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Gott der allmächtige Vater, * sei uns gnädig und gütig.
Camíllus Bucclánici, Theatínæ diœcésis óppido ex nóbili Lelliórum família natus est matre sexagenária, cui grávidæ visum est per quiétem, puérulum crucis signo in péctore munítum, et ágmini puerórum idem signum gestántium præeúntem, se peperísse, Adoléscens rem militárem secútus, sǽculi vítiis aliquámdiu indúlsit; donec vigésimum quintum agens ætátis annum, tanto supérnæ grátiæ lúmine, divinǽque offénsæ dolóre corréptus fuit, ut ubérrimo lacrimárum imbre íllico perfúsus, anteáctæ vitæ sordes indesinénter abstérgere, novúmque indúere hóminem fírmiter decréverit. Quare ipso, quo id cóntigit, Purificatiónis beatíssimæ Vírginis festo die, ad fratres Minóres, quos Capuccínos vocant, cónvolans, ut eórum número adscriberétur, summis précibus exorávit. Voti compos semel, atque íterum factus est; sed fœdo úlcere, quo aliquándo laboráverat, in ejus tíbia iteráto recrudescénte, divínæ providéntiæ majóra de eo disponéntis consílio humíliter se subjécit, suíque victor, illíus religiónis bis expetítum, et suscéptum hábitum bis dimísit.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium IV.
Jube, domne, benedícere.
Christus perpétuæ * det nobis gaúdia vitæ.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Christus verleihe * uns die Freuden des ewigen Lebens.
Romam proféctus, in nosocomíum, quod Insanabílium dícitur, recéptus est: cujus étiam administratiónem, ob perspéctas ejus virtútes sibi demandátam, summa integritáte, ac sollicitúdine vere patérna perégit. Omnium ægrórum servum se réputans, eórum stérnere léctulos, sordes térgere, ulcéribus medéri, agoníque extrémo piis précibus et cohortatiónibus opem ferre solémne hábuit; quibus in munéribus præclára prǽbuit admirábilis patiéntiæ, invíctæ fortitúdinis, et heróicæ caritátis exémpla. Verum cum animárum in extrémis periclitántium, quod únice intendébat, levámini subsídium litterárum plúrimum conférre intellígeret, trigínta duos annos natus in primis grammáticæ eleméntis tyrocínium inter púeros íterum subíre non erúbuit. Sacerdótio póstea rite initiátus, nonnúllis sibi adjúnctis sóciis, prima jecit congregatiónis Clericórum Regulárium infírmis ministrántium fundaménta, írrito conátu obniténte humáni géneris hoste; nam Camíllus cœlésti voce e Christi crucifíxi, manus étiam de ligno avúlsas admirándo prodígio protendéntis, simulácro emíssa mirabíliter confirmátus, órdinem suum a Sede Apostólica approbári obtínuit, sodálibus quarto obstríctis máxime árduo voto, infírmis, quos étiam pestis infécerit, ministrándi. Quod institútum, quam foret Deo accéptum, et animárum salúti profícuum, sanctus Philíppus Nérius, qui Camíllo a sacris confessiónibus erat, comprobávit, dum ejus alúmnis decedéntium agóni opem feréntibus Angelos suggeréntes verba sǽpius se vidísse testátus est.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium V.
Jube, domne, benedícere.
Ignem sui amóris * accéndat Deus in córdibus nostris.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Das Feuer Seiner Liebe * entzünde Gott in unseren Herzen.
Arctióribus hisce vínculis ægrotántium ministério mancipátus, mirum est qua alacritáte, nullis fractus labóribus, nullis detérritus vitæ perículis, diu noctúque ad suprémum usque spíritum, eórum cómmodis vigiláverit. Omnibus ómnia factus, vilíssima quæque offícia demissíssimo obséquio, flexísque plerúmque génibus, véluti Christum ipsum cérneret in infírmis, hílari promptóque ánimo arripiébat: utque ómnium indigéntiis præsto esset, generálem órdinis præfectúram, cœlíque delícias, quibus in contemplatióne defíxus affluébat, sponte dimísit. Patérnus vero illíus erga míseros amor tum máxime effúlsit, dum et Urbs contagióso morbo primum, deínde extréma annónæ laboráret inópia, et Nolæ in Campánia dira pestis grassarétur. Tanta dénique in Deum et próximum caritáte exársit, ut Angelus nuncupári, et Angelórum opem in vário itínerum discrímine experíri promererétur. Prophetíæ dono, et grátia sanitátum prǽditus, arcána quoque córdium inspéxit; ejúsque précibus nunc cibária multiplicáta sunt, nunc aqua in vinum convérsa. Tandem vigíliis, jejúniis, et assíduis attrítus labóribus, cum pelle tantum et óssibus constáre viderétur, quinque moléstis æque ac diútinis morbis, quos misericórdias Dómini appellábat, fórtiter tolerátis, sacraméntis munítus, Romæ inter suavíssima Jesu et Maríæ nómina, ad ea verba: Mitis atque festívus Christi Jesu tibi aspéctus appáreat: qua prædíxerat hora, obdormívit in Dómino, prídie Idus Júlii, anno salútis millésimo sexcentésimo décimo quarto, ætátis suæ sexagésimo quinto: quem plúribus illústrem miráculis Benedíctus decimusquártus solémni ritu sanctórum fastis adscrípsit.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VI.
Dómine, * iste sanctus habitábit in tabernáculo tuo, operátus est justítiam, requiéscet in monte sancto tuo.
Psalmus 14.
Dómine quis habitábit in tabernáculo tuo? * aut quis requiéscet in monte sancto tuo?
2 Qui ingréditur sine mácula, * et operátur justítiam:
3 Qui lóquitur veritátem in corde suo, * qui non egit dolum in lingua sua:
4 Nec fecit próximo suo malum, * et oppróbrium non accépit advérsus próximos suos.
5 Ad níhilum dedúctus est in conspéctu ejus malígnus: * timéntes autem Dóminum gloríficat:
6 Qui jurat próximo suo, et non décipit, * qui pecúniam suam non dedit ad usúram, et múnera super innocéntem non accépit.
7 Qui facit hæc, * non movébitur in ætérnum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, wer wird wohnen in Deinem Zelte? * Oder wer wird ruhen auf Deinem heiligen Berge?
2 Der einhergeht ohne Makel * und Gerechtigkeit übet;
3 Der Wahrheit spricht in seinem Herzen; * der nicht Trug übet mit seiner Zunge;
4 Der seinem Nächsten nichts Übels tut, * und Schmähung wider seinen Nächsten nicht annimmt;
5 In dessen Augen nichts gilt der Bösewicht, * der aber die, so den Herrn fürchten, verehrt;
6 Der seinem Nächsten schwört, und ihn nicht betrüget; * der sein Geld nicht gibt auf Wucher, und Geschenke nicht nimmt gegen den Unschuldigen.
7 Wer solches tut, * der wankt nicht in Ewigkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Dómine, iste sanctus habitábit in tabernáculo tuo, operátus est justítiam, requiéscet in monte sancto tuo.
Vitam pétiit * a te, et tribuísti ei Dómine: glóriam et magnum decórem imposuísti super eum: posuísti in cápite ejus corónam de lápide pretióso.
Psalmus 20.
Dómine in virtúte tua lætábitur rex: * et super salutáre tuum exsultábit veheménter.
2 Desidérium cordis ejus tribuísti ei: * et voluntáte labiórum ejus non fraudásti eum.
3 Quóniam prævenísti eum in benedictiónibus dulcédinis: * posuísti in cápite ejus corónam de lápide pretióso.
4 Vitam pétiit a te: * et tribuísti ei longitúdinem diérum in sǽculum, et in sǽculum sǽculi.
5 Magna est glória ejus in salutári tuo: * glóriam et magnum decórem impónes super eum.
6 Quóniam dabis eum in benedictiónem in sǽculum sǽculi: * lætificábis eum in gaúdio cum vultu tuo.
7 Quóniam rex sperat in Dómino: * et in misericórdia Altíssimi non commovébitur.
8 Inveniátur manus tua ómnibus inimícis tuis: * déxtera tua invéniat omnes, qui te odérunt.
9 Pones eos ut clíbanum ignis in témpore vultus tui: * Dóminus in ira sua conturbábit eos, et devorábit eos ignis.
10 Fructum eórum de terra perdes: * et semen eórum a fíliis hóminum.
11 Quóniam declinavérunt in te mala: * cogitavérunt consília, quæ non potuérunt stabilíre.
12 Quóniam pones eos dorsum: * in relíquiis tuis præparábis vultum eórum.
13 Exaltáre Dómine in virtúte tua: * cantábimus et psallémus virtútes tuas.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, in Deiner Kraft erfreuet sich der König, * und über Dein Heil frohlocket er gar sehr.
2 Den Wunsch seines Herzens gabst Du ihm, * und das Verlangen seiner Lippen entzogest Du ihm nicht.
3 Denn Du bist ihm zuvorgekommen mit Segnungen der Süßigkeit, * setztest auf sein Haupt eine Krone von Edelstein.
4 Leben hat er begehrt von Dir, * und Du gabst ihm Länge der Tage ewiglich, immer und ewig.
5 Groß ist seine Herrlichkeit in Deinem Heile; * Herrlichkeit und große Zierde legtest Du auf ihn.
6 Denn Du wirst ihn zum Segen setzen ewiglich, * ihn erfreuen mit Freuden durch Dein Angesicht.
7 Denn der König hoffet auf den Herrn, * und in der Barmherzigkeit des Allerhöchsten wanket er nicht.
8 Lass finden Deine Hand alle Deine Feinde; * Deine Rechte finde alle, die Dich hassen!
9 Du wirst sie machen wie einen Feuerofen zur Zeit Deines Erscheinens; * der Herr wird sie erschrecken in Seinem Zorne, und das Feuer sie fressen.
10 Ihre Frucht wirst Du von der Erde vertilgen * und ihren Samen aus den Menschenkindern.
11 Denn sie richteten Dir Unheil zu, * haben Anschläge ersonnen, die sie nicht ausführen konnten.
12 Du wirst sie in die Flucht schlagen,* in denen, die Du übrig lässest, ihr Antlitz erhalten.
13 Erhebe Dich, Herr, in Deiner Kraft * so wollen wir singen, lobsingen Deiner Kraft!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Vitam pétiit a te, et tribuísti ei Dómine: glóriam et magnum decórem imposuísti super eum: posuísti in cápite ejus corónam de lápide pretióso.
Hic accípiet * benedictiónem a Dómino, et misericórdiam a Deo salutári suo: quia hæc est generátio quæréntium Dóminum.
Psalmus 23.
Dómini est terra, et plenitúdo ejus: * orbis terrárum, et univérsi qui hábitant in eo.
2 Quia ipse super mária fundávit eum: * et super flúmina præparávit eum.
3 Quis ascéndet in montem Dómini? * aut quis stabit in loco sancto ejus?
4 Innocens mánibus et mundo corde, † qui non accépit in vano ánimam suam, * nec jurávit in dolo próximo suo.
5 Hic accípiet benedictiónem a Dómino: * et misericórdiam a Deo salutári suo.
6 Hæc est generátio quæréntium eum, * quæréntium fáciem Dei Jacob.
7 Attóllite portas príncipes vestras, † et elevámini portæ æternáles: * et introíbit Rex glóriæ.
8 Quis est iste Rex glóriæ? † Dóminus fortis et potens: * Dóminus potens in prǽlio.
9 Attóllite portas príncipes vestras, † et elevámini portæ æternáles: * et introíbit Rex glóriæ.
10 Quis est iste Rex glóriæ? * Dóminus virtútum ipse est Rex glóriæ.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Des Herrn ist die Erde, und was sie erfüllt; * der Erdkreis, und alle, die darauf wohnen.
2 Denn Er hat ihn auf Meere gegründet * und auf Strömen ihn bereitet.
3 Wer wird hinaufsteigen den Berg des Herrn, * oder wer wird stehen an seinem heiligen Orte?
4 Wer unschuldig an Händen und rein von Herzen, * nicht zum Eiteln gebraucht seine Seele, und nicht fälschlich schwört seinem Nächsten.
5 Der wird erlangen den Segen vom Herrn * und Barmherzigkeit von Gott, seinem Heilande.
6 Dies ist das Geschlecht, das sich nach Ihm sehnt, * die sich sehnen nach dem Angesichte des Gottes Jakobs.
7 Hebet eure Tore, ihr Fürsten, erhebet euch, ihr ewigen Tore, * dass einziehe der König der Herrlichkeit!
8 Wer ist dieser König der Herrlichkeit? * Der Herr, der Starke und Mächtige; der Herr, mächtig im Kriege.
9 Hebet eure Tore, ihr Fürsten, erhebet euch, ihr ewigen Tore, * dass einziehe der König der Herrlichkeit!
10 Wer ist dieser König der Herrlichkeit? * Der Herr der Heerscharen, dieser ist der König der Herrlichkeit.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Hic accípiet benedictiónem a Dómino, et misericórdiam a Deo salutári suo: quia hæc est generátio quæréntium Dóminum.
Versiculus.
℣. Lex Dei ejus in corde ipsíus.
℟. Et non supplantabúntur gressus ejus.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
A vínculis peccatórum nostrórum * absólvat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
Von den Fesseln unserer Sünden * erlöse uns der allmächtige und barmherzige Herr.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Evangélica léctio * sit nobis salus et protéctio.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Die Lesung des Evangeliums * sei unser Heil und Schutz.
Léctio sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 15. b.
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Hoc est præcéptum meum, ut diligátis ínvicem, sicut diléxi vos. Et réliqua.
Homilía sancti Augustíni Epíscopi.
Tractatus 83. in Joann. Evang.
Quid putámus fratres mei? numquídnam solum ejus de ista dilectióne mandátum est, qua dilígimus ínvicem? Nonne est et áliud majus ut diligámus Deum? Aut vero de sola Deus nobis dilectióne mandávit, ut ália non requirámus? Tria certe comméndat Apóstolus, dicens: Manent autem fides, spes, cáritas, tria hæc, major autem horum cáritas. Et si in caritáte, hoc est, in dilectióne, concludúntur duo illa præcépta, major tamen dicta est esse, non sola. De fide ígitur nobis quam ulta mandáta sunt, quam multa de spe! Quis potest cuncta collígere, quis enumerándo suffícere? Sed intueámur, quod ait idem Apóstolus: Plenitúdo legis cáritas.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VII.
Jube, domne, benedícere.
Cujus festum cólimus, * ipse intercédat pro nobis ad Dóminum.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Der, dessen Fest wir feiern, * möge fürbitten für uns beim Herrn.
Ubi ergo cáritas est, quid est, quod possit deésse? Ubi autem non est, quid est, quod possit prodésse? Dæmon credit, nec díligit: nemo díligit, qui non credit. Frustra quidem, sed tamen potest speráre véniam qui non díligit: nemo autem potest desperáre qui díligit. Itaque ubi diléctio est, ibi necessário fides, et spes; et ubi diléctio próximi, ibi necessário étiam diléctio Dei. Qui enim non díligit Deum, quómodo díligit próximum tamquam se ipsum? Quandóquidem non díligit et se ipsum? Est quippe ímpius, et iníquus: qui autem díligit iniquitátem, non plane díligit, sed odit ánimam suam. ¶ Hoc ergo præcéptum Dómini teneámus, ut nos ínvicem diligámus, et quidquid áliud præcépit, faciémus: quóniam quiquid est áliud, hic habémus. Discérnitur quippe ista diléctio ab illa dilectióne, qua se ínvicem díligunt hómines: nam ut discernerétur, adjúnctum est: Sicut diléxi vos. Ut quid enim díligit nos Christus, nisi ut regnáre possímus cum Christo? Ad hoc ergo et nos ínvicem diligámus, ut dilectiónem nostram discernámus a céteris, qui non ad hoc se ínvicem díligunt, quia nec díligunt. Qui autem se propter habéndum Deum díligunt, ipsi se díligunt; ergo ut se díligant, Deum díligunt. Non est hæc diléctio in ómnibus homínibus: pauci se proptérea díligunt, ut sit Deus ómnia in ómnibus.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VIII.
Jube, domne, benedícere.
Per Evangélica dicta * deleántur nostra delícta.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Durch die Worte des Evangeliums * mögen getilgt werden unsere Sünden.
Dominica IX post Pentecosten.
Léctio sancti Evangélii secúndum Lucam.
Luc. 19. f.
In illo témpore: Cum appropinquáret Jesus Jerúsalem, videns civitátem flevit super illam, dicens: Quia si cognovísses et tu, et quidem in hac die tua, quæ ad pacem tibi, nunc autem abscóndita sunt ab óculis tuis. Et réliqua.
Homilía sancti Gregórii Papæ.
Homilia 39. in Evangelia.
Quod a flente Dómino illa Jerosolymórum subvérsio descríbitur, quæ a Vespasiáno et Tito Románis princípibus facta est, nullus qui históriam eversiónis ejúsdem legit, ignórat. Románi étenim príncipes denuntiántur, cum dícitur: Quia vénient dies in te, et circúmdabunt te inimíci tui vallo. Hoc quoque quod ádditur: Non relínquent in te lápidem super lápidem: étiam jam ipsa ejúsdem civitátis transmigrátio testátur; quia dum nunc in eo loco constrúcta est, ubi extra portam fúerat Dóminus crucifíxus, prior illa Jerúsalem, ut dícitur, fúnditus est evérsa. ¶ Cui ex qua culpa eversiónis suæ pœna fúerit illáta, subjúngitur: Eo quod non cognóveris tempus visitatiónis tuæ. Creátor quippe hóminum per incarnatiónis suæ mystérium hanc visitáre dignátus est: sed ipsa timóris et amóris illíus recordáta non est. Unde étiam per Prophétam in increpatióne cordis humáni aves cœli ad testimónium deducúntur, dum dícitur: Milvus in cœlo cognóvit tempus suum, turtur et hirúndo et cicónia custodiérunt tempus advéntus sui: pópulus autem meus non cognóvit judícium Dómini. ¶ Flevit étenim prius Redémptor ruínam pérfidæ civitátis, quam ipsa sibi cívitas non cognoscébat esse ventúram. Cui a flente Dómino recte dícitur: Quia si cognovísses, et tu; subaúdi, fleres; quæ modo, quia nescis quod ímminet, exsúltas. Unde et súbditur: Et quidem in hac die tua, quæ ad pacem tibi. Cum enim carnis se voluptátibus daret, et ventúra mala non prospíceret; in die sua, quæ ad pacem esse ei póterant, habébat.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Te Deum laudámus: * te Dóminum confitémur.
Te ætérnum Patrem * omnis terra venerátur.
Tibi omnes Angeli, * tibi cœli, et univérsæ potestátes:
Tibi Chérubim et Séraphim, * incessábili voce proclámant:
(Fit reverentia) Sanctus, * Sanctus, * Sanctus * Dóminus Deus Sábaoth.
Pleni sunt cœli et terra * majestátis glóriæ tuæ.
Te gloriósus * Apostolórum chorus,
Te Prophetárum * laudábilis númerus,
Te Mártyrum candidátus * laudat exércitus.
Te per orbem terrárum * sancta confitétur Ecclésia,
Patrem * imménsæ majestátis,
Venerándum tuum verum * et únicum Fílium,
Sanctum quoque * Paráclitum Spíritum.
Tu rex glóriæ * Christe.
Tu Patris * sempitérnus es Fílius.
(Fit reverentia) Tu ad liberándum susceptúrus hóminem: * non horruísti Vírginis úterum.
Tu devícto mortis acúleo: * aperuísti credéntibus regna cœlórum.
Tu ad déxteram Dei sedes, * in glória Patris.
Judex créderis * esse ventúrus.
(Flexis genibus) Te ergo quǽsumus, tuis fámulis súbveni: * quos pretióso sánguine redemísti.
Ætérna fac cum sanctis tuis: * in glória numerári.
Salvum fac pópulum tuum Dómine, * et bénedic hæreditáti tuæ.
Et rege eos, * et extólle illos usque in ætérnum.
Per síngulos dies * benedícimus te.
Et laudámus nomen tuum in sǽculum, * et in sǽculum sǽculi.
Dignáre Dómine die isto * sine peccáto nos custodíre.
Miserére nostri Dómine: * miserére nostri.
Fiat misericórdia tua Dómine super nos, * quemádmodum sperávimus in te.
In te Dómine sperávi: * non confúndar in ætérnum.
Dich, o Gott, loben wir; * Dich, den Herrn, bekennen wir.
Dich, den ewigen Vater, * verehrt der ganze Erdkreis.
Dir rufen alle Engel, * Dir die Himmel und alle Mächte,
Dir Cherubim und Seraphim * mit unermüdlicher Stimme zu:
Heilig, * Heilig, * Heilig * ist der Herr, Gott der Heerscharen.
Himmel und Erde * sind voll der Hoheit Deiner Herrlichkeit.
Dich preist * der Apostel glorreicher Chor,
Dich der Propheten * lobwürdige Zahl,
Dich der Märtyrer * strahlendes Heer.
Dich bekennet über den ganzen Erdkreis hin * die heilige Kirche.
Dich, den Vater * unermesslicher Hoheit,
Deinen anbetungswürdigen, wahren * und einzigen Sohn,
Und den Heiligen Geist, * den Tröster.
Du, König der Herrlichkeit, * Christus;
Du bist des Vaters * ewiger Sohn.
Du bist Mensch zu befreien geworden; * scheutest nicht der Jungfrau Schoß.
Du hast bezwungen des Todes Stachel * und den Gläubigen das Himmelreich erschlossen.
Du sitzest zur Rechten Gottes * in der Herrlichkeit des Vaters.
Als Richter, so glauben wir, * kehrst Du einst wieder.
Dich bitten wir denn, komm Deinen Dienern zu Hilfe, * die Du mit Deinem kostbaren Blute erkauft hast.
Lass uns in ewiger Herrlichkeit * Deinen Heiligen zugezählt werden.
Rette Dein Volk, o Herr, * und segne Dein Erbe.
Und führe sie * und erhebe sie in Ewigkeit.
Tag für Tag * preisen wir Dich.
Und loben Deinen Namen in Ewigkeit, * und von Ewigkeit zu Ewigkeit.
Wollest Du, Herr, an diesem Tage * ohne Sünde uns bewahren.
Erbarme Dich unser, o Herr, * erbarme Dich unser.
Dein Erbarmen komme über uns, Herr, * wie wir auf Dich gehofft haben.
Auf Dich, o Herr, habe ich gehofft; * ich werde nicht zuschanden in Ewigkeit.