Dicuntur secreto.
Pater noster, qui es in cœlis: sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem: sed líbera nos a malo. Amen.
Vater unser im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern; und führe uns nicht in Versuchung, sondern erlöse uns von dem Bösen. Amen.
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
Gegrüßet seist du, Maria, voll der Gnade, der Herr ist mit dir. Du bist gebenedeit unter den Frauen, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes, Jesus. Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte für uns Sünder, jetzt und in der Stunde unseres Todes. Amen.
Credo in Deum, Patrem omnipoténtem, Creatórem cœli et terræ. Et in Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dóminum nostrum: qui concéptus est de Spíritu sancto, natus ex María Vírgine, passus sub Póntio Piláto, crucifíxus, mórtuus, et sepúltus: descéndit ad ínferos: tértia die resurréxit a mórtuis: ascéndit ad cœlos, sedet ad déxteram Dei Patris omnipoténtis: inde ventúrus est judicáre vivos et mórtuos. Credo in Spíritum sanctum, sanctam Ecclésiam cathólicam, sanctórum communiónem, remissiónem peccatórum, carnis resurrectiónem, vitam ætérnam. Amen.
Ich glaube an Gott, den Vater, den Allmächtigen, den Schöpfer des Himmels und Erde, und an Jesus Christus, Seinen eingeborenen Sohn, unsern Herrn, empfangen durch den Heiligen Geist, geboren von der Jungfrau Maria, gelitten unter Pontius Pilatus, gekreuzigt, gestorben und begraben, hinabgestiegen in die Hölle, am dritte Tage auferstanden von den Toten, aufgefahren in den Himmel; Er sitzet zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters, von dannen Er kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten. Ich glaube an den Heiligen Geist, die heilige katholische Kirche, Gemeinschaft der Heiligen, Vergebung der Sünden, Auferstehung der Fleisches und das ewige Leben. Amen.
℣. Dómine, †︎ lábia mea apéries.
℟. Et os meum annuntiábit laudem tuam.
℣. Herr, † öffne meine Lippen.
℟. Damit mein Mund Dein Lob verkünde.
Multiplicáti sunt, * qui tríbulant me: multi insúrgunt advérsum me.
Psalmus 3.
Dómine quid multiplicáti sunt qui tríbulant me? * multi insúrgunt advérsum me.
2 Multi dicunt ánimæ meæ: * Non est salus ipsi in Deo ejus.
3 Tu autem Dómine suscéptor meus es, * glória mea, et exáltans caput meum.
4 Voce mea ad Dóminum clamávi: * et exaúdivit me de monte sancto suo.
5 Ego dormívi, et soporátus sum: * et exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.
6 Non timébo míllia pópuli circumdántis me: * exsúrge Dómine salvum me fac, Deus meus.
7 Quóniam tu percussísti omnes adversántes mihi sine causa: * dentes peccatórum contrivísti.
8 Dómini est salus: * et super pópulum tuum benedíctio tua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, wie haben sich gemehret, die mich bedrängen! * Viele stehen auf wider mich.
2 Viele sagen zu meiner Seele: * Für ihn ist kein Heil bei seinem Gott!
3 Du aber, Herr, bist mein Beschützer; * bist meine Ehre und erhebest mein Haupt.
4 Mit meiner Stimme habe ich zum Herrn gerufen, * und Er hat mich erhöret von Seinen heiligen Berge.
5 Ich legte mich nieder und schlief, * und stand wieder auf; denn der Herr beschützte mich.
6 Nicht fürchte ich Tausende des Volkes, das mich umgibt; * erhebe Dich, Herr, erlöse mich, mein Gott!
7 Denn Du hast alle geschlagen, die mir Feind waren ohne Ursache; * hast zermalmet die Zähne der Sünder.
8 Bei dem Herrn ist das Heil, * und über Dein Volk kommet Dein Segen.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Multiplicáti sunt, qui tríbulant me: multi insúrgunt advérsum me.
Paravérunt * sagíttas suas in pháretra, ut sagíttent in obscúro rectos corde.
Psalmus 10.
In Dómino confído: quómodo dícitis ánimæ meæ: * Tránsmigra in montem sicut passer?
2 Quóniam ecce peccatóres intendérunt arcum, paravérunt sagíttas suas in pháretra, * ut sagíttent in obscúro rectos corde.
3 Quóniam quæ perfecísti, destruxérunt: * justus autem quid fecit?
4 Dóminus in templo sancto suo, * Dóminus in cœlo sedes ejus:
5 Oculi ejus in paúperem respíciunt: * pálpebræ ejus intérrogant fílios hóminum.
6 Dóminus intérrogat justum et ímpium: * qui autem díligit iniquitátem, odit ánimam suam.
7 Pluet super peccatóres láqueos: * ignis, et sulphur, et spíritus procellárum pars cálicis eórum.
8 Quóniam justus Dóminus, et justítias diléxit: * æquitátem vidit vultus ejus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Auf den Herrn ich vertraue; wie saget ihr zu meiner Seele: * Fliehe wie ein Sperling auf den Berg?
2 Denn siehe, die Sünder spannen den Bogen, halten bereit ihre Pfeile in dem Köcher, * um im Dunkeln zu schießen auf die, so aufrichtigen Herzen sind!
3 Denn was du vollbracht hast, zerstören sie; * was aber hat der Gerechte getan?
4 Der Herr ist in Seinem heiligen Tempel; * der Herr hat im Himmel Seinen Sitz.
5 Seine Augen schauen auf den Armen; * Seine Augenlider erforschen die Menschenkinder.
6 Der Herr erforschet den Gerechten und den Gottlosen; * wer aber die Missetat liebt, hasset seine Seele.
7 Er regnet Schlingen über die Bösen; * Feuer und Schwefel und Sturmwind ist der Anteil ihres Bechers.
8 Denn der Herr ist gerecht und liebt die Gerechtigkeit; * auf Billigkeit schauet Sein Antlitz.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Paravérunt sagíttas suas in pháretra, ut sagíttent in obscúro rectos corde.
Defécit * in dolóre vita mea, et anni mei in gemítibus.
Psalmus 30.
In te Dómine sperávi, non confúndar in ætérnum: * in justítia tua líbera me.
2 Inclína ad me aurem tuam, * accélera ut éruas me.
3 Esto mihi in Deum protectórem: et in domum refúgii, * ut salvum me fácias.
4 Quóniam fortitúdo mea, et refúgium meum es tu: * et propter nomen tuum dedúces me, et enútries me.
5 Edúces me de láqueo hoc, quem abscondérunt mihi: * quóniam tu es protéctor meus.
6 In manus tuas comméndo spíritum meum: * redemísti me Dómine Deus veritátis.
7 Odísti observántes vanitátes, * supervácue.
8 Ego autem in Dómino sperávi: * exsultábo, et lætábor in misericórdia tua.
9 Quóniam respexísti humilitátem meam, * salvásti de necessitátibus ánimam meam.
10 Nec conclusísti me in mánibus inimíci: * statuísti in loco spatióso pedes meos.
11 Miserére mei Dómine quóniam tríbulor: † conturbátus est in ira óculus meus, * ánima mea, et venter meus:
12 Quóniam defécit in dolóre vita mea: * et anni mei in gemítibus.
13 Infirmáta est in paupertáte virtus mea: * et ossa mea conturbáta sunt.
14 Super omnes inimícos meos factus sum oppróbrium et vicínis meis valde: * et timor notis meis.
15 Qui vidébant me, foras fugérunt a me: * oblivióni datus sum, tamquam mórtuus a corde.
16 Factus sum tamquam vas pérditum: * quóniam audívi vituperatiónem multórum commorántium in circúitu.
17 In eo dum convenírent simul advérsum me, * accípere ánimam meam consiliáti sunt.
18 Ego autem in te sperávi Dómine: † dixi: Deus meus es tu: * in mánibus tuis sortes meæ.
19 Eripe me de manu inimicórum meórum, * et a persequéntibus me.
20 Illústra fáciem tuam super servum tuum, † salvum me fac in misericórdia tua: * Dómine non confúndar, quóniam invocávi te.
21 Erubéscant ímpii, et deducántur in inférnum: * muta fiant lábia dolósa.
22 Quæ loquúntur advérsus justum iniquitátem, * in supérbia, et in abusióne.
23 Quam magna multitúdo dulcédinis tuæ Dómine, * quam abscondísti timéntibus te.
24 Perfecísti eis, qui sperant in te, * in conspéctu filiórum hóminum.
25 Abscóndes eos in abscóndito faciéi tuæ * a conturbatióne hóminum.
26 Próteges eos in tabernáculo tuo * a contradictióne linguárum.
27 Benedíctus Dóminus: * quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi in civitáte muníta.
28 Ego autem dixi in excéssu mentis meæ: * Projéctus sum a fácie oculórum tuórum.
29 Ideo exaudísti vocem oratiónis meæ, * dum clamárem ad te.
30 Dilígite Dóminum omnes sancti ejus: † quóniam veritátem requíret Dóminus, * et retríbuet abundánter faciéntibus supérbiam.
31 Viríliter ágite, et confortétur cor vestrum, * omnes qui sperátis in Dómino.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Auf Dich, Herr, hoffe ich; lass mich nimmermehr zuschanden werden! * Nach Deiner Gerechtigkeit erlöse!
2 Neige zu mir Dein Ohr; * eile, mich zu retten!
3 Sei mir ein beschirmender Gott und ein Haus der Zuflucht, * dass Du mir helfest!
4 Denn meine Stärke und meine Zuflucht bist Du, * und um Deines Namens willen wirst Du mich führen und ernähren.
5 Du wirst mich ziehen aus dieser Schlinge, die sie mir verborgen; * denn Du bist mein Beschirmer.
6 In Deine Hände befehle ich meinen Geist; * Du hast mich erlöset, o Herr, Gott der Wahrheit!
7 Du hassest, die auf Eitelkeit * vergeblich halten;
8 Ich aber habe auf den Herrn gehofft; * frohlocken und freuen will ich mich in Deiner Barmherzigkeit;
9 Denn Du hast angesehen mein Elend * und aus den Nöten errettet meine Seele.
10 Du hast mich nicht verschlossen in Feindeshände, * hast auf weiten Raum gestellt meine Füße.
11 Erbarme Dich meiner, o Herr, denn ich bin bedränget; * betrübt ist von Gram mein Auge, meine Seele und mein Leib;
12 Denn im Schmerze hat abgenommen mein Leben, * und meine Jahre im Seufzen.
13 Geschwächt ist durch Elend meine Kraft, * und mein Gebein ist erschüttert.
14 Um aller meiner Feinde willen bin ich zur Schmach geworden auch meinen Nachbaren gar sehr * und zur Furcht meiner Bekannten.
15 Die mich draußen sahen, flohen weg von mir; * vergessen bin ich, wie ein Toter, im Herzen.
16 Ich bin geworden wie ein zerbrochenes Gefäß; * denn ich hörte die Schmähungen vieler, die ringsherum weilen.
17 Da sie mit einander zusammenkamen wider mich, * hielten sie Rat, mir das Leben zu rauben.
18 Ich aber, o Herr, habe auf Dich gehofft * und gesagt: Mein Gott bist Du; in Deinen Händen ist mein Schicksal.
19 Erlöse mich aus der Hand meiner Feinde * und derer, die mich verfolgen!
20 Lass leuchten Dein Angesicht über Deinen Knecht; errette mich nach Deiner Barmherzigkeit! * Herr, lass mich nicht zuschanden werden, denn ich habe Dich angerufen.
21 Zuschanden sollen werden die Gottlosen und gebracht werden in die Hölle! * Verstummen sollen trügerische Lippen!
22 Die wider den Gerechten Unrecht reden * mit Hochmut und Verachtung.
23 Wie groß und wie viel ist Deine Süßigkeit, Herr, * die Du aufbewahrt denen, die Dich fürchten!
24 Du erfüllst sie denen, die auf Dich hoffen, * im Angesichte der Menschenkinder.
25 Du verbirgst sie in der Heimlichkeit Deines Angesichtes * vor dem Schrecken der Menschen.
26 Du schirmest sie in Deiner Hütte * vor widersacherischen Zungen.
27 Gebenedeit sei der Herr; * denn Er hat mir Seine Barmherzigkeit wunderbar erwiesen in einer festen Stadt.
28 Aber im Schrecken meines Geistes habe ich gesprochen: * Ich bin verworfen von Deinen Augen!
29 Darum hast Du die Stimme meines Gebets erhört, * als ich gerufen zu Dir.
30 Liebet den Herrn, ihr alle Seine Heiligen, * denn Wahrheit suchet der Herr und vergilt reichlich denen, die Hochmut üben.
31 Handelt männlich und lasset stark werden euer Herz, * ihr alle, die ihr hoffet auf den Herrn!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Defécit in dolóre vita mea, et anni mei in gemítibus.
Versiculus.
℣. Regína Mártyrum ora pro nobis.
℟. Quæ juxta crucem Jesu constitísti.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
Exaúdi Dómine Jesu Christe preces servórum tuórum, † et miserére nobis, * qui cum Patre et Spíritu sancto vivis et regnas in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Erhöre, o Herr Jesus Christus, die Bitten Deiner Diener, † und erbarme Dich unser, * der Du mit dem Vater und dem Heiligen Geiste lebst und herrschst in alle Ewigkeit.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Benedictióne perpétua * benedícat nos Pater ætérnus.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Mit stetigem Segen * segne uns der ewige Vater.
Thren. 1.
Plorans plorávit in nocte, et lácrimæ ejus in maxíllis ejus: non est qui consolétur eam ex ómnibus caris ejus: omnes amíci ejus sprevérunt eam, et facti sunt ei inimíci. Vide Dómine quóniam tríbulor, conturbátus est venter meus: subvérsum est cor meum in memetípsa, quóniam amaritúdine plena sum. Foris intérficit gládius, et domi mors símilis est. Audiérunt quia ingemísco ego, et non est qui consolétur me.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium I.
Jube, domne, benedícere.
Unigénitus Dei Fílius * nos benedícere et adjuváre dignétur.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Der eingeborene Sohn Gottes * würdige sich, uns zu segnen und beizustehen.
Thren. 2. d.
Cui comparábo te? vel cui assimilábo te fília Jerúsalem? cui exæquábo te, et consolábor te virgo fília Sion? magna est enim velut mare contrítio tua: quis medébitur tui? Plausérunt super te mánibus omnes transeúntes per viam: sibilavérunt, et movérunt caput suum super fíliam Jerúsalem: Hǽccine est urbs, dicéntes, perfécti decóris, gaúdium univérsæ terræ? Aperuérunt super te os suum omnes inimíci tui: sibilavérunt, et fremuérunt déntibus, et dixérunt: Devorábimus.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium II.
Jube, domne, benedícere.
Spíritus sancti grátia * illúminet sensus et corda nostra.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Des Heiligen Geistes Gnade * erleuchte unsere Sinne und Herzen.
Fecit Dóminus quæ cogitávit, complévit sermónem suum, quem præcéperat a diébus antíquis: destrúxit, et non pepércit, et lætificávit super te inimícum, et exaltávit cornu hóstium tuórum. Clamávit cor eórum ad Dóminum super muros fíliæ Sion: Deduc quasi torréntem lácrimas per diem, et noctem: non des réquiem tibi, neque táceat pupílla óculi tui.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium III.
Factum est cor meum * tamquam cera liquéscens in médio ventris mei.
Psalmus 21.
Deus Deus meus réspice in me: † quare me dereliquísti? * longe a salúte mea verba delictórum meórum.
2 Deus meus clamábo per diem, et non exaúdies: * et nocte, et non ad insipiéntiam mihi.
3 Tu autem in sancto hábitas, * laus Israël.
4 In te speravérunt patres nostri: * speravérunt, et liberásti eos.
5 Ad te clamavérunt, et salvi facti sunt: * in te speravérunt, et non sunt confúsi.
6 Ego autem sum vermis, et non homo: * oppróbrium hóminum, et abjéctio plebis.
7 Omnes vidéntes me, derisérunt me: * locúti sunt lábiis, et movérunt caput.
8 Sperávit in Dómino, erípiat eum: * salvum fáciat eum, quóniam vult eum.
9 Quóniam tu es, qui extraxísti me de ventre: * spes mea ab ubéribus matris meæ.
10 In te projéctus sum ex útero: † de ventre matris meæ Deus meus es tu, * ne discésseris a me:
11 Quóniam tribulátio próxima est: * quóniam non est qui ádjuvet.
12 Circumdedérunt me vítuli multi: * tauri pingues obsedérunt me.
13 Aperuérunt super me os suum, * sicut leo rápiens et rúgiens.
14 Sicut aqua effúsus sum: * et dispérsa sunt ómnia ossa mea.
15 Factum est cor meum tamquam cera liquéscens * in médio ventris mei.
16 Aruit tamquam testa virtus mea, † et lingua mea adhǽsit faúcibus meis: * et in púlverem mortis deduxísti me.
17 Quóniam circumdedérunt me canes multi: * concílium malignántium obsédit me.
18 Fodérunt manus meas et pedes meos: * dinumeravérunt ómnia ossa mea.
19 Ipsi vero consideravérunt et inspexérunt me: † divisérunt sibi vestiménta mea, * et super vestem meam misérunt sortem.
20 Tu autem Dómine ne elongáveris auxílium tuum a me: * ad defensiónem meam cónspice.
21 Erue a frámea Deus ánimam meam: * et de manu canis únicam meam:
22 Salva me ex ore leónis: * et a córnibus unicórnium humilitátem meam.
23 Narrábo nomen tuum frátribus meis: * in médio ecclésiæ laudábo te.
24 Qui timétis Dóminum, laudáte eum: * univérsum semen Jacob glorificáte eum.
25 Tímeat eum omne semen Israël: * quóniam non sprevit, neque despéxit deprecatiónem paúperis:
26 Nec avértit fáciem suam a me: * et cum clamárem ad eum, exaudívit me.
27 Apud te laus mea in ecclésia magna: * vota mea reddam in conspéctu timéntium eum.
28 Edent paúperes, et saturabúntur: † et laudábunt Dóminum qui requírunt eum: * vivent corda eórum in sǽculum sǽculi.
29 Reminiscéntur et converténtur ad Dóminum * univérsi fines terræ:
30 Et adorábunt in conspéctu ejus * univérsæ famíliæ Géntium.
31 Quóniam Dómini est regnum: * et ipse dominábitur Géntium.
32 Manducavérunt et adoravérunt omnes pingues terræ: * in conspéctu ejus cadent omnes qui descéndunt in terram.
33 Et ánima mea illi vivet: * et semen meum sérviet ipsi.
34 Annuntiábitur Dómino generátio ventúra: † et annuntiábunt cœli justítiam ejus pópulo qui nascétur, * quem fecit Dóminus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Gott, mein Gott, schaue auf mich; warum hast Du mich verlassen? * Das Geschrei meiner Sünden entfernet mein Heil.
2 Mein Gott, ich rufe des Tags, und Du erhörest nicht; * des Nachts, so soll dies mir nicht zur Torheit.
3 Aber Du wohnest im Heiligtume, * Lob Israels!
4 Auf Dich haben gehofft unsere Väter; * sie haben gehofft, und Du hast sie errettet.
5 Sie haben zu Dir gerufen und wurden erlöset; * sie haben auf Dich gehofft und wurden nicht zuschanden.
6 Ich aber bin ein Wurm und kein Mensch, * der Leute Spott und die Verachtung des Volkes.
7 Alle, die mich sehen, spotten mein, * bewegen die Lippen und schütteln das Haupt.
8 „Er hat gehofft auf den Herrn, der rette ihn; * erlöse ihn, weil Er Sein Wohlgefallen an ihm hat!"
9 Denn Du bist es, der mich hervorgezogen aus dem Leibe; * Du, meine Hoffnung von den Brüsten meiner Mutter her, Dir ward ich zugeworfen vom Mutterschoße an.
10 Von Mutterleib an warst Du mein Gott; * weiche nicht von mir!
11 Denn Trübsal ist sehr nahe, * da niemand ist, der helfe.
12 Viele Farren haben mich umrungen, * fette Stiere mich umlagert.
13 Sie haben aufgesperrt wider mich ihren Rachen * wie ein raubender und brüllender Löwe.
14 Wie Wasser bin ich ausgegossen, * und aufgelöst sind alle meine Gebeine.
15 Mein Herz ist wie geschmolzenes Wachs geworden * inmitten meines Leibes.
16 Vertrocknet wie eine Scherbe ist meine Kraft, und meine Zunge klebet an meinem Gaumen, * und in den Todesstaub hast Du mich herabgesunken.
17 Denn viele Hunde haben mich umrungen; * die Rotte der Boshaften hat mich umlagert.
18 Sie haben meine Hände und meine Füße durchbohrt, * alle meine Gebeine gezählt.
19 Sie haben mich angeschaut und betrachtet, * meine Kleider unter sich verteilt und das Los geworfen über mein Gewand.
20 Du aber, Herr, entferne Decine Hilfe nicht von mir! * Schaue her zu meinem Schutze!
21 Erlöse von dem Schwerte, o Gott, meine Seele * und aus der Hundeshand meine Einzige!
22 Rette mich aus dem Löwenrachen * und meine Demut von den Hörnern der Einhörner.
23 Ich will Deinen Namen verkündigen meinen Brüdern, * mitten in der Gemeine Dich preisen.
24 Die ihr den Herrn fürchtet, lobet Ihn; * alle Kinder Jakobs, rühmet Ihn!
25 Es fürchte Ihn aller Same Israels; * denn Er hat nicht verachtet noch verschmähet das Armenflehen;
26 Er hat nicht weggewandt Sein Angesicht von mir, * und mich erhört, da ich zu Ihm schrie.
27 Bei Dir ist mein Lob in der großen Gemeine; * meine Gelübde will ich erfüllen im Angesichte derer, die Ihn fürchten.
28 Es werden essen die Armen und satt werden, und den Herrn loben, die Ihn suchen; * ihre Herzen werden leben in alle Ewigkeit.
29 Es werden sich erinnern und zu dem Herrn zurückkehren * alle Enden der Erde,
30 Und es werden anbeten vor Seinem Angesichte * alle Geschlechter der Heiden.
31 Denn das Reich ist des Herrn, * und Er wird herrschen über die Heiden.
32 Es werden essen und anbeten alle Reichen der Erde, * vor Seinem Angesichte alle niederfallen, die zur Erde hinabsteigen;
33 Und meine Seele wird Ihm leben, * und mein Same Ihm dienen.
34 Nach dem Herrn wird genannt werden das künftige Geschlecht, * und die Himmel werden erzählen Seine Gerechtigkeit dem Volke, so geboren wird, das erschaffen hat der Herr.
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Factum est cor meum tamquam cera liquéscens in médio ventris mei.
Deus vitam meam * annuntiávi tibi: posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo.
Psalmus 55.
Miserére mei Deus, quóniam conculcávit me homo: * tota die impúgnans tribulávit me.
2 Conculcavérunt me inimíci mei tota die: * quóniam multi bellántes advérsum me.
3 Ab altitúdine diéi timébo: * ego vero in te sperábo.
4 In Deo laudábo sermónes meos, in Deo sperávi: * non timébo quid fáciat mihi caro.
5 Tota die verba mea exsecrabántur: * advérsum me omnes cogitatiónes eórum in malum.
6 Inhabitábunt et abscóndent: * ipsi calcáneum meum observábunt.
7 Sicut sustinuérunt ánimam meam, pro níhilo salvos fácies illos: * in ira pópulos confrínges.
8 Deus, vitam meam annuntiávi tibi: * posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo,
9 Sicut et in promissióne tua: * tunc converténtur inimíci mei retrórsum:
10 In quacúmque die invocávero te: * ecce cognóvi quóniam Deus meus es.
11 In Deo laudábo verbum, in Dómino laudábo sermónem: * in Deo sperávi, non timébo quid fáciat mihi homo.
12 In me sunt Deus vota tua, * quæ reddam, laudatiónes tibi.
13 Quóniam eripuísti ánimam meam de morte, et pedes meos de lapsu: * ut pláceam coram Deo in lúmine vivéntium.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Deus vitam meam annuntiávi tibi: posuísti lácrimas meas in conspéctu tuo.
Fuérunt * mihi lácrimæ meæ panes die ac nocte.
Psalmus 41.
Quemádmodum desíderat cervus ad fontes aquárum: * ita desíderat ánima mea ad te Deus.
2 Sitívit ánima mea ad Deum fortem vivum: * quando véniam, et apparébo ante fáciem Dei?
3 Fuérunt mihi lácrimæ meæ panes die ac nocte: * dum dícitur mihi quotídie: Ubi est Deus tuus?
4 Hæc recordátus sum, et effúdi in me ánimam meam: * quóniam transíbo in locum tabernáculi admirábilis, usque ad domum Dei.
5 In voce exsultatiónis, et confessiónis: * sonus epulántis.
6 Quare tristis es ánima mea? * et quare contúrbas me?
7 Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: * salutáre vultus mei, et Deus meus.
8 Ad meípsum ánima mea conturbáta est: * proptérea memor ero tui de terra Jordánis, et Hermóniim a monte módico.
9 Abýssus abýssum ínvocat, * in voce cataractárum tuárum.
10 Omnia excélsa tua, et fluctus tui * super me transiérunt.
11 In die mandávit Dóminus misericórdiam suam: * et nocte cánticum ejus.
12 Apud me orátio Deo vitæ meæ, * dicam Deo: Suscéptor meus es.
13 Quare oblítus es mei? * et quare contristátus incédo, dum afflígit me inimícus?
14 Dum confringúntur ossa mea, * exprobravérunt mihi qui tríbulant me inimíci mei.
15 Dum dicunt mihi per síngulos dies: Ubi est Deus tuus? * quare tristis es ánima mea, et quare contúrbas me?
16 Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: * salutáre vultus mei, et Deus meus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Fuérunt mihi lácrimæ meæ panes die ac nocte.
Versiculus.
℣. Fascículus myrrhæ diléctus meus mihi.
℟. Inter úbera mea commorábitur.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
Ipsíus píetas et misericórdia nos ádjuvet, * qui cum Patre et Spíritu sancto vivit et regnat in sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Die Güte und Barmherzigkeit dessen möge uns beistehen, * der mit dem Vater und dem Heiligen Geiste lebt und herrscht in alle Ewigkeit.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Deus Pater omnípotens * sit nobis propítius et clemens.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Gott der allmächtige Vater, * sei uns gnädig und gütig.
Sermo sancti Bernárdi Abbátis.
Ex Sermone de duodecim stellis.
Martýrium Vírginis tam in Simeónis prophetía, quam in ipsa Domínicæ passiónis história commendátur. Pósitus est hic (ait sanctus senex de púero Jesu) in signum cui contradicétur; et tuam ipsíus ánimam (ad Maríam autem dicébat) pertransíbit gládius. Vere tuam, o beáta Mater, ánimam pertransívit: alióquin, nónnisi eam pertránsiens, carnem Fílii tui penetráret. Et quidem posteáquam emísit spíritum tuus ille Jesus, ipsíus plane non áttigit ánimam crudélis láncea, quæ ipsíus apéruit latus, sed tuam útique ánimam pertransívit. Ipsíus nimírum ánima jam ibi non erat, sed tua plane inde nequíbat avélli.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium IV.
Jube, domne, benedícere.
Christus perpétuæ * det nobis gaúdia vitæ.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Christus verleihe * uns die Freuden des ewigen Lebens.
Tuam ergo pertransíbit ánimam vis dolóris, ut plusquam Mártyrem non immérito prædicémus, in qua nimírum corpóreæ sensum passiónis excésserit compassiónis afféctus. An non tibi plusquam gládius fuit sermo ille, revéra pertránsiens ánimam, et pertíngens usque ad divisiónem ánimæ et spíritus: Múlier, ecce fílius tuus? O commutatiónem! Joánnes tibi pro Jesu tráditur, servus pro Dómino, discípulus pro Magístro, fílius Zebedǽi pro Fílio Dei, homo purus pro Deo vero. Quómodo non tuam affectuosíssimam ánimam pertransíret hæc audítio, quando et nostra, licet sáxea, licet férrea péctora, sola recordátio scindit?
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium V.
Jube, domne, benedícere.
Ignem sui amóris * accéndat Deus in córdibus nostris.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Das Feuer Seiner Liebe * entzünde Gott in unseren Herzen.
Non mirémini, fratres, quod María Martyr in ánima fuísse dicátur. Mirétur qui non memínerit se audivísse Paulum inter máxima Géntium crímina memorántem, quod sine affectióne fuíssent. Longe id fuit a Maríæ viscéribus, longe sit a sérvulis ejus. Sed forte quis dicat: Numquid non eum præscíerat moritúrum? Et indubitánter. Numquid non sperábat contínuo resurrectúrum? Et fidéliter. Super hæc dóluit crucifíxum? Et veheménter. Alióquin quisnam tu, frater, aut unde tibi hæc sapiéntia, ut miréris plus Maríam compatiéntem, quam Maríæ Fílium patiéntem? Ille étiam mori córpore pótuit; ista cómmori corde non pótuit? Fecit illud cáritas, qua majórem nemo hábuit: fecit et hoc cáritas, cui post illam símilis áltera non fuit.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VI.
Intendérunt arcum * rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.
Psalmus 63.
Exaúdi Deus oratiónem meam cum déprecor: * a timóre inimíci éripe ánimam meam.
2 Protexísti me a convéntu malignántium: * a multitúdine operántium iniquitátem.
3 Quia exacuérunt ut gládium linguas suas: * intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.
4 Súbito sagittábunt eum, et non timébunt: * firmavérunt sibi sermónem nequam.
5 Narravérunt ut abscónderent láqueos: * dixérunt: Quis vidébit eos?
6 Scrutáti sunt iniquitátes: * defecérunt scrutántes scrutínio.
7 Accédet homo ad cor altum: * et exaltábitur Deus.
8 Sagíttæ parvulórum factæ sunt plagæ eórum: * et infirmátæ sunt contra eos linguæ eórum.
9 Conturbáti sunt omnes qui vidébant eos: * et tímuit omnis homo.
10 Et annuntiavérunt ópera Dei, * et facta ejus intellexérunt.
11 Lætábitur justus in Dómino, et sperábit in eo, * et laudabúntur omnes recti corde.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Intendérunt arcum rem amáram, ut sagíttent in occúltis immaculátum.
Anima mea * turbáta est valde: sed tu Dómine úsquequo?
Psalmus 6.
Dómine, ne in furóre tuo árguas me, * neque in ira tua corrípias me.
2 Miserére mei Dómine quóniam infírmus sum: * sana me Dómine quóniam conturbáta sunt ossa mea.
3 Et ánima mea turbáta est valde: * sed tu Dómine úsquequo?
4 Convértere Dómine, et éripe ánimam meam: * salvum me fac propter misericórdiam tuam.
5 Quóniam non est in morte qui memor sit tui: * in inférno autem quis confitébitur tibi?
6 Laborávi in gémitu meo, lavábo per síngulas noctes lectum meum: * lácrimis meis stratum meum rigábo.
7 Turbátus est a furóre óculus meus: * inveterávi inter omnes inimícos meos.
8 Discédite a me omnes, qui operámini iniquitátem: * quóniam exaudívit Dóminus vocem fletus mei.
9 Exaudívit Dóminus deprecatiónem meam, * Dóminus oratiónem meam suscépit.
10 Erubéscant, et conturbéntur veheménter omnes inimíci mei: * convertántur et erubéscant valde velóciter.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Herr, strafe mich nicht in Deinem Grimme * und züchtige mich nicht in Deinem Zorne!
2 Erbarme Dich meiner, o Herr, denn ich bin schwach; * heile mich, Herr, denn meine Gebeine zittern;
3 Und meine Seele ist sehr bestürzt; * aber Du, o Herr, wie lange?
4 Wende Dich, Herr, und errette meine Seele! * Hilf mir um Deiner Barmherzigkeit willen!
5 Denn im Tode ist keiner, der Deiner gedenket; * und in der Hölle, wer wird Dich da loben?
6 Ich habe mich abgemühet in meinem Seufzen; wasche jede Nacht mein Bette * und benetze mit Tränen mein Lager.
7 Vom Grame ist verdunkelt mein Auge; * veraltet bin ich unter allen meinen Feinden.
8 Weichet von mir alle, die ihr Böses tut, * denn der Herr hat die Stimme meines Weinens erhöret.
9 Erhöret hat der Herr mein Flehen; * der Herr hat aufgenommen mein Gebet.
10 Es sollen sich schämen und heftig erschrecken alle meine Feinde; * sie sollen sich wenden und schämen gar schnell!
Ehre sei dem Vater und dem Sohne * und dem Heiligen Geiste.
Wie es war im Anfang, so auch jetzt und allezeit * und in Ewigkeit. Amen.
Anima mea turbáta est valde: sed tu Dómine úsquequo?
Deus adjútor * in tribulatiónibus, quæ invenérunt nos nimis.
Psalmus 45.
Deus noster refúgium, et virtus: * adjútor in tribulatiónibus quæ invenérunt nos nimis.
2 Proptérea non timébimus dum turbábitur terra: * et transferéntur montes in cor maris.
3 Sonuérunt, et turbátæ sunt aquæ eórum: * conturbáti sunt montes in fortitúdine ejus.
4 Flúminis ímpetus lætíficat civitátem Dei: * sanctificávit tabernáculum suum Altíssimus.
5 Deus in médio ejus, non commovébitur: * adjuvábit eam Deus mane dilúculo.
6 Conturbátæ sunt Gentes, et inclináta sunt regna: * dedit vocem suam, mota est terra.
7 Dóminus virtútum nobíscum: * suscéptor noster Deus Jacob.
8 Veníte, et vidéte ópera Dómini, quæ pósuit prodígia super terram: * aúferens bella usque ad finem terræ.
9 Arcum cónteret, et confrínget arma: * et scuta combúret igni.
10 Vacáte, et vidéte quóniam ego sum Deus: * exaltábor in Géntibus, et exaltábor in terra.
11 Dóminus virtútum nobíscum: * suscéptor noster Deus Jacob.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Deus adjútor in tribulatiónibus, quæ invenérunt nos nimis.
Versiculus.
℣. Per te salútem hauriámus, Virgo María.
℟. Ex vulnéribus Christi.
Pater noster. secreto.
Qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris:
℣. Et ne nos indúcas in tentatiónem.
℟. Sed líbera nos a malo.
Vater unser.
Im Himmel, geheiliget werde Dein Name, Dein Reich komme, Dein Wille geschehe, wie im Himmel, so auf Erden! Unser tägliches Brot gib uns heute; und vergib uns unsere Schuld, wie auch wir vergeben unseren Schuldigern;
℣. Und führe uns nicht in Versuchung.
℟. Sondern erlöse uns von dem Bösen.
Absolutio.
A vínculis peccatórum nostrórum * absólvat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
Von den Fesseln unserer Sünden * erlöse uns der allmächtige und barmherzige Herr.
℟. Amen.
Jube, domne, benedícere.
Evangélica léctio * sit nobis salus et protéctio.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Die Lesung des Evangeliums * sei unser Heil und Schutz.
Léctio sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 19. e.
In illo témpore: Stabant juxta crucem Jesu Mater ejus, et soror Matris ejus María Cléophæ, et María Magdaléne. Et réliqua.
Homilía sancti Ambrósii Epíscopi.
De Institut. Virg. cap. 7.
Stabat juxta crucem Mater, et fugiéntibus viris, stabat intrépida. Vidéte, utrum pudórem mutáre potúerit Mater Jesu, quæ ánimum non mutávit. Spectábat piis óculis Fílii vúlnera, per quæ sciébat ómnibus futúram redemptiónem. Spectábat non degéneri Mater spectáculo, quæ non metúerat peremptórem. Pendébat in cruce Fílius: Mater se persecutóribus offerébat.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VII.
Jube, domne, benedícere.
Cujus festum cólimus, * ipsa Virgo vírginum intercédat pro nobis ad Dóminum.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Die, deren Fest wir feiern, * die Jungfrau der Jungfrauen selbst, möge fürbitten für uns beim Herrn.
Ex ejusdem Epist. 25. ad Ecclesiam Vercellensem, prope finem.
María Mater Dómini ante crucem Fílii stabat. Nullus me hoc dócuit, nisi sanctus Joánnes Evangelísta. Mundum álii concússum in passióne Dómini conscripsérunt, cœlum ténebris obdúctum, refugísse solem, in paradísum latrónem, sed post piam confessiónem, recéptum. Joánnes dócuit quod álii non docuérunt, quemádmodum in cruce pósitus Matrem appelláverit. Pluris putátur, quod victor suppliciórum pietátis offícia Matri exhibébat, quam quod regnum cœléste donábat. Nam si religiósum est, quod latróni donátur vénia, multo uberióris pietátis est, quod a Fílio Mater tanto afféctu honorátur.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Responsorium VIII.
Jube, domne, benedícere.
Per Evangélica dicta * deleántur nostra delícta.
℟. Amen.
Erteile, Herr, den Segen.
Durch die Worte des Evangeliums * mögen getilgt werden unsere Sünden.
Dominica XVIII post Pentecosten.
Léctio sancti Evangélii secúndum Matthǽum.
Matth. 9.
In illo témpore: Ascéndens Jesus in navículam, transfretávit, et venit in civitátem suam. Et réliqua.
Homilía sancti Petri Chrysólogi Epíscopi.
Sermone 50.
Christum in humánis áctibus divína gessísse mystéria, et in rebus visibílibus invisibília exercuísse negótia, léctio hodiérna monstrávit. Ascéndit, inquit, in navículam, et transfretávit, et venit in civitátem suam. Nonne ipse est, qui fugátis flúctibus, maris profúnda nudávit, ut Israëlíticus pópulus inter stupéntes undas sicco vestígio velut móntium cóncava pertransíret? Nonne hic est, qui Petri pédibus marínos vórtices inclinávit, ut iter líquidum humánis gréssibus sólidum præbéret obséquium? ¶ Et quid est, quod ipse sibi sic maris dénegat servitútem, ut brevíssimi lacus tránsitum sub mercéde naútica transfretáret? Ascéndit, inquit, in navículam, et transfretávit. Et quid mirum, fratres? Christus venit suscípere infirmitátes nostras, et suas nobis conférre virtútes: humána quǽrere, præstáre divína: accípere injúrias, réddere dignitátes: ferre tǽdia, reférre sanitátes: quia médicus, qui non fert infirmitátes, curáre nescit; et qui non fúerit cum infírmo infirmátus, infírmo non potest conférre sanitátem. ¶ Christus ergo, si in suis mansísset virtútibus, commúne cum homínibus nil habéret: et nisi implésset carnis órdinem, carnis in illo esset otiósa suscéptio. Ascéndit, inquit, in navículam, et transfretávit, et venit in civitátem suam. Creátor rerum orbis Dóminus, posteáquam se propter nos nostra angustávit in carne, cœpit habére humánam pátriam, cœpit civitátis Judáicæ esse civis, paréntes habére cœpit paréntum ómnium ipse parens: ut invitáret amor, attráheret cáritas, vincíret afféctio, suadéret humánitas, quos fugárat dominátio, metus dispérserat, fécerat vis potestátis extórres.
Tu autem Dómine miserére nobis.
℟. Deo grátias.
Du aber, Herr, erbarme Dich unser.
Dank sei Gott.
Te Deum laudámus: * te Dóminum confitémur.
Te ætérnum Patrem * omnis terra venerátur.
Tibi omnes Angeli, * tibi cœli, et univérsæ potestátes:
Tibi Chérubim et Séraphim, * incessábili voce proclámant:
(Fit reverentia) Sanctus, * Sanctus, * Sanctus * Dóminus Deus Sábaoth.
Pleni sunt cœli et terra * majestátis glóriæ tuæ.
Te gloriósus * Apostolórum chorus,
Te Prophetárum * laudábilis númerus,
Te Mártyrum candidátus * laudat exércitus.
Te per orbem terrárum * sancta confitétur Ecclésia,
Patrem * imménsæ majestátis,
Venerándum tuum verum * et únicum Fílium,
Sanctum quoque * Paráclitum Spíritum.
Tu rex glóriæ * Christe.
Tu Patris * sempitérnus es Fílius.
(Fit reverentia) Tu ad liberándum susceptúrus hóminem: * non horruísti Vírginis úterum.
Tu devícto mortis acúleo: * aperuísti credéntibus regna cœlórum.
Tu ad déxteram Dei sedes, * in glória Patris.
Judex créderis * esse ventúrus.
(Flexis genibus) Te ergo quǽsumus, tuis fámulis súbveni: * quos pretióso sánguine redemísti.
Ætérna fac cum sanctis tuis: * in glória numerári.
Salvum fac pópulum tuum Dómine, * et bénedic hæreditáti tuæ.
Et rege eos, * et extólle illos usque in ætérnum.
Per síngulos dies * benedícimus te.
Et laudámus nomen tuum in sǽculum, * et in sǽculum sǽculi.
Dignáre Dómine die isto * sine peccáto nos custodíre.
Miserére nostri Dómine: * miserére nostri.
Fiat misericórdia tua Dómine super nos, * quemádmodum sperávimus in te.
In te Dómine sperávi: * non confúndar in ætérnum.
Dich, o Gott, loben wir; * Dich, den Herrn, bekennen wir.
Dich, den ewigen Vater, * verehrt der ganze Erdkreis.
Dir rufen alle Engel, * Dir die Himmel und alle Mächte,
Dir Cherubim und Seraphim * mit unermüdlicher Stimme zu:
Heilig, * Heilig, * Heilig * ist der Herr, Gott der Heerscharen.
Himmel und Erde * sind voll der Hoheit Deiner Herrlichkeit.
Dich preist * der Apostel glorreicher Chor,
Dich der Propheten * lobwürdige Zahl,
Dich der Märtyrer * strahlendes Heer.
Dich bekennet über den ganzen Erdkreis hin * die heilige Kirche.
Dich, den Vater * unermesslicher Hoheit,
Deinen anbetungswürdigen, wahren * und einzigen Sohn,
Und den Heiligen Geist, * den Tröster.
Du, König der Herrlichkeit, * Christus;
Du bist des Vaters * ewiger Sohn.
Du bist Mensch zu befreien geworden; * scheutest nicht der Jungfrau Schoß.
Du hast bezwungen des Todes Stachel * und den Gläubigen das Himmelreich erschlossen.
Du sitzest zur Rechten Gottes * in der Herrlichkeit des Vaters.
Als Richter, so glauben wir, * kehrst Du einst wieder.
Dich bitten wir denn, komm Deinen Dienern zu Hilfe, * die Du mit Deinem kostbaren Blute erkauft hast.
Lass uns in ewiger Herrlichkeit * Deinen Heiligen zugezählt werden.
Rette Dein Volk, o Herr, * und segne Dein Erbe.
Und führe sie * und erhebe sie in Ewigkeit.
Tag für Tag * preisen wir Dich.
Und loben Deinen Namen in Ewigkeit, * und von Ewigkeit zu Ewigkeit.
Wollest Du, Herr, an diesem Tage * ohne Sünde uns bewahren.
Erbarme Dich unser, o Herr, * erbarme Dich unser.
Dein Erbarmen komme über uns, Herr, * wie wir auf Dich gehofft haben.
Auf Dich, o Herr, habe ich gehofft; * ich werde nicht zuschanden in Ewigkeit.