Sabbato infra Hebdomadam Passionis.

Audíte cœli quæ loquor: * aúdiat terra verba oris mei.
2 Concréscat ut plúvia doctrína mea, * fluat ut ros elóquium meum,
3 Quasi imber super herbam, et quasi stillæ super grámina. * Quia nomen Dómini invocábo:
4 Date magnificéntiam Deo nostro. * Dei perfécta sunt ópera, et omnes viæ ejus judícia:
5 Deus fidélis, et absque ulla iniquitáte, justus et rectus. * Peccavérunt ei, et non fílii ejus in sórdibus:
6 Generátio prava atque pervérsa. * Hǽccine reddis Dómino pópule stulte et insípiens?
7 Numquid non ipse est pater tuus, * qui possédit te, et fecit, et creávit te?
8 Meménto diérum antiquórum, * cógita generatiónes síngulas:
9 Intérroga patrem tuum, et annuntiábit tibi: * majóres tuos, et dicent tibi.
10 Quando dividébat Altíssimus Gentes: * quando separábat fílios Adam,
11 Constítuit términos populórum * juxta númerum filiórum Israël.
12 Pars autem Dómini, pópulus ejus: * Jacob funículus hæreditátis ejus.
13 Invénit eum in terra desérta, * in loco horróris, et vastæ solitúdinis:
14 Circumdúxit eum, et dócuit: * et custodívit quasi pupíllam óculi sui.
15 Sicut áquila próvocans ad volándum pullos suos, * et super eos vólitans,
16 Expándit alas suas, et assúmpsit eum, * atque portávit in húmeris suis.
17 Dóminus solus dux ejus fuit: * et non erat cum eo deus aliénus.
18 Constítuit eum super excélsam terram: * ut coméderet fructus agrórum,
19 Ut súgeret mel de petra, * oleúmque de saxo duríssimo.
20 Butýrum de arménto, et lac de óvibus * cum ádipe agnórum, et aríetum filiórum Basan:
21 Et hircos cum medúlla trítici, * et sánguinem uvæ bíberet meracíssimum.
22 Incrassátus est diléctus, et recalcitrávit: * incrassátus, impinguátus, dilatátus,
23 Derelíquit Deum factórem suum, * et recéssit a Deo salutári suo.
24 Provocavérunt eum in diis aliénis, * et in abominatiónibus ad iracúndiam concitavérunt.
25 Immolavérunt dæmóniis, et non Deo, * diis, quos ignorábant:
26 Novi recentésque venérunt, * quos non coluérunt patres eórum.
27 Deum qui te génuit dereliquísti, * et oblítus es Dómini creatóris tui.
28 Vidit Dóminus, et ad iracúndiam concitátus est: * quia provocavérunt eum fílii sui et fíliæ.
29 Et ait: Abscóndam fáciem meam ab eis, * et considerábo novíssima eórum:
30 Generátio enim pervérsa est, * et infidéles fílii.
31 Ipsi me provocavérunt in eo, qui non erat Deus, * et irritavérunt in vanitátibus suis:
32 Et ego provocábo eos in eo, qui non est pópulus, * et in gente stulta irritábo illos.
33 Ignis succénsus est in furóre meo, * et ardébit usque ad inférni novíssima:
34 Devorabítque terram cum gérmine suo, * et móntium fundaménta combúret.
35 Congregábo super eos mala, * et sagíttas meas complébo in eis.
36 Consuméntur fame, * et devorábunt eos aves morsu amaríssimo:
37 Dentes bestiárum immíttam in eos, * cum furóre trahéntium super terram, atque serpéntium.
38 Foris vastábit eos gládius, et intus pavor, * júvenem simul ac vírginem, lacténtem cum hómine sene.
39 Dixi: Ubinam sunt? * cessáre fáciam ex homínibus memóriam eórum.
40 Sed propter iram inimicórum dístuli: * ne forte superbírent hostes eórum,
41 Et dícerent: Manus nostra excélsa, et non Dóminus, * fecit hæc ómnia.
42 Gens absque consílio est, et sine prudéntia. * Utinam sáperent, et intellígerent, ac novíssima providérent.
43 Quómodo persequátur unus mille, * et duo fugent decem míllia?
44 Nonne ídeo, quia Deus suus véndidit eos, * et Dóminus conclúsit illos?
45 Non enim est Deus noster ut dii eórum: * et inimíci nostri sunt júdices.
46 De vínea Sodomórum, vínea eórum, * et de suburbánis Gomórrhæ:
47 Uva eórum uva fellis, * et botri amaríssimi.
48 Fel dracónum vinum eórum, * et venénum áspidum insanábile.
49 Nonne hæc cóndita sunt apud me, * et signáta in thesaúris meis?
50 Mea est últio, et ego retríbuam in témpore, * ut labátur pes eórum:
51 Juxta est dies perditiónis, * et adésse festínant témpora.
52 Judicábit Dóminus pópulum suum, * et in servis suis miserébitur:
53 Vidébit quod infirmáta sit manus, * et clausi quoque defecérunt, residuíque consúmpti sunt.
54 Et dicet: Ubi sunt dii eórum, * in quibus habébant fidúciam?
55 De quorum víctimis comedébant ádipes, * et bibébant vinum libáminum:
56 Surgant, et opituléntur vobis, * et in necessitáte vos prótegant.
57 Vidéte quod ego sim solus, * et non sit álius Deus præter me:
58 Ego occídam, et ego vívere fáciam: percútiam, et ego sanábo, * et non est qui de manu mea possit erúere.
59 Levábo ad cœlum manum meam, et dicam: * Vivo ego in ætérnum.
60 Si acúero ut fulgur gládium meum, * et arripúerit judícium manus mea:
61 Reddam ultiónem hóstibus meis, * et his qui odérunt me retríbuam.
62 Inebriábo sagíttas meas sánguine, * et gládius meus devorábit carnes,
63 De cruóre occisórum, * et de captivitáte, nudáti inimicórum cápitis.
64 Laudáte Gentes pópulum ejus, * quia sánguinem servórum suórum ulciscétur:
65 Et vindíctam retríbuet in hostes eórum, * et propítius erit terræ pópuli sui.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Hoort, hemelen, wat ik spreek; * hore de aarde de woorden mijns monds.
2 Verzamele zich als de regen mijne leer, * vloeie als de dauw mijne rede;
3 Als stortregen op het gras en als droppels op de gewassen. * Want den naam des Heeren zal ik aanroepen;
4 Geeft verheerlijking aan onzen God. * Gods werken zijn volmaakt en al zijne wegen zijn gerichten;
5 God is getrouw en zonder enig onrecht, Hij is rechtvaardig en gerecht. * Zij zondigden tegen Hem, en niet zijne kinderen zijn zij door schandelijkheden;
6 Een slecht en verdorven geslacht. * Vergeldt gij aldus den Heer, dwaas en onzinnig volk?
7 Is Hij uw vader niet, * die u ten bezit genomen en u gemaakt en geschapen heeft?
8 Herinner u de oude dagen, * denk aan de geslachten, aan elk van hen;
9 Ondervraag uwen vader, en hij zal het u verkondigen; * uwe ouden, en zij zullen het u zeggen.
10 Toen de Allerhoogste de volken verdeelde, * toen Hij de kinderen van Adam vaneenscheidde,
11 Stelde Hij de grenzen der volken vast * naar het getal der kinderen van Israël.
12 Het deel toch des Heeren is zijn volk; * Jacob het snoer zijner erfenis.
13 Hij vond hem in een woest land, * in een oord van verschrikking en van vervaarlijke eenzaamheid;
14 Hij leidde hem rond en onderrichtte hem * en bewaarde hem als zijn oogappel.
15 Gelijk de arend zijne jongen aanmoedigt om te vliegen * en boven hen zweeft,
16 Breidde Hij zijne vleugelen uit en nam hem op * en droeg hem op zijne schouders.
17 De Heer alleen was zijn leidsman, * en geen vreemde god was met hem.
18 Hij plaatste hem op een hoogverheven land, * opdat hij de vruchten der velden zou eten,
19 Opdat hij honig uit de rots zou zuigen * en olie uit allerhardsten steen.
20 Boter van runderen en melk van schapen * met het vet van lammeren en van rammen, Basan's zonen;
21 En bokken met het merg der tarwe, * en opdat hij het allerzuiverste druivenbloed drinken zou.
22 Vet werd de lieveling en hij sloeg achteruit; * vet, gemest, uitgedijd,
23 Verliet hij God, zijnen Maker, * en week af van God, zijn heil.
24 Zij tergden Hem door vreemde goden, * en door gruwelen hitsten zij Hem aan tot gramschap.
25 Zij offerden aan duivelen en niet aan God, * aan goden, die zij niet kenden;
26 Nieuwe en hedendaagsche kwamen, * aan welke hunne vaderen geene hulde brachten.
27 God, die u voortbracht, hebt gij verlaten, * en gij hebt den Heer, uwen Schepper, vergeten.
28 De Heer zag het en werd tot gramschap aangehitst; * omdat zijne zonen en dochters Hem tergden.
29 En Hij zeide: Ik zal mijn aanschijn voor hen verbergen * en het einde van hen aanschouwen;
30 Want het is een verdorven geslacht * en zij zijn ontrouwe kinderen.
31 Zij tergden Mij met hetgeen niet God was, * en vertoornden Mij door hunne ijdelheden;
32 En Ik zal hen tergen met hetgeen geen volk is, * en door een dwaas volk zal Ik hen vertoornen.
33 Een vuur is ontstoken in mijne verbolgenheid, * en het zal branden tot in het diepste der onderwereld;
34 En het zal de aarde met haar gewas verslinden * en de grondvesten der bergen verbranden.
35 Ik zal rampen op hen verzamelen, * en mijne pijlen zal Ik op hen verschieten.
36 Zij zullen vergaan van den honger, * en vogelen zullen met allerwreedsten beet hen verslinden;
37 De tanden der wilde dieren zal Ik op hen afzenden * met de woede der over de aarde kruipende slangen.
38 Buiten zal hen het zwaard vernielen en binnen de verschrikking, * den jongeling te gelijk met de maagd, den zuigeling met den grijsaard.
39 Ik sprak: Waar zijn zij? * Ik zal bij de mensen hunne gedachtenis doen ophouden.
40 Maar om de gramschap der vijanden stelde ik het uit; * opdat niet hunne vijanden wellicht verwaand mochten worden
41 En zeggen: Onze hoog opgeheven hand, en niet de Heer, * heeft dat alles gedaan.
42 Het is een volk zonder beraad en zonder verstand. * Och, dat zij wijs waren en begrip hadden en acht gaven op het einde!
43 Hoe kan één er duizend vervolgen, * en twee er tien duizend doen vluchten?
44 Is het niet, omdat hun God hen verkocht * en de Heer hen ingesloten heeft?
45 Want onze God is niet als hunne goden, * en onze vijanden zijn rechters.
46 Van Sodoma's wijnstok is hun wijnstok * en van Gomorrha's ommelanden;
47 Hunne druif is een galdruif * en de trossen zijn allerbitterst.
48 Hun wijn is drakengal * en ongeneeslijk adderenvenijn.
49 Zijn deze dingen niet opgeborgen bij Mij * en verzegeld in mijne schatkamers?
50 Mij is de wraak, en Ik zal vergelden op den tijd, * dat hun voet wankelt;
51 Nabij is de dag des verderfs, * en haastig snellen de tijden aan.
52 De Heer zal zijn volk richten * en over zijne dienaars zich erbarmen;
53 Hij zal zien, dat de hand verzwakt is * en dat ook de opgeslotenen bezweken en de overgeblevenen vergaan zijn.
54 En Hij zal zeggen: Waar zijn hunne goden, * op wie zij vertrouwden?
55 Van wier slachtoffers zij het vet aten * en van wier plengoffers zij den wijn dronken?
56 Dat zij opstaan en u helpen * en in den nood u beschermen.
57 Ziet, dat Ik, Ik alleen ben * en er geen andere God is buiten Mij;
58 Ik dood en Ik maak levend; Ik sla en Ik genees, * en niemand kan wegroven uit mijne hand.
59 Ik hef mijne hand ten hemel en zeg: * Ik leef in eeuwigheid.
60 Als Ik mijn zwaard, den bliksem gelijk, wet * en mijne hand het gericht aangrijpt,
61 Zal Ik op mijne vijanden wraak nemen * en hun, die Mij haten, vergelden.
62 Ik zal mijne pijlen dronken maken van bloed, * en mijn zwaard zal vlees verslinden;
63 Van het bloed der verslagenen en der gevangenen, * der vijanden met ontbloot hoofd.
64 Prijst, volkeren, zijn volk, * want het bloed zijner dienaren zal Hij wreken;
65 En wraak zal Hij nemen op hunne vijanden, * en genadig zal Hij zijn voor het land van zijn volk.
Eer aan de Vader en de Zoon * en de heilige Geest.
Zoals het was in het begin en nu en altijd * en in de eeuwen der eeuwen. Amen.